Love Past Tense นิยาย & เรื่องราว

"Okay lang naman tayo kagabi. Love I know you don't remember me- "I remember you" I said. "You do? Then why are you going? If you remember me, you will remember how much we love each other" "I do remember you but not the feelings that I used to have for you" I said. LIE "Love, ano ka ba?" Thunder. "Hindi mo ba naiintindihan Thunder?! Hindi na kita mahal gaya ng pagmamahal na sinasabi mong meron ako sayo dati! It's all in the past now!"

Kagaya kila Maxine ay ikinuwento ko na ri sakanya, ang pinag-kaiba lang ay ikinuwento ko ang nararamdaman ko. "Steph, maybe you like him." Sabi niya at umiling ako. "No, I'm not." Sabi ko sakanya. "Or love." Sabi niya at umiling ako lalo. "Hindi mo 'yan mararamdaman kung wala kang special feelings for him." Sabi niya, siguro nga ay tama siya pero hindi eh. "It was from the past naman na, importante ang ngayon." Sabi niya at pinunasan ang luha ko.

Ginagawa niya iyon habang hinahalikan niya ng malalim ang bibig nito. Napabalikwas naman ang dalaga sabay tulak sa matigas na abs ng lalaki palayo sa kanya. "Ooooppsss man, as what I've said... your time is over. Hmmm.. let we see next time kung pwede yung sinasabi mo. Pag iisipan ko pa ng matindi ok ba yun? Bye bye now!" Sabay talikod nito at sara ng pintuan ng mamahaling kwarto na inokupa nila nang nagdaang gabi. Naiwan na lang na nag iisa sa loob ng kwartong iyon si Meniego.

Isang halik na puno ng paghingi ng tawad, pangako, at pagmamahal. Dahan-dahan itong bumaba, sa kaniyang pisngi, at sa wakas, nagtagpo ang kanilang mga labi. Hindi niya alam kung paano siya napasabay, ngunit sa sandaling iyon, tila naglaho ang lahat ng alinlangan bumabalot sa kaniyang isipan. Malambing at banayad ang halik ni Darrius, ngunit sa likod nito, naroon ang pananabik ng taong matagal nang nangungulila. "I miss this...."

Nakatulog ito sa pagud sa pag-iyak. 'Forgive me for what I have done. In brings you more pain. Oh how I wish to take all of that for you to be free. You are so fragile and innocent. You deserve to be loved and to take care my dear. You don't even know how much I love you since the first time I saw you.' mga salitang binabanggit ng kanyang puso at isip habang tinitignan ang maganda at maamong mukha ni Rox.

Bakas sa mukha niyang tumalab ang pang iinsulto ko sa kanya kaya napangiti ako kahit na masakit na ang buong katawan ko. "Yes LOVED! past tense dahil kahit anong gawin mo hinding hindi ka na niya muling mamahalin lalo na at alam na niya kung gaano kabulok ang buong pagkatao mo!" Sagot ko sa kanya na mas lalong nag pagalit sa kanya. Tinawanan din kasi siya ng mga kasamahan niya dahilan para mapahiya siya.

Hindi manlang ginalang ni Armando ang pagkamatay ng asawang si Leah at inuwi kaagad ang kanyang babae. Pagkatapos ng 40 days ng Mama Leah ni Elara. Nagpakasal na agad sina Armando at Minerva. Walang magawa si Elara sapagkat ito ang kagustuhan ng kanyang ama. Ang kaya nya lang gawin ay umiyak at magmukmok sa kanyang kwarto habang nilalamon ng lungkot, galit at poot. " Bakit ganon na lamang itapon ni Papa ang memories nila ni mama? " bulong nito habang umiiyak

Pinagdikit niya mga noo namin habang pareho kaming lunod sa pagtingin sa isa't isa. "I love you. For the past five years, I haven't loved anybody else. Despite our miscommunication, my love for you stayed in my heart. It's like you cast a spell on it; you inscribed your name in the deep crap of me. I'm sorry if I hurt you back then, but I promise I'll do better now."

Natakot siya kay Lauren kaya hindi siya nakapagsalita tungkol sa amin ni Primo. And now, I'm starting to accept that those things were already in the past. Nangyari na ang nangyari. Tapos na. Hindi na iyon mababago. I should not dwell in the past. Tumayo ako at ngumiti sa salamin. For years I hated the man I loved. May mga pagkakamali kami noon, pero tapos na iyon. I don't want my past to define me… or Primo.

We were sitting under a starry sky, the gentle breeze carrying our words into the night. "Fiona, these past few months have been a journey of healing and rediscovery for me," I began, my voice filled with a mix of nervousness and hope. "I've come to realize that the love I had for you never truly faded. It's still here, stronger than ever."