Mort Novels & Stories

Damn it! Napamura siya. Pakiramdam niya puro pasa na naman ang katawan niya. Nahagip ng kamay niya ang hindi kalakihang cross na yari sa kahoy. Siguro nahulog ito ng tumama ang katawan niya sa pader. Mahigpit niya itong hinawakan.

Everyone can feel déjà vu pero parang malaking parte ang mga malilit na bagay na iyon sa buhay ko, sa pagkatao ko. Sa labis kong pag-iisip ay nakarinig ako ng tunog ng makina. Makina sa hospital kapag may namamatay. That noise of the flat line. Napa-upo ako sa sahig at agad tinakpan ang mga tenga gamit ang magkabilang kamay ko.

nakangiting bati nito. Binati din naman sila ng fans na may kasamang tili pa kaya natawa sila aside kay Zero na may maliit itong ngiti sa mhmga labi. Ang hot naman nito lalo na at naka black shirt ito na bumabakat pa ang muscle sa braso at ang tattoo nito sa braso mas lalong nagpapadagdag sa kakisigan niya. Naka black pants at white shoes pa kaya ang daming humahanga dito kahit na seryoso talaga ito at hindi pala ngiti at yun ang nagpapadagdag ng karisma nito. Mysterious. " Thank you for coming today. We are here to entertain and serenade you this morning. Please enjoy the show " lumingon naman ito kay Zarick at tumango hudyat na magsisimula na sila.

“Y-you didn’t see her body? Why?” Tumayo si Vladimir at mas lumapit pa sa dalampasigan na malapit sa kanilang kinauupuan. “She died in a car accident. Sumabog ang kaniyang kotse. Wala kaming nakitang katawan. Kahit anong gawin ng mga awtoridad ay isa lang ang posibleng dahilan . . . kasama ang kan’yang katawan na naabo sa pagsabog.” “I-I’m sorry for asking about it.”

Now I can say that this will be my end. *******

"He was one of the best. Ang dami niyang natulungan. Ang dami niyang buhay na nasagip. But while he was busy treating other people, no one knew he was sick." I can still remember how much I cried when we knew he was sick. We were still in High School back then. When we got home from school, we were surprised to see all our relatives. Lumabas na pala 'yong result ng biopsy ni Lolo. It was malignant. Everybody cried. We were all devastated. Pero si Lolo, he didn't cry. He even said it's okay because he already lived a wonderful life.

CHAPTER 20 HALOS isubsob na niya ang mukha sa likod ni Didrey. Sa sobrang bilis kasi ng pagpapatakbo nito ay parang hinahabol na nila si Kamatayan. Gustuhin man niyang ipahinto ang motor dito ngunit hindi niya magawa. Natatakot kasi siyang baka mahulog siya sa motor sa kaunting kilos kaya mahigpit dhn ang pagkakahawak niya sa beywang nito.

Nanlaki ang mata ko nang maglabas ng baril ang isang lalaki at itinutok ito sa kaniya kaya mabilis akong humarang doon. “Huwag!” I shouted as I covered him with my body. I raised my shaking hand as a sign of defeat and looked at the guys. I started to cry, lots of emotion is in my heart right now. Pain, terrified, confused, I have a lot of questions right now, and at some point, I am slowly accepting my end here. Tinignan ko si Math na ngayon ay puro dugo na ang mukha at halos hindi an maidilat ang isang mata.

"mama bakit naman ganon .Nangako ka sa akin diba makakaya mo ang pangalawang operasyon gusto ko sana huwag na pero mapilit ka '' kahit hindi niya gaano pinakita ang pagiging ina niya sa kanya ay ayos lang basta nakikita niyang buhay ito . "lola kala ko ba makikita mo pa ang magiging anak namin ni Helen. Kung alam ko lang sana na ganito sana mapilit nalang ako pumunta dito kasama si Helen para samahan ka at lumakas pa lalo ang loob mo " niyakap ni Kurt ang lola niya at walang tigil ang mga luhang lumalabas mula sa kanyang mata . Dahil dumating na ang schedule ng cremation ay nagpaalam na ang mag ama sa bangkay ng Donya .