Novelas y relatos de Miserable Tagalog

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

he asked. Pagod akong umupo sa kama at nagtanggal ng sapatos. "It was fine. Sumakit lang 'yong utak ko sa pagbabagong morpoponemiko." "A what?" "Pagbabagong morpoponemiko." "Ano? Pagbabagong meralko?"

Saka close na kami ng batang ito, hindi lang halata. Pinakatitigan lang muna ako nito bago umirap. May attitude talaga. "Manong, can you unluck the door? There is a beggar who wants to hop in." See? Hindi siya makatanggi sa akin. Pero grabe naman ito kung maka-beggar. Mukha ba akong pulubi? Pawisan lang ako at mukhang haggard na pero hindi naman ako madungis. Maganda pa rin ako.

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

Mula rito ay dinig na dinig ko ang tawanan nila. "They're lovely, Mom, Dad. Sayang lang at hindi niyo na sila nahagkan o nakasama kahit sa sandaling panahon. I'm sorry kung nahuli ako... I'm sorry if I didn't make it, hindi ko nagawa ang promise ko sa inyo na poprotektahan ko kayo. Napakabilis ng mga pangayayari noong mga oras na iyon. Huli... huli na ako nakarating at hindi ko pa kayo agad nailigtas dahil marami sila."

Nakatunghay ito sa akin, titig na titig. "I am sorry Miguel but I can't love you...I just can't...gugulo lang ang buhay mo..."

Hindi nga sana mahirap ang buhay namin ngayon kung matino lang siya… hindi sana kami minamaliit ng mga kamag-anak ni nanay at kung sino pa, kung maayos lang siya— kung 'di lang ito mabisyo, kung sana ay hindi lang siya sugarol… Isinara ko ang pinto ng kwarto, nang maramdaman ko ang pagbabantang pagbagsak ng luha mula sa aking mga mata. Tahimik akong bumalik sa higaan. Dama ko ang pagbigat ng aking dibdib. Natakot ako na baka mapansin ako ni tatay, at kung ano pang masakit na salita ang marinig ko mula sa kanya. “I am worthless… sa mga mata niya, wala akong kwenta.”

“Limang daang milyon. Iyan ang halagang ibinigay ko. Kapag sinabi kong bawiin ko ito, kailangan ninyong ibalik sa loob ng pitong araw. At sigurado akong kahit ibenta ninyo ang buong kumpanya, hindi ninyo iyon makakalap sa ganoong kabilis.” Nanlaki ang kanyang mga mata, at nakita ko ang bahagyang panghihina sa kanyang tindig. Sa paningin niya, ako ay isang malupit na tao na ginagamit ang yaman para idiin siya. Ngunit sa katotohanan, ang perang iyon ay parang barya lamang sa akin. Wala akong balak na hingin iyon kahit kailan. Ang tunay na yaman na nais kong mabawi ay ang kanyang tiwala, ang kanyang puso, at ang pagkakataong makilala nang lubos ang batang si Mave.

Nakalagay, "female" "Oh ate bakit parang gulat na gulat ka?" Naningkit ang mga mata niya, "siguro may ginawa kang milagro sa C.R?" sumilip pa siya sa likod ko, "dibale ate hindi ko naman ipagsasabi kung magjowa kayo ni Nazareth. Reto mo ako sa kuya Santino niya kapag nagkataon." Aba, sugapa? "At bakit ko naman gagawin 'yon eh may asawa ka na?" Tinaasan ko siya ng kilay, "you have Marlon-my big, problematic trash already, isn't it?"

Tanong ko Tumaas ang kilay nito, "May konti akong naipon, at malamang yung iba ay ikaw na ang bahala. Kaya nga kailangan natin ang Mr. Montenegro na iyon ngayon." Kaya naman pala. Ako pala ang gagawa ng paraan para sa gusto niya "Oh? natahimik ka? baka mag reklamo kana naman dyan, pasalamat kana lang at kinupkop pa kita, kung hindi baka namatay kana sa gilid ng kalsada sa gutom."