Novel & Cerita Matanggap

Mapait akong ngumiti. "Tulad rin po ng bulaklak unti unti po kaming lumalagas. Matinding pagsubok po ang aming naranasan ng mawala si mama. Aaminin ko pong sobrang hirap....mawalan ng ina. Kaya masaya ako sa mga studyanteng naririto na may ina.."

wika ni Ate Monang na nasa harapan ko na pala at pinagmasdan ako. “Ha? Hehehe si Ate naman masyadong daming napapansin kapag ba natulala may crush na agad?” katwiran ko pa. “Sinong may crush?!” Sabi ng bagong pasok na si Kuya Matthias. Ano naman kaya ang problema nito at lukot ang mukha. Tsss bigla na lang susulpot tapos maghahasik ng kasungitan. Bulong ko pa.

Pormal, istrikto ang tinig at walang nasa isip kundi pera. “Matt. . .” hindi makapaniwalang sambit niya. Akala niya ay nasolve na nila ang problema sa bahay na ito. Back to day one na naman pala sila. “Bukas pagbalik ko, sana wala na kayong lahat ditto.” Sabi nitong mabilis na siyang tinalikuran at sumakay na ng kotse nito. Napansin niyang bago lahat ang mga alalay nito. Maging si Rigor ay hindi na rin nito kasama. Ibang lalaki na ang kanang kamay nito. At narinig niyang tinawag ito ni Matt sa pangalang ‘Bamboo.” And unlike Rigor, may pagka-presko at mayabang ang bagong side kick nito na para bang akala mo ay kasing taas na rin ni Matt kung umasta ito.

He gently wiped the water in Matthias face at ganun din ang ginawa nang anak. Napaka gandang tingnan nang mag ama. Nakalapit na sila at kunway hindi niya nakita ang mga ginagawa nang mga ito at nilapag niya ang mga pagkain kasunod ang dalawang katulong. "Mama..I love mango juice.." Bulalas ni Matt nang makita ang mango juice na nasa pitsel na dala nila. "Yeah I know,kaya yan ang kinuha kong flavor"

"Hindi kaya natakot ang babaeng ito na mapahiya sa atin at tumalon na sa gusali para magpakamatay?" Lumakad si Matt sa bintana, tumingin sa ibaba, at umiling. "Damn it, hindi siya tumalon sa building. Dapat ay nailigtas siya ni Jiumo Kasyapa! Ah, Jiumo Kasyapa, makialam ka!"

gulat kong tanong. Imbis na sumagot ngumiti lang siya sa akin ‘tsaka siya kumindat habang mag kahawak ang mga kamay namin. Hindi mawala ang mga ngiti niya sa labi at hindi niya pinapansin ang mga matang tumitingin sa kaniya lalo na ‘yong mga babaeng hitad kung makatingin akala mo ngayon lang nakakita ng g’wapo slash matso slash mabango slash masherep-- este maginoong bastos? Ah basta! Sarap nilang tusukin sa mata!

"Uhm..hello? Jakie? Ikaw ba'to? Bakit kailangan mo ng tulong ko? Hoy! Nasaan ang Jakie'ng kilala ko? Elien ka no!? Hoy nasaan si Jakie! Ibalik mo!" "P.ta mo, Mat" walang emosyon kong anito. "Hahaha, nagbibiro lang 'to naman ang pikon mo" "Ano na? Tutulungan mo ba ako o hindi?" Kairita itong taong 'to sarap imudmud sa kanal. Ang tagal talaga nitong sumagot. "Hoy! Mat, kapag ako napi---" "Who is Mat?"

“Pampam? Ano yun?” “Iyong gan’to po, lolo!” sabay tapik ni Hope sa may puwetan niya. “Ginaganyan po kami ni mommy tuwing gabi tapos inaantok na po kami ni Matthan agad. Parang may magic po ang kamay ni mommy.” “Mahal na mahal mo talaga ang mommy at kakambal mo, ano?”

Kung may nakikinig. Kinabukasan, dinala nila ako sa ibang kwarto. Mas maliit. Mas maliwanag. Mas malamig. Walang bintana. Walang kurtina. Walang pagtataguan. Ito na ang sinasabi nilang “adjustment.” Umupo si Matteo sa tapat ko. Hindi siya nagmamadali. “Napapansin kita,” sabi niya. Tumango ako. “Alam ko.”

may kaunting tama pa ako ng alak kasi halos alas dose palang ng hating gabi ngayon. “Yes, nang matikman ko kung gaano ka kasarap ka-séx, pinangarap kong matikman ka lalo sa tunay na buhay. ‘Yung sa totoo na talaga, ‘yung hindi na sa panaginip mo. Isa ‘yan sa pangarap ko kapag nabuhay akong muli. Pangarap kong matikman ka,” matapang na sagot niya kaya napangiti ako. Hindi ko inaasahang sasabihin ito ni Miss Alina sa akin. Nagmukha tuloy takam na takam siya sa akin. Pangarap na raw niya akong matikman. Bigla tuloy akong tinigasan ulit.