Manila By Night Novels & Stories

Dinala ni Marco si Elira sa isang restobar sa may Sumulong Highway, Antipolo, kilala sa magandang tanawin ng buong Metro Manila sa gabi. Ang mga ilaw mula sa siyudad ay kumikislap sa ibaba, parang mga bituin na nahulog sa lupa. Ang hangin ay malamig, may halong amoy ng kapeng barako at bagong ihaw na pagkain mula sa mga kainan sa paligid.

Kahit na nanginginig pa ang mga tuhod ko ay malalaki ang mga hakbang na binaybay ko ang makitid na eskinita palabas, hanggang sa makarating ako sa pinaka-highway. Madami pa ding tao sa labas sa ganung oras, at puno pa din ng sasakyan ang kalsada. Dito sa Maynila ay parang hindi natutulog ang mga tao. Kung sa Amerika, ang New York ang city that never sleeps, dito sa Pilipinas naman ay ang Maynila, dahil halos magdamag na gising ang mga tao.

Pagdating sa lobby, tumango ako sa security guard at lumabas sa malamig na hangin ng gabi. Sumakay na ako sa sasakyan ko. Habang nagmamaneho pauwi, tinitingnan ko ang mga ilaw ng siyudad. Ang Manila ay punong-puno ng mga pangarap na nawawala at natatagpuan. Ang sa akin, akala ko nawala na habang buhay, pero heto ako, binubuo itong muli.

'Yung buwan nga lang ang nagsisilbing source of light, e. Umiling si Riel. "Masyadong malayo ang Manila. If we hit the road tonight, madaling araw na tayo makakarating do'n." "Oh." Tumango-tango ako. "Buti may mga naalala akong nadaanan nating hotel papunta dito. We'll check in na lang?"

Isla’s POV The city never really sleeps, nagpapanggap lang. Kahit alas-dos na ng umaga, buhay pa rin ang Maynila. Mga ilaw ng gusali, tunog ng busina, at mga aninong gumagalaw sa gilid ng kalsada. Lahat may kanya-kanyang sikreto. At ngayong gabi, isa na naman ang susubukan kong ungkatin.

“Please, sit. I hope the traffic wasn’t too much of a hassle.” Umupo ako, iniayos ang clutch ko sa ibabaw ng mesa. “It’s Manila,” sabi ko, sinasamahan ng isang mahinang ngiti. “Traffic is part of the charm, isn’t it?” Tumawa siya, tila nagustuhan ang sagot ko. “True enough. Would you care for a drink? The merlot is exceptional tonight.” “Just water for now,” sagot ko, kahit gusto ko sanang tumikim. Hindi ko pwedeng hayaang makontrol niya ang mood ng gabing ito.

EIGHT DAYS LATER… “ARE you sure kaya mong mag-drive? You know what pwede naman nating ipagpabukas nalang ang pagluwas ng Manila. Tutal gabi narin naman,” ang worried na tanong ni Anya sa nobyo niyang si Phil.

Kabanata 58.5 “Jackson, senior, Set, maraming maraming salamat sa pagligtas niyo sa akin. Utang ko sa inyo ang buhay ko. Hindi ko makakalimutan ang araw na ito,” ani Noemi. Lulan na sila ng yate at naglalakbay na patungo sa isla ng Pamalican.

Tahimik lang akong nakamasid sa mga dinadaanan namin. Gabi na pala. Pero gayunpaman maliwanag pa din ang buong paligid dahil sa mga nakabukas na ilaw sa mga poste. Iba talaga dito sa Manila. Ang daming sasakyan at abala palagi ang mga tao.

He gave me his annoyed look kaya marahas akong bumuntong hininga para pigilan ang hagikgik na lumalabas sa bibig ko at baka mas lalo pang mainis sa'kin ang grown up baby ko. Malaki na ang pinagbago ng Maynila. Alam ko pa naman ang kalsada patungo sa mga resto na nagse-serve ng pasta kaya mabilis lang din kaming nakarating ni Quin doon. The whole street of Manila is crowded as it is already rush hour, marami ng mga trabahante ang nagsi-uwian, making the whole street blare of different beeps of the vehicles. I move my gaze in Quin's side as I saw his eyes speak excitement and joy as he is busy roaming his eyes in the busy street of Manila. "It's so very noisy here, mom. Are we not yet there?"