Liham Para Sa Diyos Novels & Stories

“Devorah, take this ring as a sign of my love and fidelity. In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit.” litanya ni Liam habang isinusuot ang sing sing sakin. Nang maisuot niya ito ay ako naman ang kumuha sa sing sing at hinawakan rin ang kamay ni Liam. “Liam, take this ring as a sign of my love and fidelity. In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit.” saad ko rin habang sinusuot ang sing sing sa daliri ni Liam.

Hamon ng halimaw sa Diyos upang binigyan siya nito mapaglarong ngiti. "Let's see where your ego can lead you." Sa isang iglap halos tumilapon na ang lahat sa lakas ng hangin na nagmumula sa kapangyarihan ng Diyos. Humanap ng makakapitan silang lahat, parang mas malakas pa ang mga hanging dala nito kaysa typhoon'g Yolanda.

mahina pero mariin niyang bulong sa sarili, habang tumutulo ang dugo mula sa kamao niya, “…kahit mawalan ako ng lahat ng pinaghirapan ko, kahit mawalan ako ng pangalan, ng yaman, ng karangalan… basta’t kapalit nito, makasama ko ang mga anak ko…” Huminto siya saglit, napatingala sa langit na para bang hinahamon ang Diyos. “…I will fight. Kahit kalabanin ko pa si Alyssa, kahit buwagin ko lahat ng pader na itinayo niya sa pagitan namin—hindi ako aatras. Hindi ako titigil.” At doon, sa gitna ng ulan at dilim ng gabi, buo ang desisyon ni Liam.

Nakatira siya malapit sa bahay ng Diyos at ang bahay na ito ay nabendisyunan kaya ito ay banal at sagrado at hindi maaaring tirahan ng mga maligno at mga impakto. "Hay! Ano ka ba Minggay. Kung saan-saan na naman naglalakbay isip mo." Nakaupo siya sa kama at tinitignan ang peklat sa daliri na sinadyang sugatan. Mabilis itong naghilom. Naisip niya tuloy si Mama Linda at ang mga kapatid niya. Sila kasi ang dahilan kung bakit siya mayroon nu'n.

Umiiyak na rin si Loisa sa kabilang-linya gayon pa man ay nagawa niya pa ring patahanin ang kaibigan nito. “Tahan na, Ysa alam mo kahit ganon ang nangyari sa akin ay hindi pa rin ako pinabayaan ng Diyos, gayundin ang inaanak mo,”humihikbing sabi ni Loisa. “Kay buti ng Diyos, Ysa kahit wala ka man sa tabi ko nong araw na iyon ay meron pa ring tumulong sa akin kaya huwag mo ng sisihin ang sarili mo ha,”dagdag pa nitong sabi.

Unti-unti kong binaba ang hawak ko at hinarap siya. "Pumunta ako rito para tumulong, hindi mag-aksaya ng oras." Walang emosyon kong sabi at pinagpatuloy ang ginagawa ko. Tahimik lang ako habang sinisiksik sa isip ko ang lahat ng sinasabi niya. Ang Listeria ay isang 'di kilalang lupain at ang tulay papunta sa lugar kung saan nagmula ang old religion. How do I get there?

Tumango si Lia kay Nanay Norma bilang pagsang-ayon rito. "Huwag ka nang malungkot, hija. Malakas pa ang daddy mo. Alam nating lahat na malalagpasan niya ang sakit niyang ito. Magdasal lang tayo ng mataimtim sa Diyos na maawain, Lia." "Yes, Nay. I am always praying for Daddy." wika ni Lia na maluha-luha, ngunit pinigilan niya ang maiyak dahil nasa bisig pa rin niya si Khianna.

Tumulo ang luha ni Kathnisse at malungkot na napatingin sa akin. "Our story is different from yours, Damian. You were both happy, we were not. May dahilan ang Diyos kung bakit nangyayari ito ngayon. Kung titingnan mo parang ang unfair but who knows what he is thinking, God has it's own way. We can question him sometimes but what can we do? Kailangan nalang nating tanggapin ang nangyayari sa atin. That's the best we can do."

Eliana Grace Herrera Pakiramdam ko'y pinagsakluban na ako ng langit at lupa, na para bang lahat na ng problema ay ibinigay na sa akin ng Diyos. Kaya minsan gusto ko na rin Siyang tanungin at sumbatan. Naging mabuting tao naman ako. Mula pa pagkabata ay wala naman akong inargabyado. Hangga't kaya ko ay sinusunod ko ang turo at aral Niya. Kapag may bakante akong oras, sumisimba naman ako. Ngayon lang naman ako hindi nakakapunta sa simbahan dahil kailangan kong magtrabaho para sa mga kapatid ko, para mabuhay kami. Pero bakit ganito? Bakit sa dinami-rami naming tao sa mundo, ako pa ang napili Niyang subukin nang ganito?

Master Seraphina? “Ang baril ay hindi simbolo ng kapangyarihan.” “E ano?” “Responsibilidad.” Unti-unting bumigat ang pakiramdam ko habang pinakikinggan ito. Hindi ko pa napipindot ang gatilyo pero para na akong nakapatay nang marami. “Kapag galit ka, huwag kang hahawak ng baril. Kapag emosyonal ka, mas lalong hindi.”