Lost In Tagalog Novels & Stories

Ngumiti naman ako sa kaniya nang mapang-asar. "Yes, it means Dyosa in tagalog, kung hindi mo pa rin naintindihan." Sagot ko at bumaling na kay Reigan. Ang boring makipag-usap kay Sabrina. Weak ma-mlastik, play victim pa sa harap ni Reigan. Halata namang nagpapansin siya sa tatay ng baby ko. "Pasok na, magpapahangin lang ako rito sa labas." Napaayos naman siya at sinulyapan pa 'ko bago pumasok.

seryosong muling wika ko "Wala akong ibang wish kundi sana magkabati kayong magpipinsan. Kayo na lang ang meron ako ngyayun. Mahal na mahal ko kayo." narinig kong wika naman ni Lolo Santiago. Kitang kita ko sa mga mata nito ang lungkot kaya muli akong napailing "Pwede niyo po iyang sabihin sa mga pinsan ko, Lo." sagot ko din naman dito

Ròisìn is not scared to lose me. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang aking kaliwang kamay. Mga hagulgol ang lumabas sa aking labi habang pinagmamasdan ang dalawang nasa bahay. How dare you hurt me like this? It feels like hell. Pain, hurt...No! Sorrow.....is the correct term.

Lost Tahimik kaming nakaupo sa mga damuhan, tapat lang ng Sampaloc lake. Kumakaway na ang kadiliman sa kalawakan ng San Pablo at ang nagsisilbing ilaw namin ngayon ay ang kumikinang na mga tala at ang buwan. Hindi pa rin mawala sa utak ko lahat ng mga memoryang naalala ko noon. I remember how me and my friends, Cha and Ae cried in front of her casket.

ANGELO "HOY BATA, tulog ka na naman, ang aga aga!" Sinikil ako ni Padre Tiago sa sasakyan nang siya ay makasakay na. Panaginip lang pala ang lahat? Ibig sabihin ay hindi totoo ang pagpunta naming dalawa sa masukal na kakahuyan? Tumingin ako sa kanyang kamay at wala na rin ang dugo na nakita ko mula sa kanyang braso sa aking panaginip?

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Ngayon ay totoo nga ang sinabi ni Lolo sa akin—na kaiilanganin ko ang sandata na ‘yon sa paglalakbay kong ito. Umatras pa ako lalo pero nabangga ako sa isang katawan kaya napalayo ako bigla dito. Napagigitnaan na nila ako habang na sa hindi kalayuan ang iba nilang kasama at nanonuod lamang sa amin habang nakangisi at nasisiyahan sa nakikita. “Are you lost, baby girl?” Malokong wika ng lalaking na sa kaliwa ko.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Tila parang bulkan ang puso ko na walang oras ang pagsabog dahil sa kaba. Dumating ang araw ng linggo umuwi kami sa amin sa Batangas kasama si Rigor. Nababa pa lang kami sa jeep ay nakatingin na agad ang maraming mata sa amin. Ngunit hindi ko iyon pinansin. Mabilis kong tinungo ang gate ng bahay namin, para makaiwas sa mapanirang tingin ng mga tao.