Love And Monsters Novels & Stories

"Dahil iniingatan ka namin. Alam kong marami kang tanong, Vel. Pero sana mapagkatiwalaan mo kami dito sa ginagawa namin para sa 'yo." Tumawa ako nang sarkastiko at lumingon sa kaniya. "Iniingatan? Vampires don't exist, ayon sa mga tao. Pero heto ako ngayon, nakakasalamuha ang mga blood-eating monsters. I just want to go home with my family..." "We're not monsters." "Gano'n parin 'yon. Imagine, you guys would go haunt someone with blood veins and eat them. Kung may pagkakataon, you guys would eat me, too."

That's stupid. "P-pasensy--" "SHUT THE FUCK UP!KUMILOS NA KAYO!" Agad naman silang sumunod.Takot naman yang mga yan kapag nagsimula na 'kong umusok eh. Be ready, Hannah Kim.Your nightmare has begin. HANNAH'S POV

Ngumiti ito pero ang mga mata niya mukang hindi masaya. "Think of what? May problema ba?" Bumuntong hininga ito at hinawakan ang kamay ko. "What if I'm a monster? Do you still love me?" Malumanay na tanong nito. Napakunot noo naman ako. "Anong klaseng tanong yan? Syempre naman mamahalin parin kita, kahit may sungay o may pakpak kapa, ikaw parin ang Xyrus na mahal na mahal ko." Hinawakan ko ang pisngi nito at ngumiti ng pag ka tamis-tamis sa kaniya.

I did not know about it. Nilabas ko ang pulang lipstick mula sa bag upang mag-retouch. Ramdam ko ang titig ni Hector. Ramdam ko na may kung ano sa isip niya tungkol sa aming dalawa. Kung ano man iyon, desedido akong malaman.

Vampire? Ipinagsawalang bahala ko nalang ito at hinayaan ang mga nakakalat na gamit. Nakakatawa lang dahil kahit konting takot ay hindi ko maramdaman sa sistema ko, humarap ako sa salamin at pinagmasdan ang sarili ko. Bumalik na naman sakin ang nangyari kanina sa mall,Ang pagiging mabango ng dugo ng tao sakin, ang minsang mabilis na kilos ko, ang malakas kong pakiramdam, ang maputla kong balat at ang kulay pula kong mata. Yes, kulay pula ang mata ko. Nakasuot lang ako ng contact lenses na nakakatulong upang hindi ako mapag-usapan ng mga tao, bukod sa akin ay walang ibang nakakaalam nito, kahit si ate.

sagot ni Brent “Ako? Ako talaga magseselos doon sa babae mo? Nababaliw kana ba? At bakit ako magseselos sa kanya di naman maganda ang isang iyon.” nakasimangot na siya sa sobrang inis. “Oh, c’mon accept it, Love! You felt jealous! Kunyari kapa dyan.” sabi ni Brent

"Alam mo din na pagdating ng panahon, ikakasal din kayong dalawa whether you both love each other or not. So would it be better if you both learn to love each other?" "No way. No freaking chance." She just chuckled like an evil witch. "Okay, have it your way. Ikaw na bahalang mamroblema sa sitwasyon nyo balang araw." I just walked out on her because having an argument with her is pointless. This is why I hate my life... people always try to control my life and reputation. But I know there will be a day where they will all regret doing this to me. • to be continued •

Wasak na wasak na ito at hindi niya alam kung makakayanan pa ba niyang buoin ito sa kabila ng mga salitang parang patalim na tumatama direkta sa kaniyang dibdib. Umatras ng isang hakbang si Anastasia. Humigpit ang kaniyang pagka-kahawak sa kaniyang pouch habang patuloy sa paghikbi. Tigmak ng luha ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa kaniyang asawa na ngayon ay halos hindi na niya makilala. “I will never regret loving you, Fred. But I think, being separated will make our lives more peaceful and fine.”

tanong ko, nagiging interesado sa usapan. Umiling siya. “No. Love is another story. Love is stronger than the Moon Goddess’ decision. May mga werewolves na hindi sumusunod sa itinakda para sa kanila kaya may nangyayaring rejection among the two and there’s a rejection ceremony kapag nangyari ‘yon para maging legal ang lahat. Besides, love is one of the numerous reasons why rejection happens.”

We just stared at each other for seconds. "I love you so much..." He suddenly said. I can sense the sincerity in his voice. Kahit matagal na kaming magkasama ni Onyx his I love yous' seems new to me everytime I'm hearing it from him. Every day seems always a new beginning with him and with our son. I don't even remember when is the last time I cried and feel empty before. I forgot the feeling of being numb because of pain. I forgot my suffering. The Ganther that loves manipulating is not existing anymore. I forgot how to play the game of life. I'm not searching for something I didn't know anymore. Now, all I know is, I am happy and I'll be always happy because I found my happiness, my reason