Liham Para Sa Diyos Novels & Stories

“Sa singsing na to ikaw ang forever ko.” Si Father Luis ay nagdasal nang huli. “Sa harap ng Diyos kayo na ay magasawa. What God has joined together, let no one separate.” Ang kwarto ay puno ng palakpakan at luha. Si Dante ay umiyak nang malakas, niyakap si Lorie. “Iha anak ko congrats. Proud ako sa inyo.”

He is so irritating. Napabaling ako kay Sebastian upang kumpirmahin kung nagsasabi ba ang lalaki ng totoo. But Sebastian’s face was emotionless. "W-what God? I thought all of the previous Gods had vanished! How come? " Litong tanong ni Liam. Nag-unat si art ng katawan at hinatak ang pinakamalapit na silya at doon umupo. Habang kami naman ay matiim na nakatingin sa kaniya.

Sabi ni Rosalia. " Diyos? Sinong Diyos? Wala akong kinikilalang Diyos, ako lang ang Diyos , malakas at makapangyarihan " malakas na Tanong at pagalit na pagsasalita ni Angela. " Matakot ka sa Diyos Angela! Nilason na ng masama mong pag-iisip at galit ang puso mo, pati ang Diyos dinadamay mo sa kalokohan mo, humingi ka ng tawad sa kanya at magbalik loob ka sa Diyos, sa Diyos Angela, sa Diyos." Paulit ulit na Sabi ni Rosalia.

"Nararamdaman kong mabuti kang tao at lahat ng bagay na nangyayari sa atin may dahilan. Masaya man ito o masakit na pangyayari." Pakiramdam niya paraan iyon ng Diyos upang aluin ang kanyang puso sa maghapong punong-puno ng pagsubok. Lagi kasing sinasabi ng lola niya na hindi siya pababayaan ng Diyos basta lagi lamang siyang tatawag dito, at higit sa lahat huwag makakalimot magpasalamat.

“Diyos… kung naririnig mo man ako… bigyan mo ako ng lakas. Hindi para makalaya. Hindi para makalimutan si Diana. Bigyan mo ako ng lakas para hindi na ako matakot sa kanya… at para hindi na rin siya matakot sa akin.” Naramdaman ko ang pag-igting ng braso niya sa likod ko. Pero hindi niya ako inalis. Sa halip, narinig ko siyang bumulong din—hindi dasal, pero parang dasal. “At kung may Diyos nga… patawarin mo ako. Kasi hindi ko alam kung paano itigil ‘to nang hindi nawawala siya… at nawawala rin siya.”

Chandria pov At nandito na nga ako sa favorite namin ni Loyd, at bumaba na ako Ng car ko, at naglakad Ng kaunti, at naupo sa Isang tabi, at binuhos ko lahat ng sakit, lahat ng sakit na nararamdaman ko. "God, nasa kulungan na si Sheila, pero bakit ganun, bakit parang kasalanan ko pa, bakit kasalanan ko pa Yung pagkakulong ni sheila, God sya ang may kasalanan sa akin diba, pero bakit parang ako Yung nagkamali, o nagkaroon Ng kasalanan sa kanila, God dapat lang naman magdusa sa kulungan si Sheila, pero bakit ganun, mali ba na pagdusahan Nya Yung mga gnawa nya sa akin, sa Amin ni Loyd, God help me ,tulungan mo ako, tulungan mo ako na makapag isip ng maayos ,kung ako lang, hirap na ako God, hirap

malakas na yugyog ni Papa sa aking balikat ang nagpagising sa akin. "Papa?" sambit ko habang nanlalaki ang aking mga mata. Agad akong bumangon sa pagkakahiga sa aking kama at mabilis na sinalat ng aking kamay ang leeg ko. Nakahinga ako nang maluwang nang wala akong nakapang sugat na gawa ng matulis na pangil ng bampira. Salamat sa Diyos at panaginip lamang pala ang lahat ng nangyari.

Sambit ni Levi. Pinagaspas na ni Hikaru ang kaniyang mga pakpak at unti unti ng lumipad. Tahimik lang kaming tatlo dahil sino bang hindi ang hindi matatahimik? Diyos ng mga Leviathan ang kasama namin. “Paano mo nalaman ang problema ko kay Sheena?” walang enostong tanong ni Rhei kay Emrys.

Hindi ko mapigilang mapahikbi habang kinakausap ko si Liam. Bigla naman siyang pumalahaw ng iyak kaya dali-dali akong nagpunas ng luha at kinuha siya sa crib. Kakadede pa lang naman niya at bago ko lang pinalitan ang diaper niya. "Anak alam kong nalulungkot ka rin, pero may awa ang Diyos sa atin, magiging maayos din ang lahat." Mahina kong sabi sa kanya habang pinapatahan siya.