My Life As A Student Essay นิยาย & เรื่องราว

Life was a lot easier when I didn't know who I really was. I used to bea normal college student. I was the star varsity player of our university. Mahirap ang buhay ko kaya seryoso ako sa paglalaro ng basketball dahil doon sa larong iyon nanggaling ang scholarship ko. Kapag nawala ang scholarship ko, hindi ko na alam kung saan ako pupulutin.

Nagsimula siyang maghinuha kung ano ang magiging epekto ng pagkakaroon ng ganoong uri ng koneksyon sa kanyang buhay, na dati'y puno lamang ng mga simpleng bagay. Habang siya ay abala sa kanyang pag-aaral para sa nalalapit na pagsusulit sa kolehiyo, hindi niya mapigilang mag-isip tungkol sa mga nakaraang araw. Ang kanilang pagkikita ay tila nagbigay sa kanya ng bagong pananaw sa buhay, na puno ng posibilidad at pag-asa.

Isang taon lang ay nag-exam ako para ma-accelerate at maging college student na. Hindi ko akalain na ganito pala kabilis ang takbo ng buhay dito sa ibang bansa. Noong una ay mahirap makibagay, lalo na sa oras. Ngunit ng katagalan na ay natutunan ko ring mag-adjust.

Isang sakayan lang naman ng jeep kaya hindi masiyadong hassle. I live independently. Hindi ko tinanggap ang offer ng mga magulang ko na bigyan ako ng kotse na merong driver kasi gusto kong mamuhay na parang isang normal na estudyante. They trust me naman kaya pinabayaan na muna ako. So yeah, naging masaya ang buhay kolehiyo ko. Nag-aaral ako nang mabuti and at the same time I party harder. E, anong magagawa ko? Nandito halos lahat ng mga kaibigan at pinsan ko sa kabisera kaya sinong makakatanggi?

Well, siyempre, pupunta talaga si Blair, lalo na at bagong estudyante siya sa academy. I just don't go to any parties like those because I grew up going to parties that are business-related only. Oo, masyadong boring ang buhay ko, I know. Pero sa tingin ko ay kuntento na ako sa kung anong meron ako ngayon. Siguro.

Malay mo, sa pagpasok sa paaralan na ito ay matagpuan mo ang taong hinahanap mo. Nagmamahal, Humanimal University "Matagal ko nang gustong matahimik! My life became miserable simula nang pinasok ko ang mundo ng showbiz. Kahit saan ako magpunta ay pinagkakaguluhan ako. I want a private life kaya sana makamit ko iyon sa pagpasok sa eskuwelahang ito," aniya tapos pinakawalan niya ang lobo at lumipad na ng tuluyan sa himpapawid.

“You’re too hard on yourself. You’re home. You must take a break for a while. Dibale nang ma stress ka ulit sa school. Make home a place where you unwind. Not where you throw your stress at.” Inalok ko ang tsaa sa kanya at kunot noo naman siyang bumangon. “You’re not even doing bad. You just feel like it because some students are smarter than you. You don’t have to always be on the top. I think college is all about actually surviving it. Not a competition of who's smarter and who's not.” “Did you fail all of your subjects?” “No.” “You just failed one quiz right?” tanong ko at tumango siya.

Sa sandaling iyon, sa gitna ng banyagang lupain, naramdaman ko na sa wakas, nahanap ko na ang tunay kong tahanan. Sa loob ng tatlong taon, ang buhay ko ay naging isang walang katapusang siklo ng puyat, pagod, at pag-asa. Habang ang ibang mga estudyante sa Paris ay nag-e-enjoy sa mga café at museum, ako naman ay nakikipagbuno sa mga makakapal na libro at sandamakmak na requirements sa eskwelahan habang karga-karga si Maeva.

"We haven't enjoyed our student days enough yet." School days were pages in battlefield. Students risked their freedom to enjoy in exchange for high grades. Pero kung tutuusin, iyon din ang panahon na punong-puno nang napakaraming mga ala-ala. Memories of sacrifices, pain, and struggles, but there were also happiness, excitement, and completeness. Studying made me feel so alive. Hindi dahil madali, pero dahil doon ako masaya. "Halos buong college nga tayong naging abala sa pag-aaral." Pagpapaalala ko sakanila habang natatawa. "Kaya sige, payag din ako diyan!"

Gustung-gusto ko rin naman kasi kahit paano ay magkaroon ng extra-curricular at hindi lang natuon sa pag-aaral ang aking buhay sekundarya. Naging matagumpay naman ang pagsali ko pagkatapos nilang mabasa ang ilan sa mga nasulat ko nang tula at maikling kuwento. Napabilib ko silang lahat. Dahil doon, naging isa ako sa mga writers ng aming school paper. At dahil doon, lalong napalapit ang mundo naming ni Jinx kahit pa alam kong hindi ako kailanman nababagay sa mundong ginagalawan ng kagaya niyang mayaman.