روايات وقصص ضمن Momo Challenge Panakot Sa Bata

Nilunok niya ang kaba sa lalamunan. “Oo, ako ‘yon,” mahinang sagot ni Chase. “Huwag kang matakot, Amara. Sasama lang tayo sandali sa Manila. Gusto lang kitang makasama.” “Bakit hindi po kasama si Mommy? Nasaan si Mommy ko?” tanong ng bata habang nagsisimulang mangilid ang luha sa mata. Hinawakan ni Chase ang maliit na kamay ni Amara. “Makikita mo rin si Mommy, pangako. Sandali lang ‘to, ha? Promise ni… ni Daddy.”

Muli niyang pinaulit ang pagkuha kaya nag wackey ulit sila. “Mommy ang likot mo.” saway nang anak niya dahilan upang tumingin siya sa camera. This time nakahawak naman si Giganto sa baywang niya. “What are you doing?” inis niyang tanong sa mascot at tinabig ang kamay nito. Ngunit nag roar lamang si Giganto sa harap niya at nagpanggap na walang ginagawang masama. “Mum, why?” takang tanong naman ni Skyler nang makita na parang gusto nang suntukin ng ina ang mascot niya.

Pero narinig niyang sinabi ng bata sa inosenteng boses, "Kailangan ko ng yakap ni Mommy para gumaling." Pagkasabi nito, mabilis siyang yumakap kay Mommy. Napangiti si Khate at niyakap ang bata. Nawala ang kanyang mga hinala. Binuhat niya ang bata at sabay nilang tiningnan ang screen ng computer, "Miggy, anong ginagawa mo?"

Janine POV "Mama, can you buy this for me?.”Napangiti ako nang marinig ko ang sinabi nang anak ko. Minsan ay nagsasalita na lang ito bigla nang ingles. Natututunan niya ito sa mga pinapanood niya sa kanyang tablet. Lumapit ako sa aking anak na ngayon ay hawak-hawak ang celphone ko. Nakakita ito nang damit sa isang online shop, nagustuhan nito iyon, kaya nagpapabili ito.

Alexandria's POV NAKASANDAL ako sa headboard ng kama at abala sa paglalaro ng Clash of Clan nang marinig ko ang mahinang katok ni Papa sa pinto. "Ano na naman kayang kailangan ng matandang 'to?" inis na wika ko sa sarili. Hindi na ako nag-abala pang sumagot at hinintay na lamang ang sasabihin niya habang ang paningin ko ay nakatuon lang sa cellphone.

palamlam ng mata ng bata sabay padyak ng isang paa sa lupa. This trick used to work every time; Gail simply couldn't resist his coquettishness. Buong akala ng bata ay makukuha na ang gusto, ngunit nagulantang siya sa huling sinabi na ng ina. “Mom really has something to do. I'll accompany you next time. Sa sunod na lang ulit.” “Okay…” matamlay nitong turan, kino-konsensya na ang kanyang ina.

biglang umiyak na pakiusap ng batang babae. Maging si Michelle ay hindi makakilos. Nanginginig ang nakalahad pa rin niyang kamay habang nakatitig nang malapitan sa batang babae. Biglang bumuhos ang luha sa mga mata niya. Kilala siya ng batang babae at tinawag siya nitong Mommy. Hindi pa siya handang magkaharap ito dahil hindi niya alam kung anong sasabihin lalo na sa magiging reaksyon ng bata. But she called her Mommy like she had known her all the time.

Hindi kasalanan ng bata, ang kasalanan ng magulang. Ang isang limang taong gulang na bata na walang mommy ay sapat nang maging kawawa, tapos ay ginagawang biro ng iba pang mga bata ang sitwasyon, kaya nagkakaroon ng gulo. Wala namang bata na gustong mawalan ng mommy.

Tila siyang isang bata na ngayon lang nakatikim ng ganitong pagkain. "Ma, huwag kayong maingay tumitingin ang ibang customers sa atin," natatawa kong suway sa kaniya pero napatigil siya sa pagnguya dahil sa tinawag ko sa kaniya. Nanubig ang kaniyang mga mata at agad naman akong nataranta. “H-Huwag naman po kayong umiyak,” sabi ko at huminga siya ng malalim. Hindi ko maiwasan na hindi matawa dahil nakikita ko sa kaniya iyong isang meme ng isang bata na umiiyak habang kumakain. "Sayang wala dito ang iba pa niyong mga makapatid," sabi ni Mama nung nakamove-on siya agad sa amin at uminom siya ng pineapple juice.