Mother Teresa Blessing Novels & Stories

- Mrs Trinidad "Lord, thank you for giving us a chance to come here safely. Sana i-bless niyo po ang reunion na ito at magkaroon ng closure lahat. Gawin niyo po na masaya hanggang sa dulo ang reunion na ito, in Jesus name we pray, Amen." pagtapos magdasal ay nagpalakpakan ang lahat. "Yuhoo!!"

nakakunot ang noo na tanong ko sa kanya. "Hindi ko alam pero saglit lamang at titingnan ko ang makina," mabilis na bumaba si Papa at kinalikot ang makina. Habang nagkakalikot si Papa ng makina ay sinuri ko ang aming paligid. Namangha ako nang makita ko ang isang napakagandang mansion na aking nakikita. Mansion sa gitna ng kagubatan? O baka naman naghahalusinasyon lamang ako. At para makasiguro na hindi hallucination ang aking nakikita ay bumaba ako sa kotse at nilapitan si Papa para tanungin. "Papa, kanino ang mansion na iyan? Bakit dito sa gitna ng kagubatan nakatirik ang mansion na iyan?" "Mansion iyan ng pamilya, Lark. Isa sila sa pinakamayaman sa lugar na ito," sagot ni Papa kaya hindi l

sabi ng nanay ko. She has a point. “Well, sabi mo nga kanina, Teresa is gorgeously amazing plus she’s super-hot. She is my only exception…” nakangiting wika ko. “Yes naman! Ang lakas ng tama mo talaga kay Teresa, anak, ha?” Mom teased me. Napakagat labi ako. Bigla kong naalala ang nakangiting mukha ni Teresa. “I am, Mom. I think… she’s the one,” pag-amin ko.

"You are running out of time. Bless said, let's go now or you'll be late." Bless is a blessing to her indeed, if she didn't find her at the middle of the road for sure Rain won't meet Ms. Mel again, hindi sila makakapag-usap na dalawa't walang mag-aalok sa kaniya ng masasakyan ngayon. Kahit paano'y gumaan ang loob niya ngayong may maaari nang maghatid sa kaniya sa hospital. She only has three more minutes, kinda late but better than crushed cakes or no cakes at all...

She's truly a good friend at hindi ko hahayaan na mawala siya. “Bahala na, siguro naman ay may malalapitan pa ako. Hindi ko pa lang maisip kung sino.” “I'll pray na sana nga ay masolusyunan na ang problema mo at maging matatag ka. Higit sa lahat, ang gumaling na si Tita.” “Thank you, Casey. Worth it talaga lagi ang pakikipag-usap ko sayo. Hindi mo rin alam kung gaano ka-powerful ang prayers mo.”

sabi ng matanda. "At maraming salamat din sa iyong donasyon para sa mga bata dito sa Sunshine Orphanage, Francia. Malaking tulong ito sa amin. Pagpalain ka ng Diyos," taos-pusong pasasalamat ng Madre Superiora. Nang makaalis na si Tiya Francia, muling tinanong ng Madre Superiora si Mariya. "Sigurado ka ba sa iyong desisyon, Mariya?"

Samantalang ako inabala ang aking sarili tumingin ng mga picture sa pinakamamahal kong camera until we arrived at our destination. Bumaba kami sa the bus and went inside the church. May isang madre na lumapit samin at nagsilbing tour guide. Para kaming nag lunch pilgrimage today. Ang aliwalas ng simbahan ng Blessed Virgin Mary, Mediatrix of All Grace o mas kkilaa sa pangalan na St. Carmen church. "Blessed Virgin Mary, Mediatrix of All Grace church was founded in 1946, a year after Lipa was ravaged by the Japanese forces during the Second World War." Paliwanag ni sister habang naglilibot libot kami.

S yang sumagot. Tumingin si Therese sa mama niya. Si Meldy naman ay agad na nauunawaan kung bakit alangan si Therese na pumunta sila ng office ni Eliot lalo’t kung hindi mo kilala si Eliot e matatakot ka talagang lumapit sa kaniya. Ganoon ang aura ng isang Santisas. “Nandito naman si mama sa tabi mo palagi kaya walang mangyayaring masama sa’yo. And believe me, hindi ka nila sasaktan dahil mabuting tao sila.” Saad ni Meldy.

Gamit ang kutsilyo ay hiniwa ni Teresa ang kanyang kamay. Tumulo ang kanyang dugo sa may batsa ng tubig. Itinaas ni Teresa ang kanyang mga kamay at nagsimulang umusal. “Domine tenebrarum, exaudi uocem meam. Ego voco vos de altero mundo. Accede ad me. Gloriosam crucem tu divide. Haec utinam sic veniat.” (Panginoon ng kadiliman, dinggin mo ang aking panawag.

I have witnessed that. Kaya hindi ko rin mapigil ang aking sarili na kabahan. Mabait si Mama Teresita ngunit masama rin siyang kalaban lalo na pag isa sa mga mahal na niya ang naagrabyado. Mama Teresita reached out for my hand and gave it a gentle squeeze. Hindi pa rin nawawala ang ngiti sa kanyang mga labi. "You don't know how happy I am, seeing you again Ada." She said with a very gentle voice.