Leaned Forward Novels & Stories

“Huwag kang lalapit. Hahampasin kita nito.” Blangkong tiningnan nito ang mukha niya bago lumipat sa hawak niyang kawali na may bakas pa ng uling ang pwetan. May dumaan na amusement sa mga mata nito habang nakatingin sa kanya. The man took a step forward while she steps backward.

Ang balikat niya ay bahagyang bumagsak, parang sa wakas pinayagang magpahinga. Si Adrian ay nanatiling nakatayo sandali, pinagmamasdan siya. Napansin niya ang maliit na detalye—ang bahagyang pagkakuyom ng mga daliri, ang maingat na paghinga, ang pilit na pagpapanatili ng postura. Lumapit siya at lumuhod sa harap nito. Hindi iyon inaasahan. Hindi rin iyon dramatiko.

mahinang sabi ko,while i'm still looking at his bulge. Narinig ko ang paghinga ng malalim ni leo,kaya tumingala ako sa kanya,nakapamaywang na ito at nakatingala.i bit the inside of my cheeks as his right hand grabbed his bulge.the vein on his hand popped out as he squeezed his manhood slightly under his boxer,as if trying to control himself. His forehead was furrowed and his eyes were closed,and his adam's apple moves as if he's swallowing repeatedly.

At hindi ako dapat na sumuko o kahit na panghinaan ng loob. Saglit akong huminto. Pinadaan ko ang aking braso sa noo at leeg upang palisin ang tagaktak ng mga namuong butil ng pawis. Now I am standing infront of a tall building. Ipagpapatuloy ko na sanang muli ang paglakad ng matigilan ako. Isang pamilyar na bulto sa di kalayuan ang nakaagaw sa aking pansin. It was a man dressed in a three-piece all black business suit with his hair in a brush up style.

Bakit hindi ako umiiwas sa papalapit niyang mukha? JD slowly is approaching my area of responsibility. He slowly leaned forward nearing my face. Automatically, my reflex told me to flinch. Slowly and surely, I tried my hardest to flinch away from him. Unti-unti akong umatras hanggang sa naramdaman ko na lang na ang malambot na kama na ang nasa likuran ko. Wala na akong maatrasan pa. Napagtanto ko na nakabalik na pala ako sa pagkakahiga at ang kalahati ng katawan ni JD ay nakadikit na sa akin. Ang mukha na lang niya ang gahibla pa ang pagitan sa mukha ko.

Tumikhim ako nang marahan bago tumango. He moved near the sink when he finished his drink, kaya naman hindi ko na kinailangang lumapit pa sa kanya para makapunta sa may ref. I was already standing in front of it, but when his back faced me again, natigilan na naman ako. Hinuhugasan niya ngayon ang basong pinag-inuman, and I could literally see up close the way the muscles in his back and arms flexed with every small movement.

dagdag ko nang hindi inaalis ang tingin sa kanya. I froze when he leaned forward with eyes glued to mine. Halos magdikit na ang tungki ng mga ilong namin. Dahan-dahang gumalaw ang labi niya at bumuo ng ngisi. “If I were you, I won’t stay this close any longer. Nanununggab ako. If you know what I mean,” sabi niya sabay angat-baba ng kaliwang kilay at ngumiti nang nakakaloko.

Naging mabilis ako sa pagsalo sa katawan niya ngunit hindi ko naiwasan ang ma-out of balance. Pareho kaming natumba with our sides on the ground, habang ako ay mahigpit na nakasuporta sa kanyang katawan. I protected her head as well as her back. Parang cliché namang bigla na lang bumuhos ang malakas na ulan.

I said to myself while standing and walking near the telephone. When I stood up, I felt dizzy and almost fell over. I leaned against the wall until I felt steady again. Then, I started to walk slowly towards the phone. Each step was hard because I was still tired and my arm was hurting a lot. But I kept going towards the phone because it kept ringing and I knew I had to answer it.

Napalabi ako at lalong nawala sa konsentrasyon dahil nararamdaman ko ang init ng katawan niya sa aking likuran. "Move your left foot forward..." Umabot sa pang-amoy ko ang hininga niya mula sa mukha niya na nasa aking balikat. Suminghap ako at ginawa ang sinabi niya. "You're doing good, baby. Just like that..."