Mamatay Novels & Stories

// Please Comments or vote po para maramdaman ko naman ang mga presents niyo at mapasalamatan. Please vote comments and share and don't forget to follow me on my account Lady Kimmy thank you!

sabi ni Dylan kaya napatingin ulit ako kay baby Matt “Yeah kuya! Grabe hindi mo ba napansin?” napatayo na din si Menggay at lumuhod pa sa harap ko Sinipat niyang mabuti ang mukha ni baby Matt saka siya tumingin sa akin. Inulit niya ulit iyon saka niya biglang natutop ang bibig niya. “Sir, kamukha niyo nga po si baby Matt! Hindi kaya tama ang hinala ninyo na si Ma’am Kara ang kasintahan niyo na inakala ninyong patay na?!”

“Totoo tange, bumait ka lang pero ayaw na sa’yo ni kamatayan.” “Gaga ka talaga! Go for it na sis! Love ka naman ni Mateo eh.” “So ano naman kung mahal namin ang isa’t isa? That doesn’t change the fact that in any minute na tanggapin ko siya, mapahamak siya dahil sa akin.” “Gaga, think positive, okay?! Hindi ikaw yung dahilan nang pagkamatay nang family mo.” “They died saving me. Hindi ba ako ang dahilan?”

Lungkot na lungkot ako kasi inakala kong patay na talaga siya, tapos hindi pala. Nung gabi raw na pauwi na sa bahay si mama, may mga kotse na sumalubong sa kaniya. Kinuha siya ng mga armadong lalaki. Dinukot siya nito at saka dinala sa malayo. Kinabukasan, doon na nila pinalabas na patay na si mama. Dahil mahina at hindi na rin makalagaw nun si papa. Malinis na nagawa ni Tita Camilla ang pamemeke niya. Nagawa niyang palabasin na naaksidente si mama sa kotse na sinasakyan nito. Pati puneralya ay kakunsyaba niya.

Bukod doon, kinailangan pang tanggalin ang kanyang matris dahil sa matinding pagdurugo. “Sino? Sino ang may gawa nito?” Namumula ang mga mata ng tatay ko nang marinig ang balita. Umungol siya sa ward ng ospital, bahagyang nakikita ang mga luha sa gilid ng kanyang mga mata. Tapos biglang tumunog yung phone niya. Ito ay isang mensahe sa WhatsApp mula sa “akin”. Blake: [Matandang hangal, akin ang yaman ng pamilya. Mangarap ka kung iniisip mong ibibigay iyon sa hamak.]

Kung sana maibabalik lang niya ang lahat… ngunit mananatili na lamang na hanggang roon. Lumuhod si Maya sa harapan ng mga bata. Lumunok siya bago nagsalita, “S-si Matthan… nang araw na umalis kayo sa lugar natin, 'yon din ang araw na pumanaw siya. H-hindi ko nailigtas si Matthan, h-hindi ko siya naabutan. I-isa siya sa mga nasawi sa sunog. Ang araw na huling nakita niyo si Matthan ay ang huling araw rin na nakita ko siya. Hindi ko na siya naabutan. I-I am sorry kids. Hindi ko nailigtas si Matthan.”

ngumiti si Elder Moseley. “Oh, muntik ko nang malimutan. Ang tangang Matthew na ‘yun ay laging gumagawa ng katangahan. Nabalitaan kong natagpuan sa gubat ang bangkay niya. Hahaha, mukhang wala pang dalawang araw pagpasok niya sa gubat namatay na siya. Kung huhulaan ko, hindi man lang siya nakarating ng ultimate god level. Nakakatawa naman at namatay siya nang ganoon!”

“But we got Adrian.” Nanigas ako at dahan-dahan akong tumingin sa kanya. Kita ko ang lungkot sa kanyang mata pero sa kabila nun, si Mateo ang taong kilala kong stick sa kanyang mission at prinsipyo na hindi nagpapakita ng kahit anong kahinaan. “What do you mean?” tanong ko pero hindi na rin nagulat. “He’s down,” sagot niya. “Wala na siyang pulso. This time, patay na talaga siya.”

Doon lang ako natauhan atsaka mabilis na nilibot ng tingin ang buong paligid, and I was stunned. "Kaya kitang patayin ngayon kung gugustuhin ko, but since you're my wife's mother I'm giving you the chance to save your fucking self by saying sorry to her." Kalmado pero nakakatakot na usal ni Matteo habang walang emosyon ang mukha na nakatingin kay Mama.

El Tierra City March 23, 2007 TRACE Malapit na ang four months mula nang mamatay si Mama. Malapit na ang four months na parang wala na rin kaming ama. Gabi-gabi nakainom si Papa. Nagluluksa. Nagsisisi. Nakatingin sa malayo. Nag-iisa sa study at kinakausap ang larawan ni Mama.