Lost In Tagalog Novels & Stories

“Nakausap ko si mama mo at nabalitaan ko ang nangyari sa ama mo.” “Si papa….si papa ko…gusto ko syang makita.” iyak ko. "I know…I know and sorry for the loss, hija. Magpagaling ka para makita mo siya for the last time. At ipapaliwanag ko sa'yo ang lahat kung paano ka naging Legaspi at Mahinhin, hmmm?”

Kabanata 1 Lost Mabibigat ang talukap ng aking mga mata nang magising. Hindi ko rin maigalaw ang aking katawan dahil tila sobrang bigat ng aking binti at tagiliran. Isang ungol ang aking pinakawalan dahil sa makirot na sugat. Pinilit kong dumilat at tanging puting kisame lamang ang naaninag ko. "Patay na ba ako?" usal ko sa sarili.

Akala ko noon napakalaking pagsubok na sa akin ang nangyaring pagkawala sa abuela't abuelo ko pero hindi ko aakalaing makakaranas pa pala ako ng higit pa sa isang kalbaryo at kamalasan. Nawala sa akin si Lolo Vivencio, ang kaisa isang pamilya na meron ako. Nawala sa akin si Thalia, ang kaisa isang babaeng siyang bukod tangi kong minahal at pinag alayan ng aking puso. Nawala sa akin ang pagkatao ko na siyang tinitingala ng lahat, ang kalayaan at kalusugan ko. At ngayo'y mawawala na rin sa akin si Ace, ang kaisa isa kong tagapagmana na akala ko magiging karamay ko na hanggang sa pagtanda.

But you want me here Your heart is clearly reeling And as the end draws near Will you come back to me? If I could just get by, just for one more night I would fight to set you free And when you've lost all hope You may never know just how great your life could be But I'm lost in the moment Please, tell me how I can't find the reasons to say what I'll say My life was complete when I found you-. Masaya pa akong nagjajammed sa tugtog ng bigla itong huminto.

Malay lang natin, baka nando’n talaga siya. Nang lumabas na’ko mula sa elevator ay agad kong tinakbo paakyat ang isang hagdang papunta sa rooftop. Nang nasa pinto na’ko ay dahan dahan akong sumilip do’n dahil baka umiiyak pa rin siya hanggang ngayon. Ngunit nang wala akong mapansin na kahit na ano ro’n ay binalot ako ng pagtataka at mabilis nang binuksan ang pinto. Ngunit sa ikatlong pagkakataon, muli akong napabuntong hininga at napapadyak nang hindi ko ulit siya nahanap do’n. Napakamot na lang ako sa ulo dahil hindi ko na alam kung saan pa siya hahanapin. Sa laki ba naman nitong ospital?

Charlotte looked at him, confused. "Nothing. Tara na." Bakit ba lagi na lang silang pinagtatagpo ng tadhana? *** A/N: Carnation means, I miss you.

kung gano'n, kaynino naman? Napatingin ako sa kamay ko, in-imagine kong may red string na nakatali sa hinliliit ko. "Kung kanino nakatali ang dulo ng red string ko, siya ang mapapakasalan ko. Siya ang makakatulong sa 'kin."

Heartbreak Pumasok ang sasakyan ni Peter sa aming malawak na bakuran, mula sa shotgun seat ay tanaw ko si Mommy at Daddy na excited na naka-abang sa pagdating namin. "Mom! Dad!" Salubong ko sa mga ito nang makababa sa naturang sasakyan. "How are you, hija? I missed you," she mumbled, while hugging me tight. "I'm okay, mom. I missed you too.." Ginantihan ko ito ng mas mahigpit kong yakap.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

'Yong ngiti na iyon ni Rain ang naging dahilan kung bakit kahit magkaaway silang nag-umpisa ay nahulog pa rin siya sa binata. "Yeah?" He frowned. "I lied," she sobbed. "I still miss him. Every second of my life, Kade... Every beat of my heart longs for him. I missed him so much that everytime I see you, it just breaks my heart that no matter how much you look like Rain, you just--- you just couldn't be him," she was lying again dahil ang totoo, ito naman talaga si Rain. "Because whenever you're around and I wanted to run and hug you, I know I couldn't. You are not Rain. But I always see him in you. Know what that means?"