Lost In Tagalog Novels & Stories

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."

Parang isang malakas na alon ang halik ni Wayne ngayon dahil napawi noon ang iniisip ko kanina, napawi noon ang pag-aalala ko ng gano’n lang kadali. I willingly opened my mouth, allowing his tongue an access inside. Hindi nga siya nagdalawang-isip na gawin ‘yon at agad na hinagilap ng dila niya ang dila ko. Unti-unti nang binibitawan ngayon ni Wayne ang mga kamay ko, habang hindi na rin gano’n kahigpit ang kapit niya sa batok ko. This time, I know that I was lost again. I was lost to the wetness and heat. I was lost to his lips and passionate kiss. I’m lost with Wayne again.

Bahagyang nag-init ang pisngi ni Paris, awtomatiko siyang umatras rito upang bawiin ang distansyang sinakop nito. “Pero hindi ba dapat ay maayos mo akong sinabihan ng tungkol dito? I wasn’t ready. Nabibigla ako at masyado kang nagiging mabilis, Theon. Nakakalimutan mo atang dalagang Pilipina ako.” “Oh love, hindi lang ikaw ang nabibigla rito. I hope you know what you’re doing,” makahulugang wika nito. She pursed her lips. “I don’t want to upset your Lola, Theon. Kung siguro ay mas naging mapang-unawa ka lamang ay hindi naman siguro ito mangyayari,” patama niya sa ginawa nito kay Jenna Mae.

Breath out lang. Back to Lost. Again. Kapag si Lost talaga ang pinag-uusapan nawawala ako. Agad mo naman malalaman dahil sa pangalan niya diba? LOST. Si Lost patay na patay yan sa iniirog ko, si Zendeo An. Kahit ilang beses na siya binigo ni Zendeo at tinangihan ang mga love letter niya at halos mapuno ang locker ni Zendeo, hindi parin siya sumusuko. Palagi siyang ini-snub ni Zendeo. Kaya minsan naawa na lang din ako kay Lost. Di ko na nga lang inaamin sa kanila na merong pagtingin ako kay Zendeo. For sake of Lost strong fighting spirit, ayokong mawala yun. Si Zendeo na nga lang ang motivation niya sa mundong ito eh. Aagawin ko pa. Haist. Napaka-hopeless romantic ko. @Death Wish

--- --- --- --- "Ano?" --- --- --- Agad umiling si Eliana. --- --- --- "Hindi." --- --- --- "Hindi ko iyon ginusto." --- --- --- "Tapos bakit?" Tanong ko. --- --- --- Napayuko siya. --- --- --- --- "Dahil ako ang nakita nila." --- --- --- --- "Hindi ikaw." --- --- --- --- "Kung hindi ako nagtago..." --- --- --- --- "Ikaw ang mawawala."

Isang pangalan ang nagbigay kaba sa akin ng makita ko iyon. Ang mama ni Brendon. Nanginginig ang kamay kong binuksan ang mensaheng niyang iyon. Para akong nasususffocate dahil sa pigil hiningang ginawa ng bumungad sa akin kung anong laman ng message na iyon. Ilang buwan ng nawawala si Brendon, iha. Hindi ba siya nagpakita sa iyo? Nag-aalala na kami sa kaniya. Hindi namin siya mahanap.

saad ko "imposible naman yun bess. try mong alalahanin kung sinong kasama mo at pano ka naka uwi dito "walang kung maalala sobrang lasing ako nicole. siguro sarili kulang ang nag uwi saken dito atsyaka wala namang iba na nakakaalam ng bahay ko bukod sa inyong dalawa ni venice kaya malamang mag sarili akong umuwi dito.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Ganoon siguro talaga kapag nagmamahal, minsan nakakalimutan mo na ang sarili pero ang taong laman ng puso mo'y hindi. Isang buwan na simula nang umalis ako ng San Jose. Hinahanap din kaya ako ni Lance? Nangulila rin kaya siya sa akin tulad ng pangungulila ko sa kanya? Sumagi ba sa kanyang isip kung nasaan ako? Nag-alala din kaya siya sa kalagayan ko?

"Actually, Kristina pupunta ako sa bahay nang Lolo ko sa Laguna . Taga Laguna rin kasi ang Lolo ko. Ikaw bakit ka papuntang Laguna?" "Ah, ganoon ba?" Sabay napapaisip ng husto habang palihim na nakaramdam ng hiya dulot ng mga sinabi ko kanina sa kanya na sinusundan niya ako. "Eh dahil sa taga Laguna rin ako," ani ko pa sabay iwas sa mga tingin niya sa akin. "Ang liit lang talaga ng mundo natin para sa isat-isa," pangiting sabi pa niya na tila parang kinikilig pa.