Lights On Or Lights Off Novels & Stories

Ang tanging liwanag lang na nakatunghay sa kanilang dalawa ay ang lampshade sa gilid ng kama. Lalaine lay down on the sofa while hugging herself because the room was a little cold because of the air conditioner. A few minutes passed without a word between the two of them, until Knives finished reading and turned off the lampshade. Lalaine turned around because she was afraid of the dark.

bulong ni Odessa sa kaniyang kanang tenga habang siya naman ay nakaupo sa malambot at malawak na kama. Dali-daling umalis ang bakla mula sa pagkakaupo sa kaniyang tabi. “Mr. D lights on po ba or lights off? I turn off ko na lang……” malanding wika ni Odessa sa kausap. “Lights on!” malamig na wika ng baritong tinig. Bigla siyang nanginig.

Ricaforte, hoping that he’s not home, but I think it’s best if I stay in my parents’ house again tonight. Bago ako umuwi ay bumalik muna ako sa office para asikasuhin ang natitira kong trabaho. Patay na ang mga ilaw pero automatic naman silang nagbubukas habang naglalakad ako hallway papunta sa office ko dahil sa sensors. Natigilan ako nang mapansin ang ilaw sa loob ng opisina ko. It’s already past 10 so dapat tapos na ang duty ng mga janitors, so why are the lights in my office turned on?

Malamang na alam na alam niya ang boses nito! Alarma siyang tumakbo patungo sa bahay. The moment her feet touched the floor, the lamps on each post suddenly lit up. Umawang ang labi niya dahil na-amaze na naman siya sa utak nito. It seemed like the lights turned on because they were motion sensitive. Or worse, they can detect an invader slash people who are trying to enter the house. Sa pagbukas din ng ilaw ay nagliwanag ang lanai sa gilid. Mabilis niyang tinahak ang hallway papunta roon dahil may nakita siyang nakahandusay sa sahig!

Tinanong ni James, "Kung gayon, ano ang Light of Acme?" Pinahaba ng ibon ang mga kuko nito at kinamot ang baba. Pagkatapos ng ilang pagmumuni muni, sinabi nito, "Ang Light of Acme na inilarawan mo ay nag eexist. Ang natitirang kapangyarihan ng ilang mga patay na Acmean ay magiging mga sinag ng liwanag. Gayunpaman, ang Light of Acme ay walang positibong epekto sa sinumang nabubuhay na nilalang. Sa katunayan, ang Light of Acme ay maaari ding tawaging Light of Death. Kapag nahawahan na ng liwanag, ang isang buhay na nilalang ay mamamatay. Iyon ay dahil walang kilalang kapangyarihan ang epektibong makakalaban sa Light of Acme... Paumanhin, ang Light of Death."

Nang magsimula ang instrumental na may mabibigat na bass, naramdaman ko ang pag-vibrate ng sofa, o baka katawan ko na 'yon na nag-aabang sa susunod na mangyayari. "O, hayan, may background music na tayo para hindi masyadong tahimik," sabi ko, sabay patay sa main switch ng ilaw gamit ang isa pang remote sa tabi ko. Ngayon, ang tanging natitirang liwanag ay ang neon lights mula sa screen na nagpapakita ng lyrics. Ang mukha ni Lucas ay nababalutan ng anino, pero ang kumikinang niyang mga mata ay nakatutok pa rin sa akin, parang leon na handang sumakmal ng biktima.

Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan ay bigla akong napakalas sa kaniya at naitulak siya palayo. "A-Anong 'turn off the lights'? Ano'ng binabalak mo?" tarantang tanong ko. Iba kasi ang naiisip ko, kapag papatayin ang ilaw. Malaswa. Tapos ngayon kami lang dalawa rito, 'di porke't may sakit siya eh.. "N-Nasisilaw ako..."

Totoo naman kasi. Ang pinoproblema ko ngayon ay kung papaano ko hihiwalayan ang mga mata nito nang ma-contact ko na si Tita. His hands are arranging his things on the table. It's dark outside but inside, it's bright because the lights turned on spontaneously earlier. Mga solar lights siguro ang mga ito dahil kusa nang sumisindi kapag madilim na. "So, why do you seem terrified?" Diyos ko, iyon na naman ba ako ulit? Iyon na naman ba ulit ang nakikita or nababasa niya sa akin? Kasi kung oo, hindi ko rin alam kung bakit.

“Sige na. Matulog ka na. Wait? Hindi ka ba nagpapatay ng ilaw? Masyadong maliwanag.” “Gusto mo bang patayin? Okay lang naman sa ‘kin.” Walang alinlangan akong bumangon at sinindihan muna ang night lamp na nasa bedside table niya bago ko tunguhin ang switch ng ilaw. Then, a warm, golden light filled the room, casting a gentle glow that made everything feel more intimate and serene. The soft illumination highlighted Poppy’s delicate features, making her look even more beautiful as she lay there.

“Napatulog ko na sila. The kids are scared to get down at night. We'll just leave the lights off there and dim around here.” Naiiling na napabuntong-hininga na lamang ako at tinapos na muna ang paghuhugas ng mga pinggan. Roma switched off the lights at the living room and left the ones we have in the kitchen as dim. Pagkatanggal ko nang suot na apron ay agad na naglakad si Roma pabalik sa pwesto ko. He began taking off his tank top as he walked his way back to me. Napatitig ako sa ganda ng katawan niya kahit pa hindi gaanong maliwanag sa banda namin.