Love Past Tense Novels & Stories

What made me shock is when he pulled my chair towards him and hoarsely whispered something to my ear na nagpatindig ng balahibo ko. “I changed my mind now Ivy. I realized I don’t need your approval anymore. So, see you tomorrow babe!” He said, and run outside after giving me a quick kiss on my cheek. Wala namang malisya sa akin dati ‘yon kaso ngayon meron na.

Tugon nito sa malumanay na boses habang nakapamulsa ang dalawa niyang kamay. "Dali na! sabihin mo na kasi. Promise, hindi na kita kukulitin." Ani ni Mara habang nakakapapit pa ito sa manggas ng binata. Natigilan naman siya sandali sa paglalakad at napalingon sa dalaga. "I said, i love you." Tugon nito na ikinagulat niya at natulala na lang sa harapan ng binata. "Huh? pero... hindi naman 'yan yung sinasabi mo sa akin kanina." Nakatulalang aniya sabay pinitik siya sa noo.

I am a monster in the business world, ako ang kinatatakutan, pinangingilagan, pero sa babaeng ito, parang lagi akog natatakot. "You what?", may pag-aalinlangan kong tanong, here we are having chance to clear things up between us, kaya kailangan kong linawin ang lahat ng mga bagay na maaari na namang pagkamalian naming dalawa. "I love you Arc..I loved you and I love you." paglilinaw nya. Tama ako ng narinig, kumbinsi ko sa aking sarili, it's both in the past and present tenses.

pagkasabi ko no'n ay umupo na ako sa puwesto ko. Bigla naman pasok ni Rhaine. "Friend…" Malayo palang ay 'yon na agad pagbungad niya. "Good morning," bati ko. "Good morning, ang ganda mo. Iba talaga kapag inlove nakakaganda," aniya "Hay naku, ang aga-aga tigilan mo nga ako," hindi ako sanay sa mga panunukso nila.

Hinawakan ang braso nito at akmang ilalayo ito sa senaryo na iyon pero hindi nagpatinag si Andrea. “Wow! Look who’s talking?” Nakataas pa ang kilay, mataray na sagot ng ex ni Vincent. “Mabuti naman at kilala mo pala ako? At siguro naman, alam na alam mo rin kung gaano ako minahal ni Vincent.” Mahinahon din ang boses ni Trina pero may pang-uuyam sa tono nito. “Sa ‘yo na rin nanggaling. Minahal…past tense ‘yon. And that means, dati pa. Nakalipas na. Wala na sa kasalukuyan niya dahil ako na ang kasama niya."

"Okay lang naman tayo kagabi. Love I know you don't remember me- "I remember you" I said. "You do? Then why are you going? If you remember me, you will remember how much we love each other" "I do remember you but not the feelings that I used to have for you" I said. LIE "Love, ano ka ba?" Thunder. "Hindi mo ba naiintindihan Thunder?! Hindi na kita mahal gaya ng pagmamahal na sinasabi mong meron ako sayo dati! It's all in the past now!"

Kagaya kila Maxine ay ikinuwento ko na ri sakanya, ang pinag-kaiba lang ay ikinuwento ko ang nararamdaman ko. "Steph, maybe you like him." Sabi niya at umiling ako. "No, I'm not." Sabi ko sakanya. "Or love." Sabi niya at umiling ako lalo. "Hindi mo 'yan mararamdaman kung wala kang special feelings for him." Sabi niya, siguro nga ay tama siya pero hindi eh. "It was from the past naman na, importante ang ngayon." Sabi niya at pinunasan ang luha ko.

I didn’t move. For several seconds, I simply stood beside my car, staring at the empty stretch of pavement where Sebastian had disappeared. I loved her once. The words kept replaying in my head. Not I love you. Not I still love you. I loved her once. Past tense. Maybe that was what hurt the most. I finally unlocked my car and got inside, but I didn’t start the engine. My hands rested on the steering wheel while I stared blankly through the windshield.

Ginagawa niya iyon habang hinahalikan niya ng malalim ang bibig nito. Napabalikwas naman ang dalaga sabay tulak sa matigas na abs ng lalaki palayo sa kanya. "Ooooppsss man, as what I've said... your time is over. Hmmm.. let we see next time kung pwede yung sinasabi mo. Pag iisipan ko pa ng matindi ok ba yun? Bye bye now!" Sabay talikod nito at sara ng pintuan ng mamahaling kwarto na inokupa nila nang nagdaang gabi. Naiwan na lang na nag iisa sa loob ng kwartong iyon si Meniego.

Isang halik na puno ng paghingi ng tawad, pangako, at pagmamahal. Dahan-dahan itong bumaba, sa kaniyang pisngi, at sa wakas, nagtagpo ang kanilang mga labi. Hindi niya alam kung paano siya napasabay, ngunit sa sandaling iyon, tila naglaho ang lahat ng alinlangan bumabalot sa kaniyang isipan. Malambing at banayad ang halik ni Darrius, ngunit sa likod nito, naroon ang pananabik ng taong matagal nang nangungulila. "I miss this...."