Lights On Or Lights Off Novels & Stories

Sa kanilang apat ay ito ang mahina sa kanila at lagi niyang pinuprotektahan. "I will!" Lapat ang ngipin na sagot ni Lights. Iginala niya ang paningin sa paligid. Kailangan nilang malampasan ang unang pagsubok upang makalabas sa tila rehas na nakapaligid sa kanila.

Nagpatugtog si Cael ng lo-fi music, habang kami naman ni Penumbra ay naglalagay ng mga LED lights sa paligid ng kisame. “I love this light,” sabi ni Amon habang pinapanood ang nag-iilaw na kulay purple at blue. “Kulang na lang, may bonfire sa gitna,” sabay tawa ni Penumbra. Napakaluka talaga. Tumigil ako sandali at tinignan ang buong paligid. Lahat kami ay pagod pero masaya naman. Ibinaba ko ang hawak kong string lights at naupo sa kama ko. “You know what?”

Bulong nito sa akin while playing on my right peak, halos hindi ako makahingang tumingin sa kanya at napakagat sa labi. Napansin ko ang multo ng ngiti sa kanyang mga labi, and I swear sobrang hiyang hiya ako sa kanyang ginagawa pero gustong gusto ko. " Lights off." Baritonong saad nito at unti unting namatay ang ilaw sa loob ng condo at tanging naiwan ang dim na liwanag na nang gagaling sa kusina.

I was checking timestamps when the lights flickered. “Storm again?” I muttered. Lucas frowned. “Or someone trying to cut the feed.” He moved closer to the control box; I followed instinctively. The small room felt even smaller. The hum of the servers drowned the rest of the world. “Here,” I said, handing him a flashlight. “You’ll need both hands.” Our shoulders brushed as he reached forward. For a moment, everything slowed—the hum, the lights, even my heartbeat. “Rhea,” he said quietly.

Simple lang ang salitang iyon ni Damon pero ramdam ni Luna na tumagos iyon sa kan'ya. Nag-usap pa sila tungkol sa mga plano ni Callyx, kung anong baon bukas, at kung okay lang bang mag-pancake kahit weekdays. May mga sandaling sabay silang natatahimik, pero komportable. Pagkatapos, tumayo si Luna. “Tulog ka na. Ako na mag-o-off ng lights.” “Okay. Wake me if you need anything.” Dapat aakyat na siya sa hagdan, pero hindi gumalaw ang paa niya. Natawa siya sa sarili.

Sinunod naman nilang dalawa ang sinabi ko. "Lights off, lights on?" malambing kong tanong sa kanilang dalawa. "On," sabay nilang sagot habang hinubad na lahat ang damit nila. Halos lahat ng mga babaeng gusto nilang ikama ko sila ay gusto ko ng lights on, so hindi na ako nagtaka sa sagot nila.

Pigil ko kay Ja nang akma niyang isasara ang ilaw. I look intently at my son. Marahan kong sinuklay ang buhok niya gamit ang kamay ko. Hindi niya pa rin minumulat ang mata niya at tila takot na takot siya. At hindi iyon dahil sa dilim. “Baby, we always sleep with the lights on, ‘di ba?” “It’s ok, Mommy. Sabi po ni Tito Ezekiel, just close my eyes, and the dark is no more.”

Dalawang hakbang lang, pero parang lumiit agad ‘yung kwarto. “You don’t take no for an answer, do you?” I muttered. He smirked. “Not when it comes to you.” Lightning flashed outside, lighting up the whole room for a second. Then the lights flickered — and went out. “Great,” I sighed. “Just perfect.” “Stay still,” he said, his tone suddenly protective. “The emergency power will kick in soon.” And while we waited, silence fell. Just the sound of the storm — and our breathing.

Warning ⚠️* Pagpasok ko sa kuwarto namin nakahiga na si Lewis pero may binabasa itong mga papel. Nakasuot ito ng salamin sa mata. Hay! bagay pa rin sa kanya. Ang guwapo sobra ni Lewis. Humiga na ako sa tabi niya. "You want to off the light?"- he ask. Ngumiti ako dito na nakakaloko. "Lights on or Lights off?"- I ask seductively.

Muli na naman siyang nabitin nang bigla itong humiwalay. “Ano ba?” may inis niyang tanong. “I'm sorry, but I need to turn off the lights. Baka may makakita sa atin.” Dumukwang ang lalaki at pinatay ang ilaw ng sasakyan. Akmang babalik na ito sa dating posisyon nang muli niya itong salakayin ng halik. Halik na parang wala nang bukas. Halik na parang wala nang katapusan.