Mini Dictionary Design Novels & Stories

“Actually… I will suggest… that we go minimalist.” Pasimpleng nagbuga ng hangin si Tori dahil mabilis pa rin niyang napagana ang brain cells niya. Agad-agad niyang binuksan ang dalang tablet na gadget at hinanap sa gallery ang proposal presentation niya na idinisenyo niya para sa project na ito.

At saka, hindi naman niya siguro ako gagapangin. Pero iba pa rin 'yon handa. Iginala ko ang aking paningin. Minimalist ang istilo ng silid. Wala akong akong pwedeng ipanghampas sa kanya kung sakali man. Maliban kasi na painting ng buwan na mayroong bulaklak ng cherry blossom ay wala na akong makitang ibang display sa silid. Ang tanging gamit sa loob ay ang kama at bedside table.

Maliit ito kumpara sa matatag at engrandeng tanggapan ng Argentum Order, pero para sa mga kagaya nila na laging umaasa sa bilis at pagiging hindi pansinin, sapat na ito. Pagpasok nila sa loob, bumungad ang malinis at modernong disenyo. Mapuputing pader, glass walls para sa mga opisina, at minimalist na mga gamit — halos lahat ay kulay itim, puti, at abo. Hindi man kalakihan, pero bawat sulok ng HQ ay gamit na gamit.

Hindi ako agad nakagalaw kahit pa wala na ito sa harapan ko. Huminga ako ng malamig at humila ng baso para uminom ng tubig. Pilit kong kinalma ang sarili at bumalik sa sa living room. Mas mabuti sigurong hintayin ko na lang siya dito. Pero imbes na maupo ay binisita ko ang kabuoan ng bahay. He has a very simple taste kapag dating sa disenyo ng bahay. And yet very elegance. Nakuha rin n'ya ang taste ko sa minimalist na gamit sa loob ng bahay.

“Are you telling me that my HQ is serious and boring?” Pinanlakihan niya ito ng mga mata. “Hindi ba? Just look around you.” Minuwestra nito ang office ni Stephanie. “Walang kabuhay-buhay ang lugar na ‘to kaya magpasalamat ka sa ‘kin dahil binibigyan ko ‘to ng kulay.” “Do you even know what a minimalist design is?” Tumango ito. “Yeah. Short for serious and boring design.” Napairap na lang si Stephanie at hindi na nakipagtalo pa. Magkaiba sila ng taste pagdating sa design at wala siyang oras para makipagdebate rito.

“Because some guests travel to clear up their minds. And I don’t think bright designs and colors will help them cheer up. That’s why I came up with these mini house-like design. Instead of having the building structure, I want to built it with nipa-hut like structure. And if guests wanted a high place to better see the wide ocean, we have this. A three storey hotel for them with mini kitchen, a living room, and a single room.” He looked at her. At pansin niyang hindi ito tumitingin sa kanya. It’s as if she’s shy or something. “How will you able to convince me if you’re not looking at me?” kusang lumabas ang tanong na iyon sa bibig niya. Napatingin sa kanya ang dalaga. And her gray eyes mirro

Ramdam na ramdam ko ang bawat pasimpleng sagi ng balikat ni Cassandra sa kanya tuwing may ipinapakita itong graph sa tablet. "As you can see, the Villafuerte Group is willing to fund 40% of the initial construction," paliwanag ni Cassandra sa board. "But we have a condition. We want the interior design to follow a more 'classical' theme. Minimalist is too... dry for a charity ward." Lahat ng mata ay lumingon sa akin. Alam ng lahat na ako ang head designer. "Minimalist is cost-effective and easier to maintain for a charity foundation, Mr. Chairman," sabi ko, tumingin nang diretso sa chairman ng board. "Ang goal natin ay makatulong, hindi magmukhang museum ang ospital."

Napagitnaan ng pool ang mini house na pinapatayo ni Cathy, since she loves small things. The mini house was designed by me. Ang tagal na rin nito pero mukhang bago pa rin. I don't know why it is called a mini house. Kasi kasya naman ang apat na tao sa loob—kapag nakaupo. Trip lang ata ni Cathy na tawagin na mini house, since super cute nga naman siya tingnan.

tanong ng event coordinator, nakangiti habang hinihintay ang sagot niya. Bumuntong-hininga siya at pilit nagtuon ng pansin sa mga pagpipilian. Isa-isa niyang tiningnan ang mga design ng invitations—lahat elegante, mamahalin, at malayo sa simpleng kasal na pinangarap niya noon. “Itong isa,” mahina niyang sabi, itinuro ang invitation na may minimalist na disenyo, hindi kasing bongga ng iba. “Gusto kong simple lang.”

Kakaunti lang ang mga gamit na animo’y mahilig sa minimalist ang binata. Malaki ang bahay, but not that big. Enough lang para sa apat na miyembro ng pamilya. Nilapitan niya ang isang counter na napupuno ng mga picture frames. Isa-isa niyang tinignan ang mga ‘yon at nakitang puro litrato lang ito ng mga bansa. No pictures of him. What a weird guy. “Miss Delancy?”