Romans & histoires Message For A Friend Who Passed Away

"Come out and meet me, my dear wife..." Sigurado siyang magkukumahog ito kapag nabasa na ang mensahe niya. Pero ilang saglit lang ay biglang nagnotify ang kanyang cellphone. He thought that she had already replied but it was the system instead. 'Your message has been rejected. Please add the other party first.' Humigpit ang kapit niya sa kanyang cellphone. Damn it! Did that woman just unfriend him?!

Tama ba na ipagkait niya dito ang impormasyon sa mag-iina nito? "I'm sorry, Tim." Nag-angat ng tingin si Timothy sa binigkas ng kaibigan. "I'm sorry that you lost your fiancee.." Muling nanumbay ang kirot sa dibdib niya at kuyom ang mga kamay na tinalikuran ang kaibigan. "Huwag na huwag mo na ulit babanggitin ang tungkol sa bagay na iyan. Ngunit kung may kailangan ka ay tawagan mo lang ako. I'm still your friend no matter what happens."

"Fine. Hindi na kita kukulitin pero lagi kitang paalalahanan." "Bakit po pala kayo napatawag?" pag-iiba ng tanong ni Yshara bago siya tumayo sa pagkakaupo niya at naglakad na patungong kuwarto niya. "Remember the new friend na nakilala ko yoga class one month ago?" "I remember that po, your happy having new friend sa yoga class niyo." "Apparently anak, namatay ang kaisa-isa nilang uunica hija. I want to pay may condolences, kaya okay lang ba na samahan mo ako bukas?"

Inilagay ko ang bulaklak doon. Tumunog ang cellphone ko at agad ko iyong sinagot. "Yes, pumunta lang ako sa pinangyarihan noon. I know, Nic. Thanks for your concern. Pero alam mo naman na hindi matatahimik ang kaluluwa ko pag hindi ako nakadalaw. Don't worry. Uuwi din ako. 10 years death anniversary niya ngayon. I don't want to missed it."

dahil kung luipas man ang matagal na taon, I hope that your own family would deeply understand at this time hahayaan kayong lumapit sa akin na hindi nag-aaway o hindi masisira ang pamilya kung pupunta man kayo sa akin saglit. Huwag kayong mag-alala. Aalis ako na may pag-asa at babalik ako na masaya. At pagbabalik ko ay may ngiti na sa labi niyo. Kaya habang wala ako, maging masaya kayo sa pamilya niyo at pahalagahan ito. " And everything ends with a dot. That was ny message that I sent both pero breaking the sim card. Nagulat pa ako na hindi ako umiyak at hindi tumulo ang mga luha maybe because I cried too. much awhile ago.

At higit sa lahat, yung sinabi ko na friend lang. Napabuntong-hininga ako habang dahan-dahang sinusubo ang pagkain. Hindi ko naman sinasadya na lumabas yung notification, at lalong hindi ko planong ipaliwanag sa harap ng libo-libong nanonood kung sino talaga yung nag-message sa akin. Hindi pwede, at hindi pa pwede.

Napalunok ako. Hindi na ako kaibigan ng mga 'yon pa. Friends don't forget each other. Nagkawatak-watak kami noong ibang school na ang pinasukan. Siguro kung maaga kong itinigil ang pagkontak sa kanila ay mas maagang naputol ang koneksyon namin. I was always the first to reach out to them. My messages are their reminder of my existence. Kaya noong itinigil ko, nakalimutan na ako.

Tumingin ako sa orasang pambisig ko at nakita ko na isang oras na akong nag iintay rito. Napailing iling naman ako at pinili ko na lang padalhan siya ng mensahe para alam niya na andito pa ako at nag iintay sa kaniya. To: Laurence Asan ka na? Andito pa ako. Saktong pagkasent ko no’n ay tuluyan nang namatay ang aking telepono. Hindi naman sa hindi ko kayang umuwi pero baka kasi maulit na naman ‘yong nakaraan at mag intay na naman siya rito nang matagal kaya iintayin ko na lang siya.

Huminga ng malalim. “Ate ko.” --- Lumipas ang ilang oras, pero hindi ko pa rin siya matawagan. Hawak ko ang phone. Bukas na ang message box. Ilang beses ko nang sinubukang i-type ang message. “Hi Ate…” “Sorry sa lahat…” “Oo na, ikaw na ang mayaman ngayon…” “Pupunta ka pa ba kung mamatay ako?” Delete. Delete. Delete.

Nang hindi pa din niya sinasagot at hindi pa din siya umuuwi napaiyak na ako. Wala akong number ng mga kaibigan niya. Dapat may number nila ako. Ini-stalk ko sila sa F******k. Nag-message ako sa kanilang messenger. "Umuwi na ba si Kian? I am so worried here. Wala pa din siya. Usapan natin pauwiin niyo siya before ten pm. Please, reply..." Parang magigiba ang aking dibdib sa labis na kaba.