Mini Dictionary Design

รักของท่านอบอุ่นสวยงามเปรียบดั่งวสันต์ฤดู แต่ระยะเวลาของมันก็ช่างสั้นเหลือเกิน เมื่อดอกไม้ผลิบานความรักที่ท่านมอบให้ข้าก็ปลิดปลิวไปตามสายลม

เขาคือรุ่นพี่ที่แสนอันตราย ด้วยความจำใจมันทำให้เธอตกเป็นของรุ่นพี่หนุ่มเพื่อแลกกับการที่มารดาเธอจะได้รับการรักษา แต่เมื่อเธอตกเป็นของเขาทุกอย่างก็ไม่เหมือนที่คิดเอาไว้ จากเดิมที่บอกว่าครั้งเดียวและจบแต่พอเธอตกเป็นของเขา เขากลับไม่ปล่อยเธอไป

เป็นเด็กกำพร้าปากกัดตีนถีบมาทั้งชีวิต บังเอิญตกบันไดทะลุมิติมาเป็นสนมในตำหนักเย็น “โอ๊ย” นั่ง ๆ นอน ๆ มีคนรับใช้ แค่ถูกขังอยู่ด้านในลึกสุดของวังหลวง ตำหนักเย็นก็แค่สนามเด็กเล่นที่ถูกล้อมด้วยกำแพง สบายกว่าทำงานงก ๆ คอยรับใช้ลูกท่านหลานเธอทั้งหลาย

Minah harus hidup di lingkungan keluarga suami yang sangat toxic. Dia harus berjuang untuk bisa beradaptasi dengan keluarga suaminya. Diperlakukan seperti pembantu dan menerima kenyataan kalau suami dan iparnya sangat pelit. Bahkan suaminya yang suka selingkuh dan main judi serta tukang mabuk Hingga dia harus jatuh bangun untuk bisa menghidupi kedua anaknya di kampung suami. Keluarga Minah sudah tidak peduli dengan keadaannya ketika dia memutuskan untuk ikut dengan suami. Saudara Minah tidak suka dengan sifat Dani yang sangat arogan. Hingga mereka tidak ada yang memberikan bantuan pada Minah. Ikuti kisah sedih Minah demi ikut dengan suaminya dan hidup dengan kakak iparnya yang sangat pelit dan sombong.

ความรักทำให้คนตาบอด คุณคนที่ฉันรักจนหมดใจ ทุ่มเททั้งกายล่ะใจให้คุณเพียงคนเดียว แต่คุณกลับไม่เคยเห็นค่ามันเลย ฝ่าเท้าของคุณบดขยี้หัวใจของฉันทุกครั้งที่มีโอกาส ฉันเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ ทำไมคุณถึงไม่รักฉัน

บุปผางาม…แม้เปี่ยมด้วยกลิ่นหอม ก็อาจซุกซ่อนพิษร้ายไว้ใต้กลีบบาง ผู้ใดคิดแตะต้อง…ย่อมไม่พ้นพบกับความตาย การให้อภัยคือคุณธรรมของผู้สูงส่ง ใครจะถือไว้ก็ช่าง แต่ข้ามิเคยคิดอวดตนว่าเป็นผู้ประเสริฐ และไม่เคยมีใจ…จะยกโทษให้ผู้ใด

“สองภพสองชาติ ข้าพ่ายแพ้ให้แก่เขาเสมอ” ครั้งแรก…เขาเลือกนาง ไม่ใช่ข้า ครั้งที่สอง…ข้ายอมตายเพื่อเขา แต่เขากลับร่ำไห้ให้นาง ชาตินี้…ข้าไม่อาจทนเห็นหัวใจของตนเองพังทลายอีกต่อไป เพราะรักที่ไม่เคยถูกเลือก ต่อให้ต้องพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ต่อให้ต้องเล่นหมากกระดานนี้กับสวรรค์เองกับมือ ข้าก็จะเป็นผู้ชนะ ไม่ใช่เพื่อเขา…แต่เพื่อหัวใจของข้าเอง

My name is Ivy Lawson. At 3:00 am, I get a call from Christina McSpire, a parent of one of my students. "Hello, Ms. Lawson, I noticed Zoe only spent five dollars on her meal yesterday. Did she not eat any meat?" she asks. Pushing through my exhaustion, I reply, "Don't worry, Mrs. Street. I'll check on it tomorrow." Another half hour goes by, and she calls again. "It's supposed to rain tomorrow. Can you remind Zoe to bring an umbrella?" I can hardly keep my eyes open. "Got it," I reply absentmindedly. A few minutes later, my phone rings once more. "Please make sure Zoe brushes her teeth for three minutes. It's also important that she scrubs each side of her face at least three times." Suppressing my frustration, I calmly respond, "Zoe is in her senior year of high school. I'm sure she's capable of taking care of herself." I expect that to be the end of it, but when I wake up, my silenced phone shows over a hundred missed calls.

Six years earlier, Avery Walters relentlessly pursued the law school heartthrob, Lucien Holmes. After three months of dating, she brushed him off with a careless line—“I got bored of sleeping with you”—and ended things without a shred of hesitation. Six years after the breakup, the two met again. The once-privileged heiress and the penniless man she once knew had completely traded places in life. He rose to the top as a powerhouse at an elite law firm, while she was burdened with debt, raising a daughter, and trapped in an abusive marriage. Lucien appeared as her divorce attorney, his gaze toward her filled with open mockery. “This is all your own doing.” Avery knew that Lucien hated her to the bone. She deliberately avoided any further entanglement with Lucien. On the day she left, she smiled and wished him a happy marriage. Yet this man crossed mountains and long roads just to find her. At a small-town inn, he cornered her in a dimly lit room, his eyes red as he pulled her into a tight embrace. “Do you really have the heart to abandon me again?”

โปรยปรายข้า ผู้ไม่เคยถูกจดจำ ไม่ว่าในฐานะบุตรีของเสนาบดีหรือแม้แต่อยู่ในฐานะองค์หญิง ในเมื่อผู้คนใต้หล้าเลือกที่จะลืมเลือนข้า คงไม่ผิดอันใดที่ข้าผู้นี้จะสังหารทุกคนให้หมดสิ้น