Novel & Cerita Maikling Tula Para Sa Sarili

Bakit nga ba parati akong hindi pinakain? 'Dahil ikaw ay isa lang laruan. Bakit pinagmasdan mo lamang na ikaw ay tratuhin nang ganoon ng isang mortal? Ang ugaling iyon ay lapastangan!' sa pagmumuni ni Miks sa kanyang sarili ay may bigla siyang nakitang masarap na pagkain sa kanyang harapan, and the one who spoke earlier was a persian cat similar to Miks in terms of origins who lay lazily at the new opened window, with its thin head lift up arrogantly at him.

Natahimik kaming lahat. "Alam natin noong bumalik ka rito, nagsisimula ka palang gumawa ng pangalan. Ngayon na matunog na ito, please brace yourself sa mga ganitong sitwasyon. Parte ka na ng magulong industriyang ito at maraming mangingialam sayo once na nakagawa ka na ng ingay, maganda man ito o hindi.”

Tanong niya at itinuro pa ang sarili "Yes" sagot ko. He looked at me with disbelief. "Tsaka bakit mo ba ako kinakausap bigla bigla?" Tanong ko at pinatitigan siyang mabuti. Sinusuri kung ano ang magiging sagot niya. "Ayaw mo no'n? May kumakausap sa'yo bukod sa sarili mo?" Napanganga ako at mas lalong tinignan siya ng masama "Hindi ko kinakausap ang sarili ko! Loner ka rin naman ah. Sabi ni Ted hindi ka namamansin kaya loner ka rin" he chucked a bit and shook his head.

Hindi. Dahil sa unang pagkakataon pa lang nangako ako sa sarili ko na hindi ako makikialam ng may buhay ... at buhay na buhay... Sa situation na ito... di ko alam kung ano ang magagawa kong desisyon. "Pag-isipan mo ng mabuti." "Kasalanan 'to ni Mama." "... May binabalak 'ata ang nanay mo sa panahon na yun... Ina mo siya... kung ano man yun, alam kong sa ikakabuti mo."

Kumita mag-isa. Pinipilit ko ang sarili kong gawin ang mga 'yon ng mag-isa. Hangga't kaya kong hindi sila pakilusin, ako lang talaga ang kikilos. Ayokong malayo sila sa akin at matulad sa mga magulang ko. Sila nalang ang pamilya ko. Sighs. This will going to be a long, long journey. ----

Love, Sampalok Family Napangiti ako nang mabasa ang Sampalok Family, hindi ko alam kung para saan. "Written in a billion skies," nagulat na lang ako sa sarili ko nang kusang bumuka ang aking bibig para kantahin iyon. "Speaking to this heart of mine." Natulala ako. Parang hinahaplos ang aking puso. Tumingin ako sa labas ng bintana. Isang musika ang tuluyang nag-play sa utak ko. Those people in the cafe and the song they sing earlier, it's all familiar.

Bago siya umalis, muli niyang pinagmasdan ang lapida ng mga magulang, at itinuon ang tingin sa pangalan ng ama na nakaukit doon. "Alam mo 'Pa... Bilib na bilib ako sa'yo noon eh. Pangarap kong maging katulad mo..." Lucas eyes showed disappointment as he clenched his fists, "Pero ngayon, natuto na ako... Hindi kita gagayahin. Hindi ko tutularan 'yang prinsipyo mo. Hindi ako magiging mabuting tao. Magnanakaw ako hangga't gusto ko... Hindi ko gagawin ang pagkakamali mo, 'Pa. Hindi ako magiging katulad mo."

Parang bumaliktad ang sikmura ko at unti-unti akong nakaramdam ng pagkahilo. “Blegh!! Ugh!!” Bigla na lamang akong nasuka. Huminga ako nang malalim at pinunasan ang aking bibig. ‘Umalis ka na rito!’ ‘Wala kang utang na loob!’ Isa-isang bumalik sa akin ang mga ala-alang iyon. “Who am I?” I asked myself. “Hmm.. haha.. HAHAHAHAHAHAHAHA! BWAHAHAHAHAHA! Who am I?”

kahit isang pagkakamali hindi mo na makikita ang nagawa mong tama' pero iba ako Kahit kailan hindi ako gumawa ng tama,makasarili ako pero bakit sa akin lahat ang parusa? Gusto ko lang namn mahalin ang sarili ko.. sa paraang hindi nagawa ng magulang ko mali ba ako? Am i wrong?

Hindi rin nagtagal ay dumagsa na naman ang mga tao. Nagpunta muna ako sandali sa pantry room upang pakalmahin ang aking sarili. Kakaiba ang mga nangyari kanina. First time ko makaranas ng ganun, nakakatakot na pakiramdam! Don't tell me na nagpaparamdam si Tito Marco sa akin? Wala naman akong kasalanan sa kaniya noong nabubuhay pa siya. I idolized him a lot, I want to be like him. Alam ni Brielle kung gaano ko iginagalang ang Papa niya. Kaya imposibleng siya yung nagsalita kanina.