My Heart Is Hurting Mga Nobela at Kwento

Sobrang sakit na ng puso ko. In my entire life I never experienced any pain as much as I do now. Para na akong nalulunod sa sakit at hindi ko alam kung paano ako aahon. My mind is telling me to give up but my heart won't. Dama ng puso ko na buhay pa siya at hindi ako titigil hanggat hindi ko siya nakikita.

Dinalaw ko si Baby Kaye at na isipan kung dumaan kay Mommy tulad ng palagi kung ginagawa tuwing may mabigat na problema akong dinadala dahil kahit wala na siya alam kung siya pa rin ang matatakbuhan ko at mapagsasabihan ng hinaing ko. “Mommy, I did my best but my best is not enough...” Humagulhol ako. “It’s hurt. It's really, really... Hurt! This pain I felt right now is killing me! My heart is aching really hard and broken into pieces! I just wanted to be with you... To be with my daughter... I hate this feeling! I really hate what I felt mom!” Iyong puso ko parang sasabog na sa sobrang sakit. Iyong katawan ko parang babagsak niya. I am mentally, physically, tired! I want to rest! I wanna g

The pain of waiting for him, hoping against hope, had taken its toll on me. "Kung siguro nasusukat lang ang heartache siguro andun na ako sa maximum level," I continued, tears streaming down my face. It felt like my heart had reached its breaking point, unable to bear the weight of unrequited love any longer. I had been holding on for so long, hoping that things would change, but it seemed like I had reached my limit.

Suminghot siya. Humarap sa akin si Grace. Tumaas ang kamay niya at may kung anong pinunasan sa pisngi ko. I'm crying, ngayon ko lang napansin iyon. Tuloy-tuloy ang pagluha ko. My heart was hurting, its like breaking into pieces.

Unrequitted love really sucks? It's too painful to the point that I can't do anything! Inis kong pinunasan ang mukha ko dahil basang-basa na pala ng luha. My shoulder is now shaking... turning upside down so I tried to calm myself but my body didn't want! "Stop crying!" His voice thundered. I just can't help it! Ang heartless mo talaga! Hindi ako nakinig sa kaniya. My tears is now rolling on my cheeks like there's no tommorrow.

Habol ni daddy, pero hindi na ako lumingon at deretsong umakyat. Nang makapasok sa kwarto ay roon ko binuhos ang mga luha ko. Humawak ako sa dibdib ko at napapa–upong sumandal sa pintuan ng kwarto ko. It hurts so much, it’s like my chest is being ripped apart, like a knife twisting deeper with every breath I take. The pain is suffocating, drowning me in an endless wave of anguish. Every heartbeat feels like a reminder of how shattered I am inside, and no matter what I do, I can’t escape it.

mahirap pala ano? Kahit na alam mo na sa sarili mong hindi dapat, mahirap pa ring pigilan kung ano man ang nararamdaman ng puso. Kahit na alam ko na ang pagsasama at p********k namin ni Jake ay may kontrata...at hindi totoo. My heart hurts with those thoughts. I just wanted this to end. I wanted to move on from him...but how can I move on when I always see his face everyday?

Pagkatapos ng pangyayari na 'yon ay hindi pa rin siya tumitigil na suyuin ako at humingi ng tawad, palagi pa rin siyang gumagawa ng paraan para makausap ako, minsan pumupunta siya sa bahay pero hindi ko siya hinaharap. Ilang araw kung iniyak ang nangyari. Halos mawalan ako ng ulirat. Masyadong masakit para sa akin ang ginawa niya. Hanggang sa nagkaroon ako ng depresyon to the point na nagawa kung mag commit ng suicide pero hindi niya iyon alam. I love him so much that's why I'm hurting.

Nakakalito kasi at nakakabahala. Paano na ang mga buhay na aming tinakasan? Paano kung bubulaga na lang bigla ang mga taong may balak na masama sa amin? "I lived for a long time without using my heart. I was like a rock—a big rock that whoever bumped into would be hurt. Yet you've changed me. You are the only woman who makes my stone-like heart beat again," madamdamin nitong sabi na sinabayan ng sandaling sulyap sa akin.

Bakit ako pa ang nasasaktan ng paulit-ulit, hindi lamang sa babaeng minamahal ko kundi maging sa pamilya at kaibigan ko. Hindi ko na kaya, nanghihina na ako. Hindi ko na kayang maglakad pa ng malayo para hanapin ang kapalaran ko. Sobrang sakit na ng ulo at katawan ko. Nagdidilim na ang aking paningin. Gusto ng bumigay ng aking katawan dahil sa pagod sa kalalakad habang umiiyak. Ipinikit ko ang aking mata dahil umiikot na ang aking paningin.