Memory Novels & Stories

"My head hurts. It's like there is something sharp that pierced directly into my brain-" "Temporary loss of memory happens sometimes when you get hit, bumped, fall or even after you give birth. Pero hindi iyon masasabing amnesia. May mga memories kasi ang tao na minsan ay pilit kinakalimutan dahil iyong ala-alang iyon ay nagbibigay sakit sa kanya. And I'm sure that was what happened to you Miss Ryza. Two to three weeks, those forgotten memories will be back, don't force yourself."

sabi ni Mika. Tumayo si Robbie at lumapit. “Aaron po. Magandang hapon po,” magalang na bati ng binata. Tinitigan siya ni Robbie ng ilang segundo bago bahagyang ngumiti. “Magandang hapon,” sagot niya. Mula sa kusina ay sumilip si Julia. “Halika, iha. Maupo kayo. Magmemeryenda muna kayo bago mag practice,” sabi niya.

Siguro makakatulong din ang bahay na ito para mabalik ang memories ko noon. Sana bumalik agad. ****** LMCD22

tanong naman ni Champagne. Malungkot na tumango ang doctor. "Pero bakit hindi niya kami maalala pero naalala niya si Owen?" nagtatakang tanong niya. "Well, dahil ang amnesia ay depende sa impact ng aksidente on the brain of the patient at base on her case, she has this what we so called Anterograde amnesia where older memories may be relatively preserved by the patient kaya maaaring may maalala siya sa nakaraan niya pero hindi ang mga alaala bago ang aksidente. But again, ang mga naaalala ng pasyente ay limitado lamang due to brain injury at oobserbahan pa natin kung gaano katagal ang magiging progress niya dahil pwedeng weeks or months, bumalik ang alalaa niya at may posibilidad din na mahi

seryosong sagot ko dito "Well, baka naman unti-unti nang bumabalik ang memorya mo kaya ganoon? Minsan, ang panaginip ay bunga lamang ng pagod pero minsan din, ang panaginip ay mga kaganapan sa nakaraan na nakalimutan mo na. Lalo na ngayung may amnesia ka." seryosong sagot din nito sa akin

“Oo... medyo marami lang talagang pumapasok sa isip ko ngayon. Sobrang naghahalo-halo lang.” Sinalubong ni Ma'am Elena ang tingin ko nang may malambing na pag-unawa. “Huwag mong pilitin ang sarili mo, hija. Memory is a strange thing. Minsan, kapag mas pinipilit mo itong alalahanin, mas lalo itong nagtatago at lumalayo.”

"Anong nangyayari kay Jayron, Doc?" "Anterogade amnesia." maikling sagot nito na ikinalaki naman ng mga mata ko. Marahang bumilis na naman ang aking paghinga pero patuloy kong pinakakalma ang aking sarili. Napatakip ako sa aking bibig nang ma-realize kung anong nangyayari. "Jayron has a short-term memory loss." "Short-term what?!"

Ngunit pagkadampot ko pa lang ng planner ay may nalalag na isang maliit na kulay-berdeng notepad mula sa nakatagong bulsa nito. Yumuko ako para pulutin iyon mula sa sahig. Naisip kong ibalik agad iyon sa loob ng planner, ngunit habang hawak ko ang notepad, hindi ko naiwasang basahin ang nakasulat sa nakatuping pahina nito. ‘Day 342 - Memory retention: Low. Subject still shows no signs of recovering past identity. Supplement dose: 2 tablets daily.’ Agad nangunot ang noo ko. Teka, ano na naman ito?

And speaking of sudden change of mood, he also asked the doctor about that thing. "Parts of the effect of retrograde amnesia are, issues with mental coordination, general confusion, false memories, forgetting small to big things. Marahil ay pinagdadanan niya ang ilan diyan o masaklap ay lahat kung kaya't nagkakaroon siya ng biglaang pagpapalit sa kaniyang mood. We actually tend to be grumpy or get to lose mood when we forgot something, especially when it's too important. Ano pa kaya iyong halos lahat sa kaniyang buhay ay nalimutan niya?"

Napalingon ako sa tatay ko. “Dad?” Hindi siya sumagot. “Tell me.” “Jasmine…” “Tell me!” “Si Adrian ang may hawak ng original memory.” “Nasaan?” “Hindi sa utak niya.” “Then where?” “Sa katawan mo.” Nanigas ako. “Anong ibig mong sabihin?” “May memory fragment sa loob ng puso mo.” Napatawa ako nang hindi makapaniwala.