Memory Novels & Stories

Nang sulyapan ko si ma'am Elizabeth ay nakita ko ang kunot-noo niya sa kaniyang mag-ama. "Hindi pwede. Hindi ka pa magaling—" "Mom, temporary amnesia only affects some of my memories. Hindi naman naapektuhan ang ability kong mag-isip, magtrabaho o magdesisyon," sagot ni sir Rommel kay ma'am Elizabeth. Kahit doon ay napanganga kami.

Nakita ko ang text message galing sa isang anonymous number. [Ma’am Merida, sinundan kayo ni sir Aidan. Please don’t tell him the truth yet. He passed out every time sinusubukan kong e trigger ang memorya niya.] – Monique Huminga ako ng malalim. Gaya sa nangyari sa akin noong nag-usap kami ni Lucio. Sumakit ang ulo ko noong unang pumasok ang memorya kung saan una kaming nagkita ni Aidan sa bar.

“Saka kung nakalimutan niya, ganoon rin siya sa piano. Babalik rin ‘yon sa kaniya.” Nagsalubong ang kilay ni Five. “It has something to do with muscle memory, swimming is a motor skill. She didn’t forget how to walk or run,” giit nito. “She couldn’t just---” Napatigil ito nang mapatingin sa kaniya. Hindi niya alam kung anong nangyari kaya hindi rin mapagtanggol ni Zoelle ang sarili. “Nevermind. I-I don’t know. Forget it.” Umiwas ito ng tingin. “Maybe if you practice for some time in the water, it will come back to your body. Just be careful around the pool.”

sabi nito. Si Granny Mira naman ay hindi na napigilang lumuha. Ayaw man niyang aminin sa sarili pero may hinala na siya sa kondisyon ng apo. "He has retrograde amnesia. He couldn't remember three years of his life prior to the accident..." Nanlumo si Granny Mira. Tama nga ang hinala niya. Walang maalala ang apo sa nakaraan. "Can he still remember them?" Tanong niya.

Hindi maalis sa utak ko si Viah. Oo aaminin ko nang nag-alala talaga 'ko nang sobra. Kahit paano ay naging malapit na rin siya sa amin, kila nanay Celia. Kaya natural naman sigurong ganoon ang naging reaksiyon ko hindi ba? Maya-maya lang ay inaya nila ako sa sala nila para mas makapag-usap daw kami nang maayos. Madami raw silang ikukwento sakin. Baka makatulong din daw sa pagbalik ng memorya ko.

I murmured. "Sorry naman sa 'yong madali lang nakaka-memorize," she mumbled sarcastically. Napailing na lang ako and continued reading the reviewers I made. Sa tuwing nag-eexam ay ginagaya ko ang ginagawa ng kapatid kong si Faith. Siya mismo nagsusulat ng reviewers niya para mas madali daw maalala. Naging effective naman sa akin kaya kahit nakakapagod magsulat ay ginagawa ko na lang. At saka maaga ko namang sinisimulan lahat para maiwasan ang procrastination. Natuto na ako. Mas nami-mental block kasi ako kapag nagka-cram.

Ang kanyang kalapitan, ang pag-aalala sa kanyang mga mata, lahat ay tumulong upang mapanatili ako sa kasalukuyan, upang bigyan ako ng isang labasan bukod sa matinding sakit. Patuloy na ipinaliwanag ni Dr. Harrison ang mga detalye ng aking kondisyon, na nakatuon sa aspeto ng pagkawala ng memorya. “Sa mga kaso ng traumatic brain injury, hindi karaniwan para sa utak na isara ang ilang function, tulad ng memorya, upang pagalingin ang sarili. Ito ay isang mekanismong proteksiyon. Dahil sa pag-unlad na ipinakita mo, may magandang pagkakataon na muling lumabas ang iyong memorya sa panahon ng recovery pha

Ramdam ko ang kaniyang malalim na paghinga, tila ba nasasaktan din siya sa bawat salitang binitawan ko. "Aella, look at my eyes," pakiusap niya habang hinahawakan ang aking mukha gamit ang kaniyang dalawang mainit na palad. "Ang amnesia ko five years ago was a physical failure ng system ko dahil sa car crash, hindi 'on isang voluntary option para iwan ka. Every single day nung nasa BGC hospital ako, my brain was fighting to retrieve your identity profile dahil pakiramdam ko ay may kulang sa core configuration ng buhay ko."

Kusang bumukas ang screen. At sa gitna nito ay ang simbolo ng basag na bilog. Walang nagsalita. Unti-unting lumitaw ang isang linya. YOU'RE GETTING CLOSER. Tahimik. Isa pa. MEMORY IS A KIND PRISON. At pagkatapos ay isa pa. DO YOU REALLY WANT TO REMEMBER? Nakatitig lamang si Yuhei sa screen. Hindi niya alam kung bakit.

Bulong ko sa sarili. Pero kanina ay bigla na lang nag-react ang katawan niya ng marinig niya ang sinabi ni Nay Ele patungkol sa akin. A-ano iyon muscle memory? My gosh, napatawa na lang ako sa aking mga iniisip. "Hindi ko din po alam nay Ele," tugon ko sa tanong niya sa akin. "Hayaan na lang natin baka pagod lang siya," Saad ni Nay Ele sa akin. Pagkatapos ay itinuloy ko na ang aking kinakain na saging habang si Nay Ele naman ay nagbabalat ng manga.