Novel & Cerita Make It Happens

Ang alikabok, ‘di niya na alintana. “Hasmine?” Nilingon niya ito. Hinintay kung ano ang sasabihin. "Have you ever experienced na kung kailan gusto mong gumawa ng tama at mapabuti ang buhay mo, shit happens? It just keeps on happening, non-stop." Wala siyang maapuhap na sabihin. Walang salita para ma-console ang bigat ng kalooban. Ang tanging magagawa niya lang ay ang makinig at samahan ito.

Kung gusto niyang mamatay, huwag niya na akong idamay dahil may pangarap pa ako. “Aithne! Fuck!Get in the car!” “Umuwi ka na.” “Get in the fucking car right now!” “A.y.o.k.o” bawat salita may diin. “Don't make me do things you'll regret.” “Umuwi ka na, Havoc.” “One. Two.Three.”

What the h*ll happened? ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- :>

And I was just getting started. Sa isip ko pa lang naglalaro 'yung plano ko pero parang ang hirap na. I can't see myself doing that thing. Pero kailangan. Kung gusto kong may kapuntahan at hindi masayang lahat ng plano ko, kailangang may gawin ako. At kailangang kumilos na ako. Ngayon mismo. It was a now or never for me now. And I will gladly take action now.

Hindi ko ito ibubulong sa gitna ng stress. Hindi ko ito ibabato sa gitna ng araw. Gagawin ko itong sandali. Gagawin ko itong alaala. Gagawin ko itong okasyon. Gagawin ko itong simula. Isang event. Isang memory. Isang moment na hindi namin makakalimutan. Isang paraan na hindi lang “balita”… kundi bagong yugto ng buhay.

At least, sa ngayon, may kahit kaunting bagay siyang pwedeng gawin para makalimot—kahit sandali lang. PAGKABABA ni Mitch ng taxi, mabilis siyang naglakad papasok sa mall. Abala siya sa pag-iisip tungkol sa engagement party at kung paano niya ito maiiwasan. Dahil sa kawalan ng atensyon, hindi niya napansin ang lalaking nasa harapan niya, kaya bigla siyang nabunggo rito. "Aray!" Napaatras siya at hinimas ang kanyang noo. "Ang tigas ng likod mo, parang pader!"

Nang matapos sa pag-iimpake ay agad kong pinunasan ang tumutulong pawis mula sa noo ko. It's finally done. I need to live on my own and be independent in the future. Alam kong hindi ito magiging madali pero ganon naman lagi ang buhay, hindi ba? Kailangan mo munang mahirapan bago mo malasap ang tagumpay. At ipinapangako ko sa sarili ko na hindi ako susuko hangga’t hindi ko natutupad sa sarili ko ang mga bagay na ipinangako ko. The cowardly me of the past is dead!

Nakarating na ako sa aking condo at wala na akong oras para magpalit pa nang aking susuotin. Isa nalang, isa nalang talaga at maku-kompleto ko na ang aking paghi-higanti. Kinuha ko aking laptop at binuksan ito para kunin ang numero nang pang-huling target ko. Nang mahanap ko na ito ay kinuha ko rin ang aking cellphone at nag-iwan nang voice message sa kanya. “Alam mo na pag hindi ka pa magpakita. Madadamay talaga siya at wala ka nang magagawa,” sabi ko sa kabilang linya sabay pinindot ang send button.

sabi nga, it takes 21 days to make a habit. Seguradong hanap hanapin niya ang moment na yan!

reklamo nito Ang hirap naman nito. Kung hindi lang important ang pupuntahan namin sa Pilipinas mag papa iwan talaga ako at pupuntahan si Mama sa New York. " Ice magtiis ka muna, I promise you na matatapos din ang problema natin. " Hindi ko na talaga kayang itago pa ang lungkot sa puso ko. Tanging pag hikbi nalang ang nagawa ko. "Ate Hara, I hang up now our break time is almost done. Call me nalang if you need someone to talk"