Maknae Of Seventeen Novels & Stories

"Hey, I know you're not sleep yet. Nagulat ako ng may biglang dukit sa leeg ko. At dahil doon ay biglang tumaas ang mga balahibo ko sa katawan. Damn! Ngayon ko na ba isusuko ang pagka virginity ko? Huwag naman sana. Sixteen pa lang Ako I'm turning seventeen sa susunod na buwan. Nagulat ako ng bigla siyang umibabaw sa kin. Ano gagawin ko? "I love you," mahina niyang Sabi. Letche na puso to ang lakas ng tibok.

Pero kahit anong labo ng paningin ko ay nagawa kong makalayo sa bahay. Their reason for hating me is vague. I never know and I never wanted to know the reason. Back then, kahit anong trato nila sa akin ay tinuturing ko pa rin silang isang pamilya. Kahit ano pa ang gawin nila ay iniisip ko kaming lahat na buo at masaya. But now, I am already seventeen. I may don't understand the reason, but it's all okay. Matagal ko na itong tanggap. Hindi lang ako nasanay. Ngayon ay sasanayin ko na.

Dahil mukha namang hindi sila papayag na hindi ako magsalita kaya pinagbigyan ko na sila. "Magandang gabi po sa lahat. Nagpapasalamat po ako sa inyong pagdalo sa kaarawan ko. Yeyyy! Seventeen na ako. Next year Mom, magpapa-debut ka pa ba?” tanong ko kay Mommy. Nagtawanan ang mga mababaw ang mga kaligayahan pero alam kong natawa lang sila para lang hindi ako mapahiya.

Ngayon, mukhang hindi na. Ilang taon na nga ba ako nawala? Mga ilang taon na ba ang lumipas? I was freaking ten (10) years old, back then. And I was seventeen (17) years old now? It's almost seven years since that day. Iyong akala kong araw kung kailan, matatanggap na ako. Ngunit hindi pala, dahil akala ko lang pala lahat nang iyon.

17 Unti-unting nanlaki ang mga mata ni Bea. Hindi siya agad gumalaw. Marahan niyang dinampot ang keychain. Nanlalamig ang mga daliri niya. "Hindi..." Mahina niyang bulong. Hindi iyon ordinaryong souvenir. Kilalang-kilala niya iyon. Tatlong taon na ang nakalipas... May kaparehong keychain na nakasabit noon sa sports bag ni Number Seventeen. Minsan pa nga ay tinukso niya ang fighter.

Napatingin ito sa akin at pagkuwa’y nagbaba ng tingin at muli na namang humagulhol. “Isa pa, she was only seventeen that time. Bata pa siya at hindi pa marunong magdesisyon sa buhay. Wala na siyang magulang para kapitan niya. I understand that you see your wife as a woman, but she’s still a kid. I’m sure napapansin mo naman kung paano siya kumilos at hindi marunong mag-desisyon kapag may naisip na gustong gawin. She easily gets carried away by her emotions and then regrets it afterwards.” patuloy ko pa.

“Mom… huwag mo muna akong iwan.” Pero ang sagot lang sa’kin ay echo ng sarili kong iyak. At ang katahimikan ng isang gabi… na masyadong nakakatakot para sa isang seventeen-year-old na nagsisimula pa lang mabuhay ulit, habang unti-unti niyang natututunang mawalan muli.

"But you are still a kid." "Seventeen na ako!" mariing saad ko sa kanya. Seventeen na ako pero ang lahat bata pa rin ang tingin sa akin. Alam ko minor pa rin ako pero hindi na ako bata. Teens and kids are different. "Seventeen ka pa lang."

Para bang sinusukat ang bigat ng bawat salita bago niya ilabas. Seventeen. Sa isip ko, matagal na pala itong nangyari. At bigla kong naramdaman ang halo ng curiosity at kaba. “Kasagsagan ng kayabangan ko,” sabi niya, halos napapikit habang nag-iisip, “at dahil anak mayaman… lahat na lang ay gusto kong gawin nang hindi iniisip ang consequences.”

pang uuyam ko sa kanya. "anong matanda seventeen pa lang ako Ysa seventeen pero m*****g na hahahaha" ang lakas pa ng tawa nya na napasalpak sa kanyang upuan, inirapan ko talaga siya parehas pa kami menor de edad pero magsalita ito parang may pgka manyakis,may pgka badboy talaga ang dating ni Lucas na arogante kung magsalita,minsan malambing din naman sa akin,ewan di ko ma gets ugali meron siya.