Luke 2:52 Novels & Stories

“Hay naku, dati hindi ko maimagine ‘tong eksenang ‘to… ngayon, para tayong nasa panaginip.” "Hindi ‘to panaginip, Wen," sagot ni Luke habang pinagmamasdan ang anak nila. "Totoo na ‘to. Sa wakas." Tumayo ako at niyakap si Rowena. “Masaya kami para sa inyo. Naging mahaba ang paglalakbay n’yo, pero tingnan n’yo ngayon—kayo na ulit.”

tinapik-tapik ko siya sa kamay. “Okay, guys! Since today’s my son’s second birthday, we’re going to celebrate outside!” biglang anunsiyo ni Luke na agad kinuha si LJ sa akin at binuhat ito. Pinaghahalikan niya ito sa pisngi at inikot-ikot. “You like that, baby? Sa labas tayo magcecelebrate ha. Si mommy naman kasi eh, sinurprise ako kaya hindi natin napaghandaan ang birthday mo. Happy birthday anak!”

Subalit, ang mata ng dalawang tao ay malungkot sa sandaling ito. Napabuntong hininga si John sa sandaling ito at sinabi, “Kinatatakot ko na ang mga bagay naging medyo komplikado. Kung tama ang hula ko, ang tao na inasar ni Luke sa oras na ito ay representative ng taong iyon, ngunit ang taong iyon mismo!”

Ngunit sa halip na umatras, tumingala siya at sinalubong ang mga mata nito. “Hindi kita susundin sa lahat ng bagay, Luke.” Napangisi ito, ngunit hindi iyon masaya. “Good. Dahil hindi rin kita kayang sundin sa lahat ng bagay.” Natahimik ang paligid habang nagtitigan sila, parang dalawang apoy na naglalaban kung sino ang unang titiklop.

BLYTHE JULIANNA (ACE)... "Follow me, Julianna," utos sa kan'ya ni Luke at hinila ang kan'yang kamay. Hindi n'ya alam kung nasaan silang dalawa ngunit mukhang nasa tagong lugar ito dahil walang katao-tao at natigil na rin ang mga putok. Hindi na s'ya umangal pa at sumunod na lamang dito hanggang sa marating nila ang dulo. Tumigil si Luke at hinarap s'ya.

"Mabuti, hindi ka ganoon makapangyarihan." "Ulit!" Ang Second Elder ay mukhang nanlungmok. Sumigaw siya at nilabanan muli ang Fifth Elder.

“Ito kasing baby natin, ikaw agad ang hanap. Wala pa ngang five minutes na nasa akin.” Saka lang niya napansin na karga itong bata at iyon pala ang umiiyak. Nagmamaktol si Lukas na lumapit sa kanya at tinabihan siya sa pagkakaupo sa kama. Lumaki ang pagtataka niya sa gabing iyon. Ang bilis naman yata ng pangyayari na may anak na silang dalawa ni Lukas. “Kunin mo na nga muna itong baby angel natin,” utos sa kanya ni Lukas. “Para tumigil sa pag-iyak.”

Inis na tinalikuran niya kaming dalawa ni Luke,sa totoo lang matagal na akong nagtitimpi sa babaeng yun. "I'm glad na nagkaroon ka ng lakas ng loob na sabihan siya ng ganun,matagal na rin akong napipikon sa babaeng yun,kong umasta siya akala mo ikaw talaga yung ama ng bata." Wika ni Luke na napapailing. "Wag na natin siyang pag usapan,,may gusto akong ipaalam sayo." Baling ko sa kaniya. "Ano yun?" Taka pa nitong tanong.

Sa haba ng mga sinabi ng tiyahin niya ay hindi niya alam kung ano ang isasagot dito. Beth has been their second mother. Nang maulila sila ni Luke ay talagang sa kanila na nabuhos ang atensyon at panahon nito. Pakiramdam nga ni Laica ay silang magkapatid ang dahilan kung bakit hindi na ito nakapag-asawa. Natuon na lang kasi ang pansin nito sa pagtataguyod sa kanila ni Luke.

“Hindi ako laruan niyo! Hindi ako gantimpala ng digmaan niyo!” Ngunit tila wala na silang naririnig. Ang dalawa ay naglalakad palapit, baril sa baril, at siya ang nasa gitna. Sa loob niya, may dalawang tinig na nagbabanggaan: ang isang bahagi na gustong kumapit kay Samuel sa pangalan ng kaligtasan ng mga anak, at ang isang bahagi na gustong sumama kay Lucas sa pangalan ng kanyang sarili.