Memory Novels & Stories

"My head hurts. It's like there is something sharp that pierced directly into my brain-" "Temporary loss of memory happens sometimes when you get hit, bumped, fall or even after you give birth. Pero hindi iyon masasabing amnesia. May mga memories kasi ang tao na minsan ay pilit kinakalimutan dahil iyong ala-alang iyon ay nagbibigay sakit sa kanya. And I'm sure that was what happened to you Miss Ryza. Two to three weeks, those forgotten memories will be back, don't force yourself."

‘Crab sticks? Like seriously?’ Ilang minuto na ring nag-iisip si Kimberly pero hanggang sa huli ay di niya pa rin kayang intindihin ang kanyang naging reaksyon. ‘When in history did I ever find interest with that freaking thing?’ She closed her eyes. Her head felt like breaking as she tries digging in her memory . She did her best to remember but just like all other attempts, she just ended up frustrating herself. ‘Come on, brain. Recall. Recall. Re--’

Tanong niyang pilit ibinubukas ang namimigat na mga mata. "Shh, go back to sleep. I'm so tired. "Niyakap siya nito at ginawaran ng halik sa labi. Gumanti siya ng halik pero huminto rin ito kaagad. Maya maya pa ay nakatulog na ito. He smelled of beer. Business meeting daw. May business meeting bang beer ang inumin? Nginatngat ng selos ang puso ni Julia. Nag aalala siya kung may kasama bang babae ang meeting na iyon. Alam niya ang ginagawa ng mga salesmen kapag naka clinch ng Malaki laking deal. Nagha happy happy ang mga ito at mga bosses pa nga ang nagtitreat sa grupo.

Siguro makakatulong din ang bahay na ito para mabalik ang memories ko noon. Sana bumalik agad. ****** LMCD22

tanong naman ni Champagne. Malungkot na tumango ang doctor. "Pero bakit hindi niya kami maalala pero naalala niya si Owen?" nagtatakang tanong niya. "Well, dahil ang amnesia ay depende sa impact ng aksidente on the brain of the patient at base on her case, she has this what we so called Anterograde amnesia where older memories may be relatively preserved by the patient kaya maaaring may maalala siya sa nakaraan niya pero hindi ang mga alaala bago ang aksidente. But again, ang mga naaalala ng pasyente ay limitado lamang due to brain injury at oobserbahan pa natin kung gaano katagal ang magiging progress niya dahil pwedeng weeks or months, bumalik ang alalaa niya at may posibilidad din na mahi

seryosong sagot ko dito "Well, baka naman unti-unti nang bumabalik ang memorya mo kaya ganoon? Minsan, ang panaginip ay bunga lamang ng pagod pero minsan din, ang panaginip ay mga kaganapan sa nakaraan na nakalimutan mo na. Lalo na ngayung may amnesia ka." seryosong sagot din nito sa akin

“Oo... medyo marami lang talagang pumapasok sa isip ko ngayon. Sobrang naghahalo-halo lang.” Sinalubong ni Ma'am Elena ang tingin ko nang may malambing na pag-unawa. “Huwag mong pilitin ang sarili mo, hija. Memory is a strange thing. Minsan, kapag mas pinipilit mo itong alalahanin, mas lalo itong nagtatago at lumalayo.”

Lucy exclaimed excitedly. After a moment of being amazed, Angelo touched a strand of light then, a memory played right before our eyes. It is my memory of this morning where I battled with my emotions. In my shock, the memory also had an audio. Umalingawngaw ang boses ko sa buong lugar. After seconds of admiring the clarity and definition of the playing memory, naalala ko lahat ng inisip ko nung mga oras na yun. I think of John that moment. What on earth! I had to stop the memory from playing! Or else, John will hear my thoughts. Tina

"Anong nangyayari kay Jayron, Doc?" "Anterogade amnesia." maikling sagot nito na ikinalaki naman ng mga mata ko. Marahang bumilis na naman ang aking paghinga pero patuloy kong pinakakalma ang aking sarili. Napatakip ako sa aking bibig nang ma-realize kung anong nangyayari. "Jayron has a short-term memory loss." "Short-term what?!"

Agad kong inabot ang activity sheets na iniaabot niya sa 'kin at mabilis na binasa ang mga nakalagay doon tsaka nilagyan ko nilagyan ng name dahil required. Ramdam ko na may mabigat na nakatingin sa akin kaya mabilis ko itong tinignan at sumalubong sa akin ang mga mata ni Sir Cedric, tingin na may halong kakaiba. "Bakit sir?" Tanong ko. "Nothing." Halos dumugo na yung utak ko kakaisip kung ano ba ang mga sagot sa activity sheet na 'to kahit kakaturo lang naman, gumagana na naman yung pagiging short-term memory ko.