Manila By Night Novels & Stories

"You always know how to pick the best places. I almost feel spoiled." Binalewala ko siya. "You're late." Tinapik niya ang makulay na kuku sa lamesa bago humalukipkip. "Na-traffic. Alam mo naman ang Manila, palaging busy." "Save the excuses,"bwelta ko saka initsa sa kanya ang leather folder sa harap niya. "Nandyan lahat—10 million, gaya ng napagkasunduan natin. Take it, and we're done."

"Mag-isip ng paraan para dalhin ang mga tao sa ibang lugar. Hindi madaling kumilos sa Manila. At kapag kumilos tayo, madali tayong mag-iwan ng ebidensya." Tumango si Minda, napagtanto niyang may punto si Monica. Ang Manila ay teritoryo ni Marcus. Kahit anong gawin nila, siguradong malalaman ito ni Marcus sa huli.

Tapos naramdaman ko pang bumaba ang inuupuan ko, parang may nag-aalalay. "Sleep well," narinig kong bulong ni Mr. Salfuego. Napangiti ako nang bahagya, tapos tuluyan na akong nakatulog. Alam kong matagal akong nakatulog dahil pagdilat ko, bumungad agad ang mga naglalakihang gusali sa labas ng bintana. Nakikita ko ang skyline ng lungsod at mga ilaw ng sasakyan na nakapila sa gitna ng traffic. Manila na nga ito, naisip ko habang nagpalinga-linga sa paligid.

Susunduin ako ng helicopter kaya sandalian lang ang byahe ko at nasa Manila na ako. "Babalik ka na ng Manila couz? Bat ang bilis naman?" Nakasimangot na angal ni Camilla. Maganda naman sya pero makapal ang make up na para na syang isang clown. Ang haba pa ng fake lashes pati mga kuko. Para syang isang nilalang sa gabi na kukunin ang kaluluwa mo. "Yeah, kailangan na ako dun at matagal tagal na rin akong hindi nakakatapak sa opisina ko." Sabi ko at dinampot ang kape na nilapag ng kasambahay sa harap ko.

"Hey..." Sa pangalawang pagkakataon, nangilabot ang buong pagkatao ko nang marinig ko ang namamaos niyang boses sa kabilang linya. Kinagat ko ang ibabang labi ko at tumingin sa city lights. I don't even know what to say. Shit! "Where are you? Nasa Manila na ako," aniya at marahas na bumuntong hininga pa. Napaawang ang bibig ko nang mapagtanto ko ang sinabi niya.

Kinuha niya ang isang baso ng wine niya sa counter at nagtungo siya sa kanyang maliit na balcony. Nasa ika- 17th floor siya ng condo unit niya. Kaya tanaw na tanaw niya ang city skyline ng buong Manila. Naka suot lang siya ng kanyang red silk nighties at walang pamatong kaya damang- dama niya ang lamig ng simoy ng hangin. Sumagi muli sa isipan niya ang mga nangayri sa kanila ni Big Boy sa isla. Ang mga titig nito sa kanya na pa bang may mga salitang gustong sabihin ngunit ikinukubli ito ng mga damdamin na ayaw pakawalan. Inilapag niya ang wine glass sa mini table na naroon.

I have one place in mind right now, dali dali akong sumakay ng motor ko at binaybay ang patungong Makati. I checked my time and saw it's past 8pm at sure akong nasa condo siya ngayon since I know his schedule. Nang nasa elevator pa lang ay grabe na ang kabang nararamdaman ko, nagdecide na kasi akong ibigay ang sarili ko sa kanya, but if it means that I can win him back, willing akong gawin ang bagay na iyon, napatingin pa ako sa plastic bag ng Mercury Drugs dahil bago dumiretso sa condo nito ay dumaan muna ako para bumili nang condom at sa totoo lang parang mamatay ako sa sobrang hiya nang bumili ako ng bagay na iyon.

Dinala ni Marco si Elira sa isang restobar sa may Sumulong Highway, Antipolo, kilala sa magandang tanawin ng buong Metro Manila sa gabi. Ang mga ilaw mula sa siyudad ay kumikislap sa ibaba, parang mga bituin na nahulog sa lupa. Ang hangin ay malamig, may halong amoy ng kapeng barako at bagong ihaw na pagkain mula sa mga kainan sa paligid.

Kahit na nanginginig pa ang mga tuhod ko ay malalaki ang mga hakbang na binaybay ko ang makitid na eskinita palabas, hanggang sa makarating ako sa pinaka-highway. Madami pa ding tao sa labas sa ganung oras, at puno pa din ng sasakyan ang kalsada. Dito sa Maynila ay parang hindi natutulog ang mga tao. Kung sa Amerika, ang New York ang city that never sleeps, dito sa Pilipinas naman ay ang Maynila, dahil halos magdamag na gising ang mga tao.

Pagdating sa lobby, tumango ako sa security guard at lumabas sa malamig na hangin ng gabi. Sumakay na ako sa sasakyan ko. Habang nagmamaneho pauwi, tinitingnan ko ang mga ilaw ng siyudad. Ang Manila ay punong-puno ng mga pangarap na nawawala at natatagpuan. Ang sa akin, akala ko nawala na habang buhay, pero heto ako, binubuo itong muli.