روايات وقصص ضمن Liham Para Sa Diyos

Liah Tahimik akong naupo sa tabi ni Elijah, pero ramdam ko ang panunukso at matatalim na titig ng tatlo niyang kaibigan na parang hindi makapaniwala sa kanilang natuklasan. Sa gilid ng mata ko, nakita kong nakakunot pa rin ang noo ni Elijah, ang panga niya’y mahigpit na nakaigting habang nakasandal siya sa upuan, parang inis na inis sa nangyari.

Tinitigan niya muli ang litrato ni Seraphina sa screen. Tapos na ang paghihintay. Ang "Diyos ng Digmaan" ay bumalik, hindi para magbigay ng kalasag, kundi para maging mismong bagyo na wawasak sa lahat ng pinahahalagahan ng babaeng nandiri sa kanya. Handa na siyang maningil, at sisiguraduhin niyang walang maiiwan sa doktora kundi abo.

Naging masaya siya ulit… pero panandalian lang pala. Nakatanaw lang siya sa labas ng bintana habang inaalala ang lahat ng mga napagdaanan niya sa pag-ibig. Madilim na ang daan, tanging mga ilaw na lang ng mga kotseng nakakasalubong nila ang nagbibigay-liwanag sa daan. “Ang tindi talaga nitong mag-aya ni Elijah… gusto rush agad!” sabi ni Liam habang nagda drive

Oh God, please save me! Mariin niyang ipinikit ang mga mata. Hindi niya alam kung sisigaw, tatakbo, o hilingin na lang sa Diyos na tamaan sana sila ng kidlat nang sagayon ay pareho silang ma-abo ng katabing lalaki. “What the fuck am I doing here and—"

Gusto ko nang magpahinga. "Zahara, lakasan mo ang loob mo. Manalangin ka. May awa ang Diyos. Humingi ka sa kaniya ng isa pang pagkakataon." nasa gilid ko ang dati kong at umiiyak. Nakita ko ang lungkot sa kaniyang mga mata. Marahil ay awang awa na siya sa akin.

Hinayaan ko muna siya sa ganitong sitwasyon dahil alam kong ngayun niya higit na magkaroon ng karamay. "Gaano ba ako kasama para parusahan ako ng ganito ng Diyos? Napaka-bata pa ni Liam. Hindi ko akalain na sa batang edad niya mag diagnosed siya sa sakit na kay hirap labanan." mahina ang boses na sambit nito. Halata sa boses niya ang matinding sakit kaya naman wala sa sariling naihaplos ko ang aking kamay sa buhok niya.

Nanlaki ang mga mata niya at nag-O ang bibig niya bago siya bumulong, “Díos mío, iyon ang pinakamagandang bahay na nakita ko.” Hindi napigilan ni Liam ang kasiyahang bumalot sa kanya o ang ngisi sa kanyang mukha. Hindi niya alam kung gaano siya nag-aalala sa magiging reaksyon nito. Ano ang mahalaga kung nagustuhan niya ito o hindi? Hindi naman daw siya titira dito. Saglit na ipinikit ang kanyang mga mata, naisip niyang magmaneho paakyat sa lane na may linyang puno, maliban sa imbes na huminto sa kalagitnaan ay tumakbo siya papunta sa pinto para lang mabuksan ito sa sandaling patayin niya ang makina. Tatayo si Lorelei sa may pintuan, may magiliw na ngiti sa kanyang mga labi, at pakiramdam niy

"Hindi namin maaaring akuhin ang panganib." Hindi ang maka- Diyos na Rehiyon o ang lahi ng halimaw ay mga kalaban na makakalaban nila. Mas mabuting maging ligtas kaysa magsisi. Lumingon si Lia para tawagin ang mga nasasakupan sa likod niya. "Mga lalaki! Pumunta sa kung nasaan sila sa pamamagitan ng lupa, at alamin kung ano ang nangyayari. Tandaan na magmadali at huwag mahuli."

Hindi kakaiba para kay Thomas na maging Diyos ng Digmaan at patuloy na manalo sa mga digmaan. Hindi lang siya kaya, pero mayroon din siyang malaking grupo ng mga maaasahang subordinates. Ang isang Diyos ng Digmaan na tulad niyan ay isang taong makakapagpatakot sa kanyang mga kaaway!