My Life As A Student Essay นิยาย & เรื่องราว

Yung isa nga'y parang ambassadress pa ng Louis Vuitton. Hindi ko talaga mapigilang mamangha at mainggit sa mga estudyante dito araw-araw. Isipin mo 'yon, they are living their best life habang ako, mas mahirap pa sa daga at kailangan kumayod nang kumayod habang nag aaral para may pang tustos sa pang araw-araw dahil kung hindi ay mamamatay kaming mulat sa gutom.

At talagang kung ti tignan mo nga naman ay parang may something nga sa aming dalawa. Ayaw na ayaw ko pa naman na ma involved sa mga ito at ang gusto ko lang naman ay tahimik ang buhay ko dito sa university eh at maka graduate ng walang mga issue na katulad nito. Pero mukhang hindi na yata mangyayari pa ang bagay na yun.

I feel comfort and chill when I'm doing it. Ito talaga ang gusto ko a ng maging isang architecture student in the University of the Philippines. --- If you like this Chapter you may click the star button and also comment, thank you so much po! :) —shesabillionaire

It's kinda cute. Pero parang gusto ko bawiin ang sagot ko dahil pakiramdam ko hindi ako magfi-fit in sa ganong klaseng event. But I guess it's way more better to experience things that isn't in my comfort zone, plus i'm already a graduating student next school year. I better enjoy this highschool life dahil mas mahirap at exhausting pag graduating na. This might even change a part of me that feels so locked up. So why not give it a chance right? I smiled and made a note on my phone's calendar about that prom.

Tinignan niya ako at nginitian kaya ngumiti ako pabalik. Kumpleto ang barkada at nandito rin ang mga parents nila, ang saya lang nila panuorin. Hindi ko akalain na mangyayari ang ganito pagtapos ng napakaraming problemang dumating simula ng mag-aral ako rito. Hindi ko rin akalain na marami akong mapagdadaanan bago matupad ang pangarap kong makapagtapos. Parang mas mahirap pa nga yata ang mga personal kong problema kaysa sa mga school works, thesis at pag-aaral in general.

Unang araw ng pasukan ngunit tila ba pakiramdam ko ay patapos na ang school year na 'to dahil hindi manlang ako nag-eenjoy ngayong araw na 'to, idadag pa ang katutuhanang first year na ako bilang isang college student at talaga namang katapusan ko na ito ngunit sa tuwing iniisip ko na may pangarap ako nadadagdagan ako ng lakas ng loob upang ituloy ang pagpasok sa unibersidad na ito at mag-aral, kaya laban lang apat na taon lang naman ito kaya malalagpasan ko rin kagaya kung paano ko nalagpasan ang pagiging heart broken mas mahirap naman 'yun kumpara sa pag-aaral

Mabuti na lang talaga at mabait ang mayor namin at binigyan ako ng scholarship no’ng nag-college ako. Noong nag-college ako, do’n ko lalo nakita kung gaano talaga kahirap ang buhay ng isang mahirap. Inggit na inggit pa ako sa mga kaedad ko na malayang gumagala sa kung saan-saan pagkatapos ng klase, o ‘di kaya’y sa mga latest na cellphones nila na pinaglalandakan nila araw-araw.

Lalong lumakas ang tawanan naming lahat. Habang nakikinig ako sa walang katapusang asaran nila, hindi ko napigilang mapangiti. Minsan ay nakakalimutan kong ganito dapat kasimple ang buhay. Walang iniisip na negosyo. Walang iniisip na trabaho. Walang iniisip na mga responsibilidad na naghihintay sa akin sa labas ng campus. Sa mga sandaling ito, isa lamang akong ordinaryong estudyante na kasama ang kanyang mga kaibigan.

kuwento naman nito habang patungo kami sa registrar office para kumuha ng prospectus. "Basi naman kasi sa ikinabubuhay dito ay halos lahat eh agriculture kaya natural na yun ang kadalasan na kukunin ng mga estudyante." Saad ko naman rito. "Oo tama ka, pero ako pinili ko education kasi gusto kong maging teacher. Yun ang pangarap ko noon pa. Nasa 2nd year na ako, dapat nga ay graduate na ako ngayon kaso nahinto ako sa pag-aaral ng grumaduate ako ng high school at hindi kaagad ako nabigyan ng scholarship." Kuwento naman nito sa akin at tanaw tanaw ko na rin ang registrar office. May karatula kasi kaya madali lang itong makita.

Darating sa eskwelahan na mau sapat na baon. Their only goal is to study and do their best. Far away from mine which is to live and make sure that my life will be progressive. And in those moments where I find myself looking at them, I’ll realize how I’m way far ahead of them. How my living is significantly different from theirs. It must be good to live a luxurious life, I wonder. And I would always find myself imagining that. Dreams are free, after all.