Maikling Tula Para Sa Sarili Mga Nobela at Kwento

Maikli kong tugon. "Sa panahon ngayon ay hindi na uso ang pagiging mabait at mapagbigay. Kaya't kung ano man ang masama mong binabalak sa kabila ng kabutihang ipinapakita mo saakin, pakiusap, huwag mo na lang ituloy. Dahil pagod na pagod na akong masaktan at umiyak." Patuloy niyang pahayag kahit pa nga gumagaralgal na ang kanyang tinig.

' Naitanong ko sa aking sarili. "Tita. I'm going on tita's house." He said. I know that he only said it for me to embarrass myself more. The tone of his voice and his facial expression says it all. Sa sinabi niyang iyon ay ipinikit ko na lamang ang aking mga mata at huminga ng malalim para pakalmahin ang aking sarili dahil sa kabang nararamdaman ko dulot ng sarili kong kahihiyan.

But on the other hand, I also don't get myself. Simula noong sinabihan niya akong maganda, nakita ko na lang ang sarili ko kahapon at ngayong araw na conscious na sa itsura ko. Na baka kulang lang ako sa ayos kaya hindi masyadong nakikita ang "ganda" ko.

wika ng anak habang nakataas ang mga kamay at sabik mayakap ang kanyang amang dumating sa kanilang munting tahanan. For the memory of Late PSSG. John Ventura. PNP Class Magkaisa 2014 Special Action Force. Wakas. "'Di malilinlang ng anumang patawang-likha ng mundo, dahil nananaig ang budhi ng kababaang loob, namamahay ito hindi sa mga bigkas ng salita o kahit ng anumang sugat ng digmaan. Magiging matatag ito at walang katinag-tinag, hindi galing sa hangin o ano pa man kundi sa pintig ng kanyang mabuting puso."

"tapos ka na pala," Halos mapatalon siya nang mapansin siya nito, namumula ang mukha na humarap siya. Gusto niyang kastiguhin ang sarili dahil alam niyang wala siyang hiya. "Common, self. Kailan ka pa nahiya?" bulong niya na para bang may sagot siyang makukuha sa sarili niya.

Mukhang kailangan ko na namang ihanda ang sarili ko para sa panunuway sa mga magugulong suki ko. "Welcome to AesTEAtic Milk tea! Where you can find the beau-TEA of life!" sabay-sabay na sambit ng mga kaibigan ko kaya naman otomatikong napawi ang ngiti sa labi ko at napalitan ng pagsimangot. Mga bwisit. Gawin ba naman daw pang-asar sa akin ang tagline ng shop namin?

Umalis rin yata sila ng magulang niya doon sa baryo namin. I also wanna be a hero to others, not just a monster. The real monsters were the demons lingering in our world. Those who have forgotten the word ‘humanity’, sila ang tunay na halimaw. They are power-suckers. The Flaxed. Pinapatay nila ang mga taong may kakayahan tulad ko.

"Ikaw lang ulit? Bakit hindi ka pa umuwi, sinabi na sa iyong wala siya rito. Hindi ba? Bakit hindi ka na lang mapagod?" Mapagod? Nagulat ako sa tanong na iyon, ngunit hindi ko mahanap ang sagot ang tanong ni Mrs. Buenavista. "Kaya ko pong makita na mapagod ang sarili ko sa ibang bagay, pero ang mapagod maghintay kay Kali," Umiling ako. "I never see myself giving her up. Siguro nga po, mas mauuna ko pang sukuan ang sarili ko, bago ko makita ang sarili kong sukuan ang anak ninyo."

Mas lalo pa siyang nagliyab sa galit ng marinig ang mahabang salaysay ng kaniyang ama. “Pag pasensiyahan mo na mahal kong ama, ngunit hindi ako laruan para ikumpara sa aking kapatid, dahil iba ako at iba siya” Nagsisimula ng mamula ang kaniyang mga mata dahilan sa sobrang pagpipigil na hindi maluha. “Ngayon napagtanto ko sa sarili ko na ako naman, sarili ko naman ang pagbibigyan ko at susundin ko” Wika nito

I sincerely apologize on my insult now that I tasted my very owned medicine. I looked around para makita kung nasaan na ako pero ang nakikita ko lang ay dagat ng tao. They are so many people here, mga batang nagtatakbuhan at naghahabolan, magulang na namimili, some commoners, at iba pa.