Mad Place Novels & Stories

Kung paanong sa isang sandali— Parang may ibang emosyon sa pagitan nila. Pinilig niya ang ulo niya. “Accident lang,” bulong niya sa sarili. Parang may invisible na linya sa pagitan nila ni Thaddy Mendoza. Isang hangganan na hindi dapat tawirin. At sa bawat pagkakataong sinusubukan niyang tumawid— Siya lang ang nahuhulog. Sa kabilang bahagi ng lungsod, sa isang high-rise office sa Makati, nakaupo si Thaddy Mendoza sa harap ng malaking floor-to-ceiling window.

Kasama na pala siya kaya hindi ko tuloy mapigilan ang makaramdam ng pag-aalala para sa kanya. Siguro nga, baliw ang pusong umiibig. Ayaw ko pa rin naman na masaktan siya. Di bale na ako na lang tutal, wala naman nang halaga ang buhay ko. Sa isang abandonadong warehouse kami nakarating kung saan matatagpuan sa liblib na lugar. Katulad sa mga napapanood ko sa mga pelikula, abandonadong warehouse ang drama ngayun nila Madelyn. Nagbago pala ang kanilang location siguro para hindi sila basta matunton ni Elijah kung sakaling balikan sila nito.

Napamura agad ako pagkarinig ko sa boses na iyon. Nanginginig ang mga tuhod na hinanap ko ang pinanggalingin ng impit na hikbing iyon. My heart started beating so fast I could feel it exploding! Oh, God no! Please, no! Just, please! Just this once, makinig Ka naman sa akin, o! My knees turned jelly when I found where the stifled sob is coming from. Sa likod ng malaking vending machine ay nakasandal ang umiiyak na si Madison habang yakap-yakap niya ang mga binti niya at nakasubsob ang luhaang mukha sa sariling mga tuhod.

Upang hindi makaistorbo sa trabaho ni Mariposa, karaniwan nang magkasamang natutulog ang kanyang ina at si Mahalia, at hindi sila magkasama ni Mariposa sa iisang silid. Matapos malugi ang pamilya Madrigal, umupa si Mariposa ng isang luma at sira-sirang apartment na medyo malayo sa kompanya para sa kanyang sarili, sa kanyang ina, at sa kanyang anak. Pumunta siya sa kusina at naghanda ng isang mangkok ng instant noodles. Hindi niya binuksan ang ilaw at habang kumakain ay tiningnan niya ang mga mensahe sa kanyang telepono.

Bumagay ang white at brown na kulay ng lugar, pakiramdam niya kaya niyang manatili roon ng matagal. Iginaya siya ni Madge sa isang bakanteng silya nang marahil mahalata nitong wala siyang balak na umalis sa kinatatayuan. Naupo siya roon ngunit hindi pa rin siya tumigil na libutin ng kaniyang paningin ang naturang lugar. Malaki iyon at may ikalawang palapag, mayroon naman na flatscreen sa bahaging gitna kung saan naka-flash ang menu.

May isang banyo at sala na may dibisyon na plywood para sa kusina. Magara na ito para sa squatter dahil may sariling banyo. Kung ‘di kasi panlilimos, pagpo-p****k ang trabaho ng mga nandito. At sa maruming katotohanan, mas may kita talaga ang mga nagpo-p****k kaysa sa mga namamalimos. Matumal na daw ngayon dahil sinasaway sila ng mga pulis o enforcer. Saka matalino na rin ang mga tao ngayon. Hindi madamot, matalino at hindi nangungunsinti.

reaksyon ni Madison. Nagpatuloy ito sa pagsasalita. “I’m a person with medical ethics and I won’t talk nonsense with you, but for your sake, pupunta ako sa Berlin bukas at hindi maglalahok sa treatment plan niya.” “Good girl.” Madison Gomez is a genius professor in gynecology, but there are so many doctors in this field, and it doesn’t necessarily mean that she will participate. In addition, she also hates that bitchy girl from the bottom of her heart. That bitchy girl almost took Hazel’s life, and this alone makes people around her dislike her.

Gumaan bigla ang pakiramdam niya habang pinagmamasdan ang paligid ng bahay ni Madison. “Madison is a psychiatrist. Please, huwag ka sanang magalit sa akin kung dinala kita sa kanya. Siya ang sinabi kong makakatulong sa’yo, sa atin. You can tell her everything that you really feel or kung ano man ang nagpapa-trigger sa’yo. She can help you control your emotions—” “Inakala mo bang baliw ako at naging delikado na?” Agad na sabi ni Janiyah, sumeryoso ang mukha niya na nakatingin kay Javier.

Ang kanyang mga mata ay namula, pero pinipigilan niya na umiyak. Tama ang lalakeng yun. Ang pagiging malungkot ang pinaka walang kwentang bagay sa mundong ito. Magkakaroon lang siya ng liwanag at pag-asa kapag matapang niyang hinarap ang nangyayari sa kanya. Nakarating si Madeline sa harapan ng Jones Manor sakay ng taksi. Nang makababa siya ng taksi, nakita niya na saradong sarado ang mga pintuan nito.

His eyes were on the busy street of the city, still trying to recover from Olive's unexpected news. "Tara sa office," wika ni Maddox nang makita ang pagkawala niya ng mood. Sumunod siya sa opisina nito sa second floor ng building na iyon. Malaki at maganda ang opisina nito. Fully-furnished at de-kalidad ang mga muebles. Palibhasa sa Amerika lumaki kaya't american accent ang opisina nito. Umupo siya sa couch na malapit sa pinto at ibinagsak ang katawan.