Makapal Mga Nobela at Kwento

boses na papalapit sa aken "sorry Mr.montaire. saad ko habang patuloy paring tinatakpan ang aking mga mata at sa isang hakbang ko bigla akong napatalisod at napakapit ako kay Mr.montaire "pag mulat ng mata ko hindi ko namalayan na naka kapit na pala ang dalawa kung kamay sa dibdib nito. "sorry potalaga Mr.montaire hindi ko kase alam na nagbibihis pala kayo nakatulog po kase ako. saad ko at nag ayos ng sarili

Nakita ko pa ang pagismid nito. Ang tanging maririnig mo sa hapag ay ang walang humpay na paggalaw ng kurbyertos. Tila walang umiimik pati ang tunog ng orasan ay rinig na rinig. Pinutol ng lalaking dumating ang katahimikang namamalagi sa gitna ng lahat. Hindi ko ito kilala, kailanman ay hindi ko pa ito nakita ngunit hindi ko maiwasang pakatitigan ang kaniyang tindig at presensya. Mataas, matipuno, moreno, may mapupungay na mga mata, mahahabang talukap nito, matangos na ilong at manipis na labi.

Naparalized rin ang mga ugat niya dahilan na hindi siya makagalaw at makapagsalita. Maraming aparato sa katawan nito habang nakapikit ang mga mata. May life machine sa gilid nito. Namumugto ang aking mata nang bumukas ang pinto at pumasok si kuya. Alam kong pareho kami ng nararamdaman. Nakikita ko rin na nahihirapan siya. Pumikit ito ng mariin at inayos ang aparato sa katawan ni papa.

Kaagad kumalat sa paligid ang malinamnam na aroma ng bagong halong kape, na nagbigay ng kaunting aliwalas sa lobby na tahimik at tila abala lamang sa tunog ng mga malalayong keyboard at telepono. Habang hinahalo niya ang kape, unti-unti siyang lumubog sa sariling isip. Para bang hindi ang tasa ng kape ang hawak niya, kundi ang mismong footage na ilang oras na niyang inuulit-ulit sa opisina. Nakikita niya sa utak ang mabilis na galaw ng mga tao sa CCTV, ang mga oras, at ang mga posisyon ng bawat isa. Napansin niya na kapag pinapabilis niya sa isip ang playback, bumibilis din ang pag-ikot ng kanyang kamay sa tasa. Kapag binabagalan niya ito, mabagal din ang paghalo ng kutsara, at kapag nire-re

Bagamat may kaunting kaba sa kanyang dibdib dahil sa mga sunod sunod na mapanganib na kaganapan ay pilit niyang ipinapakita ang kanyang matamis na ngiti upang mapanatili ang kapayapaan sa loob ng kanilang tahanan. ​"Napakasarap ng kape ngayon lolo" nakangiting wika ni Mikaela habang umiinom mula sa kanyang magandang tasa. Walang kahit anong bakas ng pagkapagod o pagsisisi sa kanyang maamong mukha bagkus ay may kakaibang kinang sa kanyang mga mata na nagpapakita ng labis na kumpyansa matapos ang kanilang matagumpay na misyon.

Hawk Andrews Nakahiga siya sa kama sa tabi ko. Tumataas at bumababa ang dibdib niya, ang kanyang mapupulang u***g ay mukhang matigas at malambot pa rin. Kinailangan kong pigilan ang sarili ko na angkinin ito gamit ang aking bibig, literal na nagmamakaawa sila sa akin na s******n sila at bigyan sila ng atensyon muli.

Napalunok siya ng tuyong-laway nang maisip na baka may ipis ang ilalim ng kama nito kung saan naroon ang mga sapatos ni Vladimir. Ito ba ang ipinagpalit niya sa marangyang buhay? Bulong ng kabilang-bahagi ng utak niya. Ngunit isinantabi niya ang alalahanin, may mas mahalaga pa ba sa pagkakataong makasama ang lalakeng pinangarap niyang makasama. Huminga siya ng malalim saka ngumiti, inayos niya na ang mga gamit niya sa bakanteng kahon na naroon. Wala siyang hindi kakayanin para sa lalakeng minamahal.

Lumapit si Keiv. Napatingin siya sa loob ng refrigerator. Punong-puno ito ng bottled water. Malalaki. Maliit. Malamig. Mas malamig. May mineral water. May distilled water. May alkaline water. May sparkling water pa. Halos wala nang ibang laman. Napabuka ang bibig ni Maeve. "Grabe." "Hindi mo na kailangan mamili." "Kahit nakapikit ka..."

Nagsisimula na kasing tumigas ang katawan ng aso. Dahan-dahan niyang inangat ang katawan ni Kape at saka niya ito binuhat. Idinikit niya ang tenga sa ilong ng aso, pero wala na talaga siyang maramdamang hangin na lumalabas mula rito. Doon na bumugso ang kanyang luha. Si Kape lang ang kaibigan niyang matalik noong nasa Italya pa siya. Kasa-kasama niya sa araw-araw sa halos lahat ng bagay. Karamay niya kapag inaatake ng depresyon. Pampakalma rin niya kapag sinusumpong ng anxiety. Anak na ang turing niya rito.

Isang structural malfunction kumbaga. Pero kahit anong pilit ni Lauren na i-rationalize ang nangyari, naroon pa rin ang matinding inis sa dibdib niya. Kung hindi naman pala seryoso ang propesor, bakit kailangan pa nitong umabot sa ganoong klaseng paghahamon o paglalaro sa loob ng opisina? Inaamin naman niyang naging mapaghamon at mapaglaro rin siya, pero hanggang asaran at patalasan lang ng isip ang kaya niya. Hindi niya binalak na umabot sila sa isang halik. At hindi lang basta halik—dahil unang halik niya iyon. Ang unang halik na tila madali lang itinapon ni Anne pagkatapos.