Limatik Sa Mata Novels & Stories

may konting himig tampong sabi ni Ella. "I become a little busy after we talked. May mga kailangan lang asikasuhin at harapin, I'm sorry" Matt can't look straight to the woman eyes.Nagaalala si Matt na baka mabasa ng babae angtotoo sa mga mata niya.Katwngian g mga tulad nila sng pagiging transparent ngga mata.Matang palaging kakikitaan ng maliwanang na katotohanan.

sagot ko. May kaunting katahimikan ulit. Sa gilid ng mata ko, pinagmamasdan ko ang repleksyon niya sa bintana. Hindi siya tumitingin sa akin. Nakatingin siya sa daan. Pero ramdam ko ang pagiging alerto niya. Hindi talaga siya relaxed. Nagkukunwari lang. Parang ako. “Charm,” bulong ko sa isip ko. Pero hindi ko kailangang magsalita. Ang contact lens ay may micro-transmitter. Eye blink code. Isang maikling double blink.

Ang sarap siguro sa pakiramdam makita ulit ang totoong ngiti nito, yung tipong aabot hanggang mata. Sa gitna ng aking pagtitig sa itaas, naramdaman ko na ang pamimigat ng talukap sa aking mga mata. Sinunod ko naman ang aking nararamdamang antok, kaya ipinikit ko na ang mga ito ng tuluyan.

d*ing niya sa sakit bago napapikit. Ramdam niya ang luhang tumulo sa gilid ng mga mata niya matapos mangalahati ang pasok nito. Malambot nitong mga labi ang dumampi sa mga mata niya, humah*lik na tila tinatangay ang sakit kahit pa ramdam na ramdam naman niya ang malaking k*****a nito.

"Maayos na ba ang pakiramdam mo?" "Naging mas maayos na nung ginamit ko ang eye drops." "Natutulungan ba ng eye drops ang allergy?" nagulat si Elliot. "Siguro hindi ito mga allergy. Hinaplos ko ang aking mga mata noon. Maaari itong maging ilang uri ng impeksyon sa bakterya." Ngumiti si Avery at binago ang paksa. "Alam mo ba kung paano kumuha ng litrato? Nagbasa ako ng isang bagay sa online minsan tungkol sa pagkakaiba sa pagitan ng pagkuha ng mga selfies at hiniling ang iyong kasintahan na kumuha ng mga larawan sa iyo."

' tahimik niyang sita sa sarili habang pinipigilan ang sarili na hindi makalikha ng anumang ingay habang sinasabayan ang bawat paghakbang ng amo. Nang magtama ang kanilang paningin ay bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata dahil sa gulat. Ngunit hindi nakatakas sa kanyang paningin ang bumakas sa kanina'y nakangiti na binatang amo, tila hindi rin ganap na kalmado ito gaya ng inaakala niya — may kung anong lalim at pag-aalala sa mga mata nito, ngunit may halong init na hindi niya maipaliwanag.

Malamig kong sabe habang nakatingin ako mismo sa mata niya. Ilang sandaling hindi makapagsalita si Amara pero kitang kita ko ang sakit sa mata nito. Kitang kita ko rin ang luha niya sa gilid ng mata niya na mukhang babagsak na at hindi nga ako nagkamali.

Nagmamadali ba siya? Umiling ako. "Hindi naman, masakit lang sa mata iyong brightness ng laptop mo." Binuksan ko ang kaliwang mata at saka ko nakita na niliitan niya ang brightness no'n. "Okay na ba iyan?" tanong niya ulit na tinanguan ko lang.

Ito ang dahilan ng lalo pang pagtingkad ng kulay pula nitong mga mata. Pumikit ito na para bang sumakit ang kanyang ulo. Sobrang sakit ang nararamdaman nito. Nagmulat ito ng mga mata. Lalaban sana siya nang mapansin ang kalungkutan sa pares ng mga matang iyon. Ang mga luhang tumulo sa pisngi niyo ang tanda na totoo ang pait na nararamdaman nito.

I don't have any idea who was it, but the only thing I knew, is it is not coming from our professor. Isa itong halimaw. Isang malaki at nakakatakot na halimaw na ang mata'y mas matalas pa sa matang mayroon si Mister Eliot. Kumikislap ang gintong mga mata ng halimaw na ito sa galit. At nang katagpuin nito ang mata ko ay tuluyan iyong ikinatigil ng aking hininga.