Miserable Tagalog Novels & Stories

Ngumiti ako. “Okay lang, Sir. Sana hindi na maulit ang nang-yari kanina. Gusto kong malaman mo Sir, na hindi ako katulad ng iniisip mo. Oo, mahirap lang kami, laki ako sa hirap pero hindi ako gold digger. Hindi ako pumunta dito para mang huthot ng pera sa inyo para maranasan ang buhay mayaman. Trabaho ang pinunta ko dito. Isa pa hindi ako tumatanggap ng pera na hindi ko pinaghirapan, Sir. Hindi po ako pinalaki ng mama ko na mabilis masilaw sa pera. Pinalaki niya kami ng kapatid ko na dapat pinag-hihirapan ang pera na makukuha namin. Isa pa Sir, kontento na kami na may makain sa araw-araw ng pamilya ko at may matuluyan. Masaya na kami doon, ang mahalaga magkakasama kami nila mama. Kaya sana S

Feeling famous ka Nicole? From Ann: Sabi nila kapag malalandi matagal daw mamatay? Now I know na totoo pala yon, long live sis! From Erika: Hoy Nicole! Paturo naman pano maging malandi! Pinagtutulungan na nila ako, squad to sila eh. MJL squad tawag sakanila! MJL short for marites, judgemental at lalaitira. Pinindot ko yong message ni Dana para reply-an ko sya.

Tila gatilyo ang salitang iyon para sa pilit kong kinakalma na emosyon. Dinuro-duro ko ang dibdib niya. "I've been there!" I shouted, tears were already streaming down to my face. "Kung paano ako husgahan ng mga tao, kung paano nila paulit-ulit na dumihan ang pangalan ko sa kabila ng kahit anong gawin ko, kung paano nila ako pagpyestahan palagi, naranasan ko iyong lahat! At putangina! Hindi 'yon mere problem, Agustine!"

‘Magpadala ka ng pera sa katapusan, para naman may pakinabang ka’ ‘P*****a ka, wag kang mayabang, kung di dahil samin ng nanay mo, wala ka, kailangan mo sukian yon’ Sa message pa lang ni tatay, naiiyak na ko, parang tinutusok ang dibdib ko sa sakit, masakit nag anito ang mababasa mo galing sa magulang mo, pinipilit mo buhayin, kahit kaya naman nila magtrabaho. Bakit naman ganito? Deserve ko ba to?

sagot niya pero kabado. Tiningnan siya nito taas-baba at maya-maya sinabi. "Pero hindi pwede kasi ire-refund kita." Napabulalas siya kahit alam na niya, "Ire-refund sir?!" "You're not worth it for my 10.5 million, marami kang hindi alam. I want innocent pero hindi tulad niyan na parang daig mo pa eleven years old na konti pa lang ang alam. It's better to just get my money back," malamig na paliwanag nito at mapanganga siya. Nagets naman niya ang English part nito.

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

Pero mahirap magpaniwala sa lukso, hindi lahat ay tama. “Dahil lang sa ‘yo, nasisira ang ulo ko. Sino ka ba? Siguraduhin mong kapag natagpuan kita ay karapat-dapat ka sa panahong ginugol ko para sa ‘yo.” Nangisi siya. “Masyado mong pinaiikot ang ulo ko, magkahalong inis, tuwa, at galit ang dulot nang ‘di ka maalala man lamang.”

Umiiyak ito habang sinasabi iyon sa akin. “Bakit ganito ang nararamdaman ko sa iyo?! Bakit? Baka naman frustrated lang ako! O baka naman mahal na kita? Tama! Mahal na nga kita, Keith Andrei Kim! Utang na loob naman, tigilan mo na ang pagiging malamig mo sha akin! Wala akong pakialam sha pera mo. Kahit na maghirap ka pa o wala ka nang pera. Huwag kang mag-alala bubuhayin kita! Ako ang magtatrabaho para sha ating dalawa.” Umiiyak pa din ito habang nakatingin sa akin.

"Nag so-sorry ka?" Hindi makapaniwala kung tanong sakanya. "Narinig mo namang sinabi ko diba? Bingi ka ba o tanga?" Wow, new word! Nakakagigil tinawag akong tanga! "Alam mo tang*na ka eh, sarap mo talaga hambalusin!" Gigil kung saad. "Alam mo sa sobrang dami ng mga katulong na dumaan sakin ikaw lang ang may lakas ng loob na murahin ako."

My heart starts acting really weird. ******************* Hapon na, lalong dumadagsa ang mga tao sa memorial kung nasaan kaming cemetery kaya nagpasya na kaming umuwi. Sakto namang biglang nag-message si Catalina sa group chat namin. Catalina: Busy kayo? Nasa milktea shop ako ng plaza, ang init sa cemetery. Madeline: We're about to go home. Puntahan kita diyan? Catalina: Tara, samahan mo 'ko dito.