Mga Pangalan Ng Diyos At Diyosa の小説・ストーリー

Tuwang-tuwa ako tuwing napag-uusapan ang mga pangalan ng mga diyos at diyosa sa Hindu—parang bawat pangalan ay maliit na kuwento na may hugis at amoy. Sa karamihan ng kaso, ang mga pangalan ay naglalarawan ng katangian, tungkulin, o isang kosmikong prinsipyo: halimbawa, si 'Brahma' ay kinikilala bilang lumikha, si 'Vishnu' naman ang nagpapanatili o siya na "sumasaklaw" (mula sa ugat na may kinalaman sa paglawak o pagtagos), at si 'Shiva' ay madalas isinasalin bilang "ang nagdadala ng kabutihan" o "ang mapalad/maaaring magbago"—hindi lang siya ang tagawasak kundi tagbago rin. Maraming pangalan ang nagmumula sa Sanskrit roots kaya kapaki-pakinabang na kilalanin ang mga ugat upang mas maunawaan ang lalim ng bawat tawag.

Bukod sa pinakamalaking tatlo, mahalaga ring tingnan ang mga pangalan gaya ni 'Ganesha' (gana + īśa, literal na "pinuno o panginoon ng mga grupo"), 'Lakshmi' (personipikasyon ng kayamanan at suwerte), 'Saraswati' (nag-uugnay sa daloy ng kaalaman—'saras' ay maaaring tumukoy sa lawa o daloy), at 'Durga' (mula sa ideya ng isang malakas, hindi madaling pasukin na kuta—"invincible"). Ang mga pangalan din ay nagiging paraan ng debosyon: sa mga bhajan at puja madalas gamitin ang iba't ibang epithets—tulad ng 'Mahadeva', 'Shree', 'Bhagavan'—upang bigyan-diin ang isang aspeto ng diyos.

Nakakatuwang isipin na habang ang mga salita ay tila akademiko, sa mga lokal na paglalarawan at kuwento, ang pangalan ay buhay—may kulay, mukha, at kilos. Kaya kapag nagbabasa ako ng 'Ramayana' o nakikinig ng mga sasabihin sa templo, ramdam ko ang bigat ng kahulugan ng bawat pangalan: hindi lang tawag, kundi paalala ng kanyang papel sa sansinukob at sa ating puso.

Nakakatuwang pag-usapan ito — tuwang-tuwa talaga ako kapag napag-uusapan kung saan nanggagaling ang mga pangalan ng diyos at diyosa sa pelikula, kasi napakaraming ruta na dinaanan nila bago umabot sa screen. Madalas diretso mula sa mga sinaunang mitolohiya: Greek, Norse, Egyptian, Hindu, atbp. Kapag may manager o writer na gustong agad makilala ang isang karakter, kukuha sila ng pangalan na may bigat at kasaysayan, kaya nandun ang 'Zeus', 'Odin', o 'Anubis' — kilala at may instant na imahe sa ulo ng manonood. Pero hindi lang ito basta pagkuha; may mga pagkakataon ding inaangkop ang pangalan, binabago ang baybay o kahulugan para tumugma sa mundo ng pelikula.

May mga direktor at worldbuilder na masining: gumagawa sila ng bagong pantheon na parang totoong relihiyon sa loob ng pelikula, kaya binabuo nila ang mga pangalan mula sa tunog, etimolohiya, at kulturang pinagkunan. Halimbawa sa ilang fantasy films, pinagsasama ang Proto-Indo-European roots at lumang salita para makabuo ng tunog na mistikal. Kadalasan din, may sensitivity o legal na dahilan kung bakit hindi ginagamit ang eksaktong pangalan mula sa isang tradisyon — kaya may hybrid o totally invented names.

Bilang tagahanga, napapansin ko rin ang mga modernong pelikula na gumagamit ng mitolohiya hindi lang bilang dekorasyon kundi bilang simbolo — mga pangalan ang nagsisilbing shortcut para maihatid ang tema: kapangyarihan, pagkawasak, paglikha. Sa huli, ang pinagmulan ng pangalan sa pelikula ay isang halo ng historical reference, artistic choice, at market-savvy na pag-iisip; ang resulta, kung maganda, tumatagos at nag-iiwan ng impresyon.

Tila ba bawat pangalan nila may sariling soundtrack sa utak ko. Kapag naririnig ko ang 'Zeus', agad kong naiimagine ang kulog at kidlat—siya ang hari ng mga diyos, tagapangalaga ng batas at kaayusan, pero kilala rin sa maraming kuwento ng pag-ibig at panliligaw. Kasunod nito si 'Hera', reyna ng Olympus at diyosa ng pag-aasawa; mahigpit siya sa katapatan at madaling mapikon sa pagtataksil. Hindi rin mawawala si 'Poseidon'—ang nag-uukit ng dagat, kabayo, at lindol; sa tuwing binabasa ko ang mga talinghaga tungkol sa bagyo, siya ang unang pumapasok sa isip ko.

Nakakabilib din ang pagtangkilik ko kina 'Athena' at 'Apollo'. Si 'Athena' ang simbolo ng katalinuhan at estratehiya; palagi kong gusto ang kanyang disiplina at prinsipyo. Si 'Apollo' naman, may hawak na sining, musika, at propesiya—may aura ng misteryo at talento na palagi kong naa-appreciate. Si 'Artemis' ang aking tambay sa mga kuwento ng ligaw at kalayaan, isang malakas na imahen ng kalikasan at pagsasarili.

Siyempre, hindi ko rin pinalalagpas si 'Hades' sa ilalim ng lupa, ni si 'Demeter' na nag-aalaga ng ani at siklo ng panahon. May bago ring interes sa akin kay 'Dionysus'—ang masayang diyos ng alak at sayawan—at kay 'Hephaestus', ang mag-aapi ngunit malikhaing panday ng mga diyos. Sa kabuuan, ang mga pangalang ito ay hindi lang listahan; parang gallery sila ng mga karakter na kumakatawan sa iba't ibang bahagi ng tao at mundo. Lagi akong natutuwa sa kaunting pagkasira at pagiging makatao nila sa mga alamat, at lagi akong may natututunan sa kanilang mga kuwento.