My Life As A Student Essay นิยาย & เรื่องราว

kuwento naman nito habang patungo kami sa registrar office para kumuha ng prospectus. "Basi naman kasi sa ikinabubuhay dito ay halos lahat eh agriculture kaya natural na yun ang kadalasan na kukunin ng mga estudyante." Saad ko naman rito. "Oo tama ka, pero ako pinili ko education kasi gusto kong maging teacher. Yun ang pangarap ko noon pa. Nasa 2nd year na ako, dapat nga ay graduate na ako ngayon kaso nahinto ako sa pag-aaral ng grumaduate ako ng high school at hindi kaagad ako nabigyan ng scholarship." Kuwento naman nito sa akin at tanaw tanaw ko na rin ang registrar office. May karatula kasi kaya madali lang itong makita.

Naging karaniwang panunukso na lang din ang lahat para sa akin. Sa kasalukuyan ay fourth year high school na ako. Hindi naman kalayuan sa amin ang paaralan kaya nagtyatyaga na akong lumakad araw-araw. Tiis-tiis lang kahit walang baon. Hindi naman kasi importante ang baon para sa akin e. Ang mahalaga ay ang sipag at tiyaga kapag nag-aaral. At the end of the day kasi, hindi naman ako gutom kahit hindi ako nakapunta ng canteen para magsnacks.

"Tingnan ninyo, ayaw kong maging pinakap sikat o ang pinakamatalinong tao sa paaralan. Gusto ko lang maging isang normal na estudyante. Gusto ko lang magkaroon ng simpleng buhay sa kolehiyo, makuha ang aking Bachelor's Degree, makakuha ng maayos na trabaho. Yun lang." sabi ni Kyle, nang may matatag na tono.

Malungkot akong napangiti habang pinagmamasdan ang mga nagkalat na mga istudyante sa paligid. Sa loob ng mahigit isang taon ang laki na ng ipinagbago ng buhay ko. Hindi na ako katulad ng dati na ang tumatakbo sa isipan lang ay kung paano ko maipasa ang lahat ng subjects ko. Mahahati na ang attention ko sa maraming bagay at gagawin ko ang lahat para makakayanan ang lahat ng ito.

Ito ang magiging susi ko para tuparin ang mga pangarap namin ng mga magulang ko. I am now in my 3rd year as Accountancy student. I am top of our class. I maintained my grades kasi ayaw kong mawala ang aking scholarship. Yun na lang ang tanging pag asa ko para maiahon ang pamilya sa kahirapan. Kung makapagtapos ako ng pag aaral mas madali sa aking makahanap ng trabaho.

But at least I am already a twenty-five year old guy and have a stable life. I’m no longer a child like them who is still at school and learning to become an adult person. Right? At kung lalandi man ako sa iba ay hindi rito sa paaralan. “We don’t need that, students. Makikilala ko naman kayong lahat sa recitations and attendance.” napangisi ako sa sarili nang mabanggit ko ‘yon.

I stopped and I bit my lower lip. College life was not just about studying what is written in the module, College also taught us to learn deep what's the meaning of life. Hindi lang naman tungkol sa science or math ang pag-aaral, it's also about life. How you cope up with your problems, kung paano ka magpapatuloy sa buhay kahit na ginagago ka na ng lahat at kung paano mo maipagsasabay ang reyalidad sa kung ano ang hindi naman kailangan.

Finally, a moment of peace. Habang tinutuloy ko ang modelo ko, alam kong hindi ito magiging madali. May thesis pa. May critique. May finals. At may love life na parang rollercoaster. Pero sa gitna ng lahat, natutunan kong tumayo. Tumapang. Tumawa pa rin kahit may sakit. Lumaban. Dahil babae ako. Estudyante. Anak. At higit sa lahat, isang arkitekto sa proseso ng pagbuo hindi lang ng gusali, kundi ng sarili ko.

Natawa nga ako dahil nagmumukha kaming nalalaro sa gitna. Today I can eventually say, the last page of my high school life ends here. Now, another experiences and battles will be face as another book opens up. College life, here I come.