Memory Novels & Stories

Sarcastic ang pagkakangiti niya. “Aaah. Oo nga. Christine Jane. Sorry, nakalimutan ko.” “It’s okay. Saan pala punta mo?” “Aah, sa audition para sa Stars City.” Nanlaki ang mata ni Ash. “Naku, Jane! Pasensya na. Nagmamadali pala ako. Salamat ulit ha?” Iniabot ang tubig kay Jane at tumakbo paalis. Tinignan ni Jane ang bote ng tubig na ininuman ni Ash. “Nice.” Tinignan niya si Ash habang tumatakbo. Hindi niya alam kung nangingiti siya dahil sa tuwa o inis.

Bumaling ako sa puwesto ni Azamy at kahit siya ay nakatingin lang din sa gawi ni Morpheus. Mabilis ang naging kilos ko nang tumakbo ako papasok ng bahay para makapag ayos na. Napatingin ako sa aking cellphone at halos mag shutdown na ang aking cellphone dahil sa 49 missed calls ni Remus. Si Remus din kasi 'yong tipo ng tao na hindi napapakali lalo na at hindi siya nire-replyan o sinasagot man ang tawag niya. May ilang missed calls din si Morpheus sa akin at kung tambak ang tawag ni Remus, ang kay Morpheus ay text naman. Ang iba niyang text ay naka capslock na kaya natawa ako nang bahagya.

O sa memorya ko? Shocks, ano bang nangyayari sa akin? Ipinilig ko ang ulo at umiling, pero hindi ko pa rin maialis ang tingin ko sa kanya. Sandalwood. Vanilla. Isang uri ng amoy na hindi mo basta-basta makakalimutan—hindi dahil matapang ito, kundi dahil may kakaibang tama ito sa sistema mo. Isang pabangong parang humahaplos sa’yo kahit hindi mo gusto.

Minsan mas gusto kong wala na lang akong Hypermnesia para di ko maalala yung mga pangyayaring sobrang lungkot. Hypermnesia o mas kilala sa tawag na Hyperthymesia minsan tinatawag ding hyperthymesthic syndrome. Isang condition kung saan yung mga taong katulad kong may ganto ay nagpopossess kami ng superior autobiographical memory, ibig sabihin hindi namin makakalimutan ang bawat pangyayari sa buhay namin.

Why are those memories keep flashing in my mind? "Don't tell me na nakalimutan mo na siya? Oh my gosh, Nelle! Hindi kami makapaniwala sa nangyayari ngayon. That's really unacceptable to believe you na nakalimutan mo na siya. Unless..." pabitin na ani Arthur kaya mas nakatutok ang atensiyon namin sa kanya. "Do you have an amnesia?" Mabilis naman akong umiling dahil doon. Paano naman ako magkakaroon no'n gayong palagi lang naman aking nasa bahay at nag-aaral?

Pero wala. Blangko. Nakakatakot na blangko. “Wala akong maalala…” ulit niya, nanginginig ang boses. “Normal ‘yan,” sagot ni Mike agad. “Head injury. Temporary memory loss.” Tahimik si Amara. Tinitigan niya si Mike nang matagal. “Kung asawa kita…” mahina niyang tanong, “bakit hindi kita maalala?” Saglit na katahimikan.

"He is suffering from partial amnesia kaya hindi ka niya maalala at ang nangyaring aksidente sa kanya." "Bakit ako lang ang hindi niya maalala?" "Marahil pati si kuya Darwin ay hindi niya rin maaalala. You both are his recent memory at ang partial amnesia usually pinapalimot ang mga pangyayari na bago pa lang naganap o mga taong kakikilala pa lamang." "Kumusta po si tito Alex mama?" Si Zach. Hindi man lang nila napansin na nakalapit na pala ito sa kanila. "Is he still hurting?" puno ng pag-aalala ang munti nitong boses.

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.

saad nito bago humikbi hikbi hanggang sa tuluyan nang umiyak. Ang tinutukoy niya ay si Dory iyong isang character sa nemo na may short term memory loss. Sinasabi ko na nga ba at masiyado na siyang kinakain ng kanonood niya ng cartoons. Iyan kasi ang nakahihiligan niya. But I made sure, na ang ipinapanood ko sa kaniya ay iyong mga para lamang sa age niya. I didn't know that he would come up with this.