My Boyfriend Novels & Stories

sunod-sunod na tanong niya habang tila curious na curious. "Yes, I am his real girlfriend. He is my boyfriend," I proudly said.

Damn! And what did he said? My boyfriend? Hindi ko naman bf si Will, e. We're just flings, wala nga akong masyadong alam tungkol sa kanya. Paano kapag nagkakasama kami lagi nalang siyang nag-iinit kaya nauuwi kaagad sa laplapan.

Gusto kong malaman ng lahat na akin siya, na ako ang babaeng pinili niyang mahalin at ipaglaban kahit ayaw sa kanya ng daddy ko. I would proudly announce to everyone that my boyfriend is not just a hunk, but someone incredibly handsome, kind, and a true gentleman. The kind of man who knows how to take care of the people he loves, who makes you feel safe just by being there, and who treats you with respect in ways that matter the most.

Ang sarap lang ng posisyon ko at inaantok ako sa mga haplos niya sa aking braso. Sana’y ganito kami ng boyfriend ko pero dahil busy siya sa trabaho kaya bihira lang kaming lumabas at nagkaka-bonding. Pero siguro kung ang lalaking ito ang boyfriend ko ay tiyak na bantay-sarado dahil baka maagaw pa ng iba. Tuluyan ko ng hinarap ang aking kasayaw at naglambitin sa kanyang leeg. Hindi ko maiwasang mangarap na sana ay siya na lang si Steve at kasama ko ngayon.

"Yes Sir, ngayon lang po. Kakauwi ko lang kasi." "Ow...okay. Are you with your boyfriend?" Tumango ako sa kanya kahit hindi niya naman ako nakikita. "Opo Sir, pero wala siya ngayon sa bansa. May trabaho." Alam ni Sir Monroe ang tungkol sa boyfriend ko kasi minsan tinanong niya ako kung meron na ba daw akong boyfriend kasi ere-reto niya daw ako sa anak niya. Natawa nga ako sa kanya nung sinabi niya sa akin yon dahil sa dinami dami ba naman ng babae ako pa ang napili niyapara magpatino sa anak niya.

nakangiting saad niya. Muling nagbalik lahat ng alaala ko kasama siya nang makita ang ngiting iyon. "Oh, Maria? You're still there pala," biglang tawag sa akin ni Riya. "I'm pretty sure you know Kio, but I haven't had a chance to tell you that he's my boyfriend," aniya. Hindi naman ako nakasagot. Hindi na ako nagulat kung si Kio nga talaga ang boyfriend niya, base pa lang sa paguusap nila ay malalaman mong magkasintahan sila.

Noong unang taon ko, nilapitan ako ni Nathan noong unang lecture namin at tinanong kung gusto kong bumuo ng grupo kasama niya. Noong panahong iyon, sinabi ko sa kanya na gusto kong makasama ang boyfriend ko. Sa pagbabalik-tanaw, napagtanto ko na nakikita ko ang presensya ni Nathan sa buhay ko sa lahat ng oras, maging sa oras ng lecture o pagtitipon kasama ang mga kaibigan ni Evan. Gayunpaman, hindi ko siya napansin noon dahil si Evan lang ang nakikita ko.

Proud na humarap naman siya sa akin kaya tumaas ang kilay ko. “What are you doing here?” tanong ko sa kaniya. Tumingin ako sa paper bag na dala niya. Matamis na ngumiti siya sa akin. “Mukhang nakalimutan kong sabihin sa iyo kahapon. Yohan is my boyfriend,” puno ng pagmamalaking saad nito. “Are you serious?” hindi naniniwalang tanong ko sa kaniya.

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.

Ngumiti si Adrian. "Oo." Maikli kong sagot. Hindi ko naman gustong maging bastos. Pero wala rin akong balak pahabain ang usapan. "Can I buy you coffee sometime?" Natigilan ako. "I'm sorry..." "I don't think that's a good idea." "Bakit?" "May boyfriend ka ba?" Hindi ako agad nakasagot. Boyfriend? Ano ba ang isasagot ko?