Minor Inconvenience Novels & Stories

Para ngang nasasanay na ako na paggising ko may natatanggap na goodmorning sa kaniya. Patuloy pa rin akong pinagnanasahan ng pamilya ko at hindi na ito ang naging mas sentro ng buhay ko. Dahil mas binibigyan ko na ng oras ang pag aaral ko. Magsasawa rin naman ata sila diba? Sana nga. " BAWAL MINOR " ito ang nakalagay sa isang inuman. Minor ba ang grade 8 at 14 years old?

It's just a one night. "Thank you for attending the meeting with one of my employee. Wala naman na akong ibang itatanong," nakangiti pa rin na sabi niya. "I just heard the problem. We'll try to do something it." "It's okay." "We're trying to help."

“Oh, yeah. This is Matthew Samuelson Morin. This morning nabanggit ko ‘di ba sa’yo this certain pupil of mine na may difficulty na mag-adapt ng socialist norm at medyo aloof. This is him. Kasi nga kanina I accidentally saw some rashes sa arms niya. I checked his back at mayroon din. I'm a nurse and I assumed he has a case of something like hives or urticaria. But the rushes in his back, hindi mukhang ordinary rashes lang. They were bruises.” “A–anne, we have to go. Iligpit mo na iyan.” For the first time after a long time ay ginamitan siya ni North ng ganoong tono. An authoritative tone. “A minute. I'll just have to copy his guardian’s contact number muna. I'll let them know about my concern

Isang structural malfunction kumbaga. Pero kahit anong pilit ni Lauren na i-rationalize ang nangyari, naroon pa rin ang matinding inis sa dibdib niya. Kung hindi naman pala seryoso ang propesor, bakit kailangan pa nitong umabot sa ganoong klaseng paghahamon o paglalaro sa loob ng opisina? Inaamin naman niyang naging mapaghamon at mapaglaro rin siya, pero hanggang asaran at patalasan lang ng isip ang kaya niya. Hindi niya binalak na umabot sila sa isang halik. At hindi lang basta halik—dahil unang halik niya iyon. Ang unang halik na tila madali lang itinapon ni Anne pagkatapos.

Kabanata 10 HINDI MASABI ni Sheeva kung magpapasalamat ba siya’t naputol ang isa na namang masamang panaginip o maiinis dahil sa sunud-sunod na mararahang katok sa pinto ng kaniyang silid. Umungol siya subalit hindi siya napagbigyan ng kaniyang lalamunan sa paraan na gusto niya. Lubog pa kasi ang kaniyang boses dahil kagigising lamang ng kaniyang diwa kung kaya’t hindi siya makaingit ng bongga at suwayin ang mga alaga niyang fennec fox sa pagkalatok sa pinto. She frustratingly stirred in her messy bed. Bahagya niyang iminulat ang isang mata atsaka sinilip ang battery operated na compact digital alarm clock sa night table sa gilid ng kaniyang kama.

“Let’s see…” Malamig ang boses niya. Mabilis siyang nag-scroll. Una… normal. Pangalawa… routine access. Pangatlo… Tumigil siya. “…There.” Isang maliit na inconsistency. Halos hindi mapapansin ng ordinaryong tao. Pero hindi siya ordinaryo. May access na hindi dapat nandun. At ang mas nakakagulat… Malinis. Sobrang linis.

Minor lang naman pero still kakabili lang niya ng kotse na ito kagabi at wala pang 24 hours nabangasan agad. "Inis niyang kinatok ang bintana ng kotse. DAhan-dahan naman itong bumakas at tumampad sa paningin niya ang mukha ng isang teenager. Shit mukhang minor pa yata ang kanyang nakabanggaan. KInunutan niya ito ng noo bago nagsalita.

Inayos ko iyon sa tabi ng kama bago nagsulat ng maikling note. Take this before leaving. You drank too much. — Z Simple lang. Mas okay na iyon kaysa mag-iwan pa ako ng kung anong mensahe na wala rin namang saysay. Dahil alam kong hanggang dito lang dapat ito. One night. One mistake. At iyon ang problema. Pakiramdam ko hindi magiging simpleng pagkakamali si Mich. Napailing ako bago muling nagsuot ng relo. Nang makumpleto ko ang gamit ko, tahimik akong naglakad palapit sa kama.

I sent a chat to my sisters asking how they are, pero baka rin tulog na sila ngayon kaya hindi sila maka-reply agad. I tried to do things just so my mind wouldn't wander to that crazy thought. Tumayo ako at chineck ang sarili sa salamin. Nakapantulog na ako–a pink silk-satin pajama set na short-sleeved, button-up iyong top saka shorts naman iyong pang-ibaba. Napaisip tuloy ako kung masyado bang maikli iyong shorts. Ugh! In the end, hinayaan ko na lang. I shouldn't overthink this. He's just visiting me, nothing else.

Subalit makalipas lang ang isang minuto ay saka lamang siya nag-type ng maikling sagot. “Okay. Thank you, Miss Sofia.” Dahan-dahang napabuntong-hininga si Marikit habang tinitingnan ang numero. Sa ngayon, tila iyon na lamang ang natitirang paraan upang maisalba ang project ng kanilang pamilya. ‘Sana lang walang maging problema...’ lihim na usal ni Marikit. ---