Memory Novels & Stories

Nakahalukipkip siya at nakatingin sa tatlo, nakasabit sa leeg niya ang kaniyang camera. "I think memories are more important than photos." sambit ni lucas. "But photos can be a memory holder, when you see a picture it can remind you of that certain memory." sabi ni salem. "Yeah yeah but i think memories inside your hippocampus, neocortex, and amygdala are more precious." saad ni lucas. Nagulat na lang din ako sa sinabi ni lucas. Ano raw? Hippopotamus? cortex? amigdala? Potangna nagmumukha akong bobo rito sa gitna nila!

sagot ko kay Zaprine. Nagtataka lang ako na mild amnesia lang naman ang kaso nito sa pagkawala ng memorya niya. Dapat nga weeks pa lang ay okay na siya. Tapos umabot na ng dalawang buwan hindi pa rin siya maayos, hindi pa rin siya gumagaling.

Natulala ako. "Ha?" So… hindi pala guni-guni ‘yung mga biglang nagfa-flash na alaala sa isip ko. Totoo pala. "Eh doc, paano ko maibabalik ang memorya ko? Psych consult ba? Gamot? O baka naman… operasyon?" Umiling siya. "Sa kasamaang palad, ang amnesia mo ay dahil sa physiological brain damage. Hindi na ito nababalik."

Isang structural malfunction kumbaga. Pero kahit anong pilit ni Lauren na i-rationalize ang nangyari, naroon pa rin ang matinding inis sa dibdib niya. Kung hindi naman pala seryoso ang propesor, bakit kailangan pa nitong umabot sa ganoong klaseng paghahamon o paglalaro sa loob ng opisina? Inaamin naman niyang naging mapaghamon at mapaglaro rin siya, pero hanggang asaran at patalasan lang ng isip ang kaya niya. Hindi niya binalak na umabot sila sa isang halik. At hindi lang basta halik—dahil unang halik niya iyon. Ang unang halik na tila madali lang itinapon ni Anne pagkatapos.

Mahina ngunit madiin nitong utos. "Come on Ziya calm down first okay, I know what you're thinking but it's not like that---" Hindi natuloy ang sasabihin pa sana ni Cassius ng biglang magangat ng tingin si Ziya sa kanya at hindi niya alam kung bakit bigla siyang natameme at parang nasindak sa nanlilisik na mga mata ng babae.

‘Baka nakakalimutan mo Haera na may-ari ng kompanya iyang fiance mo. Napanguso ako. Ilham still my fiance pero talagang nasasanay na kaming pareho na ipakilala sa ibang tao na mag-asawa kami. Sabi ni Ilham, ikakasal na sana kami noon kaso nangyari ang aksidente na kinawala ng memorya ko. Naisip niyang huwag munang ituloy ang kasal namin hangga't hindi pa bumabalik ang memorya ko. I have a Retrograde amnesia. When you have retrograde amnesia, you lose existing, previously made memories. This type of amnesia tends to affect recently formed memories first. Older memories, such as memories from childhood, are usually affected more s

Hindi na raw nila sasagutin ang mga tanong ko at hahayaan nilang kusang bumalik ang memorya ko. "Ate, I know you want to remember, but you have to be careful. If you force yourself to remember, your brain might make up memories that aren’t real just to fill in the blanks. Yon ang sabi sa amin ng doctor. Kapag daw nagiging emotional ka, pwedeng maghalo-halo ang lahat. Your mind might create memories that didn’t actually happen. I don’t want that to happen to you. Just take your time and let your memories come back naturally." Iyan ang sagot sa akin ni Scarlet nang tinanong ko siya kung ano ba ang nangyari sa limang taong hindi ko maalala! I cannot believe I can

This time ay ang Daddy naman niya ang nagtanong. "Depende sa case merong may mga selective amnesia ang hindi na nakakaalala permanently, meron naman yung inaabot ng one month or minsan one year pero bumabalik ang memory nila, in your son's case we don't know for sure, pero malaki ang chance na bumalik ang momory niya dahil wala naman gaanong damage. Hindi din naman naging malala ang hemorrhage niya." Mahabang paliwanag ng doctor.

Sarcastic ang pagkakangiti niya. “Aaah. Oo nga. Christine Jane. Sorry, nakalimutan ko.” “It’s okay. Saan pala punta mo?” “Aah, sa audition para sa Stars City.” Nanlaki ang mata ni Ash. “Naku, Jane! Pasensya na. Nagmamadali pala ako. Salamat ulit ha?” Iniabot ang tubig kay Jane at tumakbo paalis. Tinignan ni Jane ang bote ng tubig na ininuman ni Ash. “Nice.” Tinignan niya si Ash habang tumatakbo. Hindi niya alam kung nangingiti siya dahil sa tuwa o inis.

Bumaling ako sa puwesto ni Azamy at kahit siya ay nakatingin lang din sa gawi ni Morpheus. Mabilis ang naging kilos ko nang tumakbo ako papasok ng bahay para makapag ayos na. Napatingin ako sa aking cellphone at halos mag shutdown na ang aking cellphone dahil sa 49 missed calls ni Remus. Si Remus din kasi 'yong tipo ng tao na hindi napapakali lalo na at hindi siya nire-replyan o sinasagot man ang tawag niya. May ilang missed calls din si Morpheus sa akin at kung tambak ang tawag ni Remus, ang kay Morpheus ay text naman. Ang iba niyang text ay naka capslock na kaya natawa ako nang bahagya.