Left Behind In Tagalog Novels & Stories

Naging asawa niya lang ako dahil nilinlang ko siya. It was too painful for me to look at them, so I turned back and left hurriedly, thinking I must decide now. I should be gone from his life… forever. Maski pa mahirap. Maski pa masakit.

sabi niya sa gitna ng yakap. "The only way we will leave our past behind us is if we choose to go over the present. Live your life, anak. Life had been so tough on you na hanggang sa nakalimutan mo na you deserve the best, you always deserve the best. Don't let life defeat you, set yourself free," she added between the hug hanggang sa kalasin niya ito para harapin ako. Hawak niya ang dalawang balikat ko habang ako ay ngumangawa na para bang bata sa harap ni Mom.

Dito niya naramdaman ang tunay na pagmamahal ng isang totoong pamilya. "Huwag kang malungkot, anak. Pwede kang bumalik dito kahit kailan mo gusto. Naghihintay lang kami sa'yo," wika ng matandang madre bilang pampalubag-loob. "Mami-miss ko po talaga kayong lahat, Mother," sagot ni Mariya habang pinipigil ang pag-iyak. "Normal lang na maramdaman mo 'yan. Pero hindi pa dito nagtatapos ang lahat. Sisimulan mo na ang bagong paglalakbay upang hanapin ang iyong ama," malumanay na sabi ng Mother Superior.

Nag-aral si Levi sa Spain dahil naroon ang umampon sa kaniya. “I’m sorry I’m late,” ani ni Levi at tinapunan nang tingin si Noli na umayos ng upo nang makita siya. “Levi, what is the tagalog term of ‘You’re so beautiful?’” kumunot ang noo ni Levi sa tanong ng kaibigan. Luis didn't even bother that his friend was late for 1 week. Oo. Sa 1 week na nasa Pinas siya, si Noli lang ang kasama niya.

“Where are we going to live after we leave here?” Napalingon sa akin si Mayumi. Nasa mga mata niya ang kalituhan sa isasagot. “Your… your father will surprise us,” she smiled to remove her worries at muli akong tiningnan. “Tama ba ako?” alangan na tanong niya sa akin sa Tagalog na salita para hindi maintindihan ng dalawa. “Hindi ko kasi alam kung saan natin sila iuuwi.”

Tila lahat ng nangyari no'ng gabing 'yon ay bumabalik na. "Why, Adi? Why did you leave me there? Left me almost dying?" Sabi niya na nanginginig na boses. "Hindi ko, hindi ko sinadyang iwan ka do'n. Takot rin ako. Kahit saan ako lumingon mga nakaratay na katawan ang nakikita ko." Halos wala na akong makita dahil luha ko.

Bakit parang naiiyak din ako? “Ba-bye kana sa mga kapatid mo may mag-aampon na sakanila.” Nagulat ako sa mga sinabi ni Nina, and what about me? Sinilip ko ulit yung dalawa at tumahol ng isa pa saying, “Don’t leave me.” But then one of them said, “Arf” which means, “Goodbye”. Alam ko naguguluhan din silang dalawa kung bakit sila ipapamigay. I looked at our mother and she’s busy watching TV. She doesn’t even care!

dugtong ko pa. “Then you should have slowed down! Orange means slow down.” “Talaga? Ang alam ko kasi, dito sa Pilipinas, ‘go faster’ ang ibig sabihin ng orange.” Enrique tried to relax himself by massaging his temple. “Can you just do me a favor and turn left when you reach the next circle. Nagugutom ako, may barbecue house do’n,” he said calmly and tired. “On it,” I obliged. *************

"Sa susunod, alagaan mo ang girlfriend mo, pre." I creased my forehead and looked at him confusedly. "What?" I asked. "Baka maagaw," huling sabi niya bago nag-lakad paalis. Maagaw? Tsk, naagaw na nga eh. ---- 💫

Bagong ligo ito at kahit medyo malayo naman ang distansya naming dalawa ay amoy na amoy ko ang mabango at nakakaadik niyang amoy. He has a black bag in his left arm; he is ready to leave and go back to Manila. I can't believe that he's so fresh, but I'm here miserable, dahil sa walang kwenta niyang pinag gagagawa. “Go back there and eat your fvcking breakfast, Azaylie," iritang sambit niya sa akin. “Hindi ako gutom,” walang kagana-ganang sambit ko sa kanya. Siguro ay nakita nito ang pagkain sa lamesa na hindi ko ginalaw kanina.