Novel & Cerita My Life As A Student Essay

Maging ang magkaroon ng manliligaw, na natural lang na maranasan sana ng high school student ay hindi ko na na-experience. Pero ganoon pa man ay hindi naging malungkot ang buhay ko. Palibhasa ay sanay na ako sa kung anong buhay ako mayroon ay hindi iyon kawalan sa akin. Kung tutuusin ay mas pabor pa nga ito dahil naitutuon ko sa pag-aaral ang aking panahon. Walang abala. Walang kahati sa oras ko. Kaya ipinagpapasalamat ko iyon.

Alam kong matagal na iyon, marami na ang nangyari at sigurado akong ganoon din siya. "Bukod doon sa inyo ni Sir Añonuevo, hindi ba't marami rin namang magagandang nangyari roon? Apat na taon din 'yon," saad niya pa. Kung sa ibang tao, ang buhay highschool ang pinakagusto nilang parte sa buhay pag-aaral, sa akin naman ay ang college. Doon ko kasi napatunayan na kaya kong makapagtapos nang ako lamang. Dati natatakot akong malaman ng ibang tao ang kalagayan ko noon, pero ngayon, napagtanto ko na hindi dapat ikahiya ang pagiging ulila. Na kahit walang magulang na gumagabay sa isang tao, hindi dapat ito ikahiya.

Para bang iniwan na rin ako ng lahat sa isang iglap. Hindi ako anak-mayaman. Tourism student ako noon sa isang state university, pero dahil sa sunod-sunod na pagkawala ng mga taong sumusuporta sa'kin, napilitan akong huminto sa pag-aaral. Naiwan akong walang bahay na masasabi kong akin, dahil ang maliit naming bahay, kinuha ng bangko bilang kabayaran sa utang ni Papa.

Bills piled up on the table, and my landlord's not-so-friendly warning about overdue rent echoed in my head. "Perfect," I sighed, filling my instant noodle with boiling water. "Dream life unlocked. Broke, jobless, and single. Triple threat." Nakaupo lang ako habang titig na titig sa aking marangyang hapunan. Dahil sa kawalan ko ng gana ay hindi ko na tuloy maiwasan isipin ang naging buhay ko noong college. Those late nights studying, the countless lesson plans, the dreams I'd once had of shaping young minds.

Phone calls. Emails. Mga sulat patungkol sa lumolobong interes ng aking student loans. Isa akong marketing student, at ngayong papalapit na ang pagtatapos, unti-unti kong napagtanto kung gaano kalaki ang naging pagkakamali ko sa pagpili ng pribado at prestihiyosong unibersidad. Tama sila, masyado akong mataas mangarap, hindi ko tinitingnan ang aking totoong sitwasyon, masyadong pinilit. Inakala kong magiging madali ang lahat, ngunit nagkamali ako.

Napabuntong hininga ako habang unti unting ibinaba ang phone ko. Napatingin ako sa paligid. Maraming students. Maraming mata. Maraming taong posibleng may alam. At mas maraming pwedeng maging problema. Pero kaya ko naman. Matagal ko nang ginagawa ito. Mag act na parang wala lang. Maglakad na parang ordinary student. Huminga na parang wala akong tinatagong buong mundo.

Nang makatapos siya ng high school ay hindi na siya nakapag-aral pa kaya’t minsan ay nakakaramdam rin siya ng inggit sa mga kaeskuwela na tumuloy sa kolehiyo. Minsan ay napapaisip siya kung bakit ganoon ang buhay. Tila unfair at hindi pantay-pantay. May pinapaburan nga ba talaga ang tadhana? At dahil sa madalas madarang sa apoy dahil sa pagluluto ng kakanin ay unti-unting lumalabo ang kanyang paningin.

Sa isip ko inaasahan ko na ang pangmamaliit sa mga titig nila. “That must have been hard for your family. What about when you were still studying?” I actually didn’t expect that from her. For someone so rich and well-off, madalas nasa isip naming mga hikahos sa buhay ay mapangmata silang lahat. But I don’t see any of those belittling gazes from them. My chest tightened for unknown reasons. “I was a scholar po during college,” tipid kong sambit. I feel like if I say more, the lump on my throat would give me away.

Ganito kami kasaya na sa wakas ay mga degree holder na kami. College life is one of the worst part of my life as a student. Hindi naman ako bobo, sadyang nakakalusaw lang ng braincells sa dami ng gagawin. Kaliwa't kanang ipapasa. Reporting doon, exam at quiz dito, roleplay dito, sayaw diyan. Hays! Basta ang dami kaya deserve naming magsaya ng matagal dahil after this, back to normal na naman. Well, we don't have any plan yet.

huling sinabi ni Yuie saka ito tumayo at iniwan ako. Parang sasabog na talaga ang utak ko sa mga nalaman ko ngayon. Hindi na talaga ako pinatatahimik ng mga walang katotohanang chismis. I just want a normal life of being a high school student pero palagi nalang akong nasa spotlight ng chismis at usap-usapan dito sa school at sa kabilang schools. Hays, ano nang gagawin ko nito? YUIE'S POV