Romans & histoires Manila By Night

Ang unang tumama kay Thea pag-landing nila sa Manila ay kakaibang bigat-parang bumalik ang gravity pagkatapos ng ilang araw sa Maldives. Hindi mabigat sa katawan, mabigat sa dibdib. Reality,Manila,House,Family,Rules, Secrets.

Unti-unting bumukas ang kurtina at bumuhos ang liwanag sa loob ng opisina. The once dim and cool-toned space suddenly felt warmer, softer, and more alive. Napapikit pa siya saglit dahil sa tindi ng sikat ng araw bago siya tuluyang ngumiti. Hindi niya napigilang mapanganga nang tuluyan niyang makita ang malawak na tanawin...kitang-kita ang buong Manila mula sa taas. Ang mga gusali ay parang maliliit na bloke lamang, ang mga sasakyan sa kalsada ay tila gumagapang na lang sa sobrang layo.

“Anong mayaman na babae? Sa lugar ng Manila, may kilalang rich woman ba na hindi pa alam ni Christopher?” "The ultimate manila nightlife tour rooftop and club ito, hindi kung saan-saan lang. Legal lahat dito. Walang kalaswaan. Pero kung ang customer ay mag-imbita ng 'guests' na legal, sino ba naman tayo para magreklamo?" “Marami na akong nakita dito, pero ganito karaming lalaki? Sa isang babae?” “Grabe 'yun ah! Alin dito?”

Siguro mas masaya kapag nandito sila. Speaking of them, kaagad kong binaba ang travel bag at umupo sa sofa. Hinubad ko ang aking suot na lumang jacket at kinuha ang phone kong de-keypad pa rin. Tinignan ko kung may message ba si Mayi or Kate. Ngunit wala. Siguro ay tulog na ang mga 'yon. Alas dose na rin kasi ng hating-gabi, e. Natagalan kami dahil ma-traffic sa EDSA. This is my very first time to be in Manila. Wala akong ibang kakilala rito kaya kailangan kong maging mabait at masunurin sa lalaking 'yon. Ubod pa naman siya ng sungit.

I looked at the beautiful view from her wide glass window and couldn’t help but be amazed at the beautiful view of the big city. Para bang umulan ng bituin sa lupa ang mga nagkikislapang mga ilaw ng syudad. Malayo sa amin na dikit dikit ang mga bahay at madilim ang bawat eskinita sa ganitong oras, dito sa maynila ay tila ba hindi nawawalan ng buhay kahit ilan pang oras ang dumaan. “T*ngina mo Santa Maria! Huwag ka ngang magulo! Tusukin ko iyang mata mo eh!” mura ni Gene habang nilalagyan ako ng eyeliner.

" Sumusukong sabi niya at sabay nilang nilisan ang gusaling iyon. THEY already arrived at Amaour De Cile. A famous bar town in the city of Makati. Napatingin siya sarelong pambisig. It's already past 11pm. Madilim na ang lansangan ngunit ang mga taong nabubuhay sa gabi ay gising na gising pa ang mga diwa. Katunayan, nasa labas pa lang sila ng bar ay rinig na rinig na

tipid niyang tugon. Inalalayan na siya ni Marco na makasakay sa loob ng chopper. Ilang sandali pa'y nasa himpapawid na sila. Napatingin siya sa ibaba kung saan paliit na ng paliit ang siyudad ng Maynila. She's leaving for now... Goodbye to her glamorous life... And goodbye Manila…

Agad na tinulungan ni Gabriel ang dalaga na isuot ang noise-canceling aviation headset nito bago isinuot ang sa kaniya. Within seconds, the helicopter lifted smoothly off the hangar floor. Itinukod ni Lira ang kaniyang kamay sa makapal na glass window habang mabilis na pumapaitaas ang chopper sa maagang liwanag ng umaga. Below them, the sprawling Manila skyline began to shrink. The massive concrete jungle, the flashing neon lights, the Grand Plaza Hotel, and the looming shadow of the Monteverde corporate buildings… everything that had terrified her just hours ago… slowly turned into tiny, harmless specks of dust.

The cold Manila breeze usually felt refreshing, pero ngayon, bawat ihip ng hangin ay tila nanunuot sa buto ko bilang isang babala. Nakatayo ako sa balcony ng aming penthouse, pinagmamasdan ang nagkikislapang ilaw ng Makati. It was the kind of view people killed for—the city lights flickering like diamonds on a black velvet cloth. My life was supposed to be perfect. Ako si Sofia Hatheaway—the socialite, the beloved daughter of Manuel Hatheaway. But in a single night, everything crumbled.

ONE NIGHT DARKER Kabanata 58.5 “Jackson, senior, Set, maraming maraming salamat sa pagligtas niyo sa akin. Utang ko sa inyo ang buhay ko. Hindi ko makakalimutan ang araw na ito,” ani Noemi. Lulan na sila ng yate at naglalakbay na patungo sa isla ng Pamalican.