Loneliness Quotes Novels & Stories

Yan din kasi lagi kong naririnig sa iba kaya pinangatawanan ko na. "I don't think so. You think differently. Hindi mo ba naisipang gumala muna?" Sabi niya sabay tapon sa bato sa ilog. "Gumagala ako noon." Sagot ko at kumuha ng bato para itapon rin sa tubig. "What I mean is, mahalin ang sarili mo sa paraan na ikaw lang ang makapagbibigay." Ibabato ko na sa sana ang hawak ko na bato nang matigilan sa sinabi niya. "If I'm not mistaken, you live your life to fill that loneliness in your heart." Dagdag niya na nagpahinto sa ‘kin.

“I don't want you alone, Caress.” "Sanay naman akong mag-isa. Kaya ko namang mag-isa." Sinalubong ko ang tingin niya. His eyes… they were serious again. Naramdaman ko ang unti-unting pagbilis ng tibok ng puso ko. "But not when you're sick, Caress," he answered in a gentle voice. "You need someone beside you." He sighed as he kept on looking at me. “You know, I read that one of the loneliest things one ever experienced is to go to the hospital alone. And I don't want you to experience that."

Walang magulang na gigising sa akin at walang magulang na masasabihan ng problema. Whenever I'm lonely, idadaan ko na lang ito sa pag-iyak. Hindi ako maiintindihan ng kahit sino dahil ang mga taong gustong mapalapit sa akin ay mas piniling maniwala sa sabi-sabi at sa huli, iiwan din ako.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Napaisip naman ako. May point. "In this world, Marci, there should be both lonely and happy individuals so we can say, 'no man is an island.' You know, so they can support each other," he stated. I glanced at him. "What's this? Did I just utter another heartfelt line once again?" he added.

Minsan, may mga pause na parang nag-iisip. "Does it ever get lonely?" tanong ko out of nowhere. "Being the guy everyone wants something from?" Tumigil siya, tumingin sa langit, at napakipot ang kanyang mga labi. "Yes," sagot niya. "But loneliness is expensive in my world. It has price tags and expectations. So I keep busy." "Then why keep me?" sabi ko, diretso. "Why waste time if you're lonely?"

Though it can send waves of electricity through my body. With his warmth that penetrating my skin until it reaches my soul, I just realized something, I might didn't figure out earlier. It is not true that I am alone but not lonely, cause I know deep inside me I am lonely and looking for his warmth and love again. No matter how we try to think and to say the world that we can go all alone in life without the need of anyone but the truth is no, you can't. We aren't born to have everything, to be capable of anything. May mga kakulangan tayo na hindi natin makakayang punan ng mag-isa. It is not bad to seek for help, to accept help and to accept that we actually need someone beside us to help us

“It’s the only one I know.” “But do you like it?” Saglit siyang nag-alinlangan, at parang may bitak sa kumpiyansa niya. “It has its moments.” Tinitigan niya ako, at sa unang pagkakataon, ramdam kong totoo ang tingin niya. “But it can be… lonely.” Lonely. Yun ang huling salitang inaasahan kong maririnig mula sa isang tulad niya. Someone who seemed to have everything.

May ibang mabilis na naglalakad, habang may iba namang mukha lang namamasyal dahil sa bagal ng kanilang bawat hakbang. Nakatatawang isipin na sa rami ng mga nakakasabay at nakakasalubong kong mga tao, pakiramdam ko ay mag-isa pa rin ako. I still feel so lonely and alone. The sun is up, yet I still feel gloomy. I feel like I am the loneliest person ever alive. “Symphony, please… magsalita ka naman…” The call’s loudspeaker is on. Kahit na hindi na nakatapat sa tainga ko ang cellphone ay rinig ko pa rin siya.

Tumingin ako sa mata niya, nagmamakaawa na sana ay naiintindihan niya ako. He nodded, smiling a little while wiping my tears with his thumb. “I understand, it’s hard, isn’t it?” Tumango ako at nilagay ulit ang mukha ko sa balikat niya. “It’s okay to feel lonely, hmm? Hurting is part of our lives, no matter how much you don’t want it. Kahit ilang beses mo na gustong sumuko, darating at darating pa rin, lalo na sa mga oras na hindi mo inaasahan.” Pumikit ako at nanatiling tahimik.