Mannerisms Examples Novels & Stories

salita ko para mawala ang awkwardness sa pagitan namin at nakagat ang ibabang labi dahil nate-tense na'ko dahil sa mas lalo lang siyang lumapit at napapatitig sakin . Hindi ko parin maiwasan ang mannerism kong kagatin ang aking pangibabang labi tulad kapag hindi ko kontrolado ang sitwasyon.Gaya ngayon naiilang ako sa sobrang lapit ng mukha niya sa akin.Nilagyan kasi niya ng gamot ang bandang noo ko siguro nagkakalmot dahil sa sabunutan nga namin ng babaeng 'yon kanina.

Huminga muna siya ng malalim bago nagpatuloy sa pagpapaliwanag. "Checkers, it's when a person checked every details of all things. If the light is on, the oven, washing machines. Stuffs like that, Ms. Flore. They also touch certain things repeatedly. Next is Washers, the person repeatedly wash their hands as if it's always dirty. Sometimes, they used their elbows to open doors instead of their hands to remain it clean."

Nakakatakot naman talaga si Ate ko ng sobra lalo na kapag imbes na galit ang ipakita niya sa iyo ay coldness at katahimikan lang ang tanging maaaninag mo sa mga mata niya, sa ekspresyon ng maganda niyang mukha. “You called my sister names? That’s oral defamation, Sir. I heard one of you is a lawyer so you must know the law.” Kagaya ni Ate ay naa-adapt ko na rin paminsan-minsan ang ilan sa mga mannerism niya. Pati na rin ang pag-tilt niya sa mukha niya sideways kung may tao siyang gustong takutin at i-intimidate.

He didn't know kung alam nito ang ginagawang pagkagat sa sarili nitong labi or naging mannerism nalang nito iyon kapag may hindi masabi-sabi. Umigting ang panga niya at hinawakan niya ang baba nito dahilan para mapasinghap ito at matigil sa pag-kagat sa labi. "You can't answer me freely if you don't stop chewing your lips." sita niya dito. Napaawang ang bibig nito at gulat na gulat na napatanga sa kaniya. So, she is unaware of her own mannerism, huh. "Answer me right now. Why are you walking away?" Utos niya dito.

Wala silang ginagawa, at masasabi niyang iba ang pakiramdam nito sa nararamdaman niya kapag may ginagawa sila. Simpleng pag-uusap lang nila ito pero ang saya niya halos wala siyang paglagyan, saya at hiya magkahalo iyon. Tumango ito, napakamot sa noo, tila ba'y mannerism nito upang takpan ang pagiging awkward at sumagot na halos pabulong na, "Sige."

Nagkamot siya ng noo malapit sa sintido bilang mannerism kapag nag-iisip ng dapat sabihin, bago siya humalukipkip at pinakatitigan ang dalaga. “If my offer is not enough, then, I will make it ten million,” seryoso niyang wika. Pinagmasdan ni Norman ang dalaga habang nakayuko ito sa paanan. Narinig din niya ang paghigit nito nang malalim na hininga, nakita niya rin ang paggalaw ng mga pisngi nito. Nag-angat ito ng ulo at matalim ang mga matang tumitig muna sa kaliwa't kanan habang tikom ang mga labi, saka tumingin sa kaniya.

Mannerism niya yun kapag hindi niya alam ang sasabihin, gagawen or kapag naiinis siya na mukhang namana ng Prinsipe niya. "Sige na po. Gusto ko na rin pong umuwe." Pakiusap nito sa kanya. Tinignan niya ang inosenteng mukha ng anak niya na nakikiusap na talaga sa kanya. Huminga siya ng malalim at nakapag decide na, sure siyang kapag sinabi niya sa bata na siya ang ama nito ay hindi na ito mangungulit at mananatili na lang ito dito.

Sinadya ko talagang marinig niya para makagante ako sa ginawa niya sa'kin sa cafeteria kanina. "Having good manners is not plasticity. It's hard to understand the difference of the two if you don't have one," nakangiting niyang sagot. Nagpaalam siya sa babaeng kaharap niya kanina at kay Eli, kinuha niya ang metal bucket at tumalikod.

Binaboy mo ako noon kaya may anak na ako ngayon, gago! "I didn't know you're married," he said before rubbing his index finger on his lips. His mannerism didn't change. He's still doing his old habits like running his hands through his hair, rubbing his index finger on his lips and putting his right hand on his waist when he's uneasy or anxious.

Tugon sa akin ni Fantine. Scratch! Scratch! "Bakit hindi na lang sila kumatok? Ang sakit sa tenga kapag kinakayod nila yung pinto e." [At Versailles, something as basic as knocking on a door was highly regulated and ritualized. Tapping on a door with knuckles was a faux-pas (words or behaviour that are a social mistake or not polite) instead, courtiers had to scratch on door frames with their fingernails. This more discreet system was the only way someone could announce their presence to a room.