Memory Novels & Stories

O sa memorya ko? Shocks, ano bang nangyayari sa akin? Ipinilig ko ang ulo at umiling, pero hindi ko pa rin maialis ang tingin ko sa kanya. Sandalwood. Vanilla. Isang uri ng amoy na hindi mo basta-basta makakalimutan—hindi dahil matapang ito, kundi dahil may kakaibang tama ito sa sistema mo. Isang pabangong parang humahaplos sa’yo kahit hindi mo gusto.

Minsan mas gusto kong wala na lang akong Hypermnesia para di ko maalala yung mga pangyayaring sobrang lungkot. Hypermnesia o mas kilala sa tawag na Hyperthymesia minsan tinatawag ding hyperthymesthic syndrome. Isang condition kung saan yung mga taong katulad kong may ganto ay nagpopossess kami ng superior autobiographical memory, ibig sabihin hindi namin makakalimutan ang bawat pangyayari sa buhay namin.

Why are those memories keep flashing in my mind? "Don't tell me na nakalimutan mo na siya? Oh my gosh, Nelle! Hindi kami makapaniwala sa nangyayari ngayon. That's really unacceptable to believe you na nakalimutan mo na siya. Unless..." pabitin na ani Arthur kaya mas nakatutok ang atensiyon namin sa kanya. "Do you have an amnesia?" Mabilis naman akong umiling dahil doon. Paano naman ako magkakaroon no'n gayong palagi lang naman aking nasa bahay at nag-aaral?

Pero wala. Blangko. Nakakatakot na blangko. “Wala akong maalala…” ulit niya, nanginginig ang boses. “Normal ‘yan,” sagot ni Mike agad. “Head injury. Temporary memory loss.” Tahimik si Amara. Tinitigan niya si Mike nang matagal. “Kung asawa kita…” mahina niyang tanong, “bakit hindi kita maalala?” Saglit na katahimikan.

"He is suffering from partial amnesia kaya hindi ka niya maalala at ang nangyaring aksidente sa kanya." "Bakit ako lang ang hindi niya maalala?" "Marahil pati si kuya Darwin ay hindi niya rin maaalala. You both are his recent memory at ang partial amnesia usually pinapalimot ang mga pangyayari na bago pa lang naganap o mga taong kakikilala pa lamang." "Kumusta po si tito Alex mama?" Si Zach. Hindi man lang nila napansin na nakalapit na pala ito sa kanila. "Is he still hurting?" puno ng pag-aalala ang munti nitong boses.

Sa loob ng system—kung matatawag pa itong system— may isang bagay na patuloy na nagpo-process. Hindi ito kumpleto. Wala itong buong memory. Wala itong malinaw na structure. Pero may isang bagay na nananatili. Isang pattern. Isang connection. Isang pangalan. > Rhea. Mahina. Pero nandun. Makalipas ang ilang minuto, tumunog ang phone ni Rhea.

Pagkasara pa lang ng pintuan ay mabilis na kumilos ang mga kamay ko. Masyadong matalas ang memory ko dahil madali kong matandaan ang lahat sa isang tingin lang. Paspasan ang ginawa kong pagtipa sa keyboard ng laptop ni Zac at nang mabuksan ang laptop ay kaagad na ini-open ko ang apps na naglalaman ng pera. Nang mabuksan ito ay may biglang nag-appear sa screen na isang notifications na kailangang i-confirm ang isang ongoing transactions para pumasok sa bank account ni Zac ang kapapasok lang na funds.

"I have allergies with memories, specially to those full of shits one." ***** Marie Mendoza @ThirdTeeYet

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.

Palaging may sagot, eh. "Mentally at emotionally." "So, ano nga? Anong nangyari ba? Hello? Hindi kami kalahi ni Madam Auring para hulaan kung anong kaganapan doon sa LCEH, 'no?" "May memory loss si Grantt," simpleng sagot ko kay Lou. "OMG! Parang amnesia, ganern? So? Parang sa movie na nakakalimutan ng male main lead ang female main lead or vice versa?" madrama pang sabi ni Judie.