My Life As A Student Essay の小説・ストーリー

Marami pa akong trabahong dapat tapusin kaya mas uunahin ko iyon kaysa mag-isip ng mga bagay na imposibleng mangyari. As a working student, I need to use my time efficiently. I am now a fourth year tourism student. Graduating student na ako at sa wakas ay magkakaroon na ako ng regular na trabaho. Matutupad ko na rin ang pangarap naming mag-ina na mag-travel sa iba’t ibang lugar sa bansa.

Life has been stressful and so are the people around me. My family is there to give support but people need them. Tsaka nag-aaral pa ang dalawa kong kapatid while me, kakatapos lang ng klase namin. I’m already graduate. I wasn’t the valedictorian as I expected to be. Though, I become salutatorian of the whole batch. I just… didn’t want to attend. I’m sure they know what happened, maybe not just most of them. “This has been my place whenever I got stressed”

Huminga muli ko ng malalim bago nagsalita sa kanya. "Maghahanap po ako ng puwedeng maging trabaho ko po doon habang nag-aaral po ako para may pang-tuition ako at pangtustos sa pag-aaral ko sa kolehiyo doon sa Maynila. Wala naman po sa akin masama na maging isang working student. Kaya ko naman po 'yon, eh, kahit sabihin na natin na mahirap. Kakayanin ko po 'yon para sa pangarap ko po na makatapos ng pag-aaral. Gusto ko po talaga makatapos ng aking pag-aaral dahil nais ko po na matulungan kayo balang araw at maiahon sa hirap ng buhay natin. Wala po akong ibang pangarap kundi 'yon lang po. Kaya gusto ko po na makatapos ng pag-aaral dahil kapag nakatapos po ako ay kaya kong gawin ang lahat ng gu

Minsan, napapatawa niya ako sa kanyang mga kwento, lalo na kapag binabanggit niya ang mga simpleng bagay na nagbibigay kulay sa kanyang buhay bilang isang estudyante. "I'm trying my best, Ate Esme," sabi niya habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok. "Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone."

Hindi natitinag ang aming atraksyon, kahit na may mga bahagyang selos, pagkakamali kay Alphonso, at hindi pagkakaunawaan. May kakaiba sa pagiging isang estudyante sa kolehiyo, ang mabuhay sa labas ng kampus, kasama ang mga bagong kaibigan, at ang paggawa ng apat na taon na iyon na isa sa mga pinakamagandang alaala na mararanasan ng isang tao.

Ang pasasalamat ko na banggit sa hangin kasabay ng pagbuka ng bibig ko. "Inaantok pa ako. Buwesit naman kasi na student life na ito. Bakit pa kailangan pumasok sa paaralan? Hindi nalang magdiretso sa paghahanap ng trabaho." Ang reklamo ko sa aking sarili saka tumayo na ako mula sa aking higaan. Inayos ko na muna ang aking hinigaan saka ko na kinuha ang tuwalya sa gilid nitong kwarto ko.

Kaso lihim siyang napangiti sa isinagot nito. "Hindi naman sa wala akong ambisyon sa buhay, Kuya. Tama may mahigit isang taon pa ako sa pag-aaral pero ngayon pa lamang ay sasagutin ko na ang nais mong malaman. Civil Engineering student ako, Kuya pero wala akong balak iwan ang rancho. Maaring hindi ito akma sa pinag-aaralan ko pero maraming paraan upang mabuhay ng marangal. Biyente na po ako, ganyan na rin ako katagal dito kaya't alam ko na ang pasikot-sikot dito. Kung paano mabuhay ng matiwasay," sensero nitong sagot saka rin tinungga ang laman ng bote.

Marami pa kaming pinag-usapan tungkol sa pag-aaral niya, at ano pa tinanong ko kung mas masaya ba ang college life. "Nakakastress minsan lalo kapag may thesis ang teacher She, hindi madali minsan naisip ko na lang talagang maging tambay at kausapin ang mga manok ng kapitbahay namin," natatawa ako dahil sa sinasabi niya.

Kahit sandali lang, nakahinga ako nang malaya-wala si Asmodeus sa tabi ko, at para bang may sariling mundo ako ngayon, kahit ilang oras lang. Habang naglalakad ako papasok sa campus, pinagmamasdan ko ang paligid. Ang mga estudyante na nagmamadali, ang mga guro sa harap ng building, at ang tunog ng mga yapak sa sementadong daan-. May kaba man sa dibdib, may maliit na ngiti rin sa labi ko. Simula ito ng bagong chapter sa buhay ko bilang nursing student, at kahit sandali, ramdam ko ang kalayaan.

Life was a lot easier when I didn't know who I really was. I used to bea normal college student. I was the star varsity player of our university. Mahirap ang buhay ko kaya seryoso ako sa paglalaro ng basketball dahil doon sa larong iyon nanggaling ang scholarship ko. Kapag nawala ang scholarship ko, hindi ko na alam kung saan ako pupulutin.