Manila By Night Novels & Stories

"Hindi po kayo naluwas sa manila?" "Wala akong balak lumuwas sa manila ulit, hija. Mas maganda ang buhay dito kahit malungkot minsan." Nangunot ang noo ni Lola Luciana nang matanaw si Demus na papalapit. "Bakit hindi mo sinama ang kapatid mong si Lalaine rito?" Usisa ng matanda nang tuluyan nang makalapit si Demus. Kita ni Kola kung paano natigilan si Demus, doon natanto ni Kola na hindi alam ng matanda na nawawala ang apo nitong si Lalaine.

Hindi na pinansin ni Cailyn ang sinabi ni Aina, nilampasan na lamang niya ito at tuluyang umalis. -- Isang lungsod na kabilang lamang sa ikalawang antas ang Manila, pero sa ospital ng lungsod na iyon ay palagi na lang puno at siksikan ang mga tao. Sakay ng taxi si Cailyn nang makarating siya sa ospital bandang alas - sais ng hapon. Nagsisimula nang lumubog ang araw sa kanlurannpero ang natitirang liwanag nito ay mainit pa rin at tila hindi nawawala ang init na pakiramdam sa paligid.

Matagal akong naiwang nakatulala sa harap ng pinto. Ano naman kaya ang sadya niya sa Manila? Bakit parang importante? Sa pagkakaalam ko, alas-nuebe na ng gabi. Hindi ba puwedeng ipagpabukas? Kailangan talaga, ngayon na?

sabi ko at naupo sa buhanginan malapit sa putting payong, hindi ganon karami ang tao dahil anong oras pa lang, kakaunti pa lang ang tao, madalas ay mga naglalakad lang din ang kumukuha ng letratro. What the fuck just happen last night? Am I drugged?

Sana hindi tuwing ganitong oras ako sumpungin ng paglilihi sa pagkain dahil mahihirapan talaga ako ng sobra kapag nagkataon. While waiting for her, I shifted my attention to the City Lights though my glass wall. I’ve been living here for three years but I think, this is the first time I was able to acknowledge the beauty and solemnity of the night life here of Manila. Even if it’s going to midnight, the streets down there were still busy. There are tiny silhouette of human, walking down the lane experiencing the freedom from an exhausting daywork. The luxurious lights across those towering building nearby making the whole metro alive.

At habang iniisip ko lahat ng iyon… parang mas lalong hindi ko kayang matulog. Hindi ko alam kung anong klaseng gulo ang dala ni Mariz sa buhay ko. Pero isang bagay ang sigurado, sa bawat araw na lumilipas, mas lalo siyang nagiging imposibleng iwasan. - Maid in Manila, Loved in Secret.

Kabanata 30 KINABUKASAN maaga ang flight nila papuntang Manila, sa eroplano na rin sila kumain ng agahan. She didn't eat a lot since she felt so sleepy. Natulog siya sa buong dalawang oras na byahe. Nang makarating sa Manila ay sinundo sila ng isang van kasama ang mga bodyguards ni Helios. Since she already gained energy, she can feel the excitement and at the same time nervous. Nag-iisip na rin siya ng idadahilan sa tatay niya kung bakit biglaan siyang nawala.

Hindi ko alam kung nahihibang ba ang costumer na bigyan si Madame Vangie ng dalawang milyon para lang maka one night stand ako. Sinong lalaki ang magbabayad ng ganun kalaki sa isang p****k? But deep inside of me, nasisiyahan. Kasi worth it naman din ang ganda at ka sexyhan ko sa ganung kalaking halaga. At ang one night stand ay inaabot lang naman ng halos 5 hrs tapos may milyon na agad ako? Sa dalawang milyon na offer ay hati kami ng boss ko kaya may isang milyon ako sa isang araw. Kaya pwedeng 3 months akong hindi magpatikim sa kahit na sinong lalaki dahil sa laki ng halaga. But there’s a part of me kung bakit ayaw ko rin tanggapin. Kasi ang creepy rin naman, hindi ko makikilala ang lalaki.

Habang nagda-drive si Carlo, isa sa mga security detail ko, nakasandal ako sa upuan, ang mga mata ko ay nakabantay sa mga side streets. “How are you guys?” I asked Rafi and others using my earpiece. “We're good so far” Rafi replied. Manila was buzzing that night — flashing lights, music, limousines heading to the event. Pero sa ilalim ng lahat ng ‘yan, palaging may halong peligro. --- Pagdating namin sa hotel ballroom, agad akong bumaba muna bago siya. Kinalma ko ang radio sa earpiece ko.

“Anuman ang mangyari, apo, laging may pagkain, pagmamahal, at tahanan kang babalikan.” Lumipas ang anim na oras sa biyahe—may pagod, pero mas nangingibabaw ang pananabik at kasiyahan—sa wakas, nakarating din kami sa Manila. Pagbaba namin sa sasakyan sa harap ng malaking itim na gate ng aming mansyon, hindi ko maiwasang mapansin ang pagkabighani sa mata ni Mila habang tanaw niya ang mataas at eleganteng bahay.